"ΙΣΑ ΡΕ...ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ..,!". (Γράφει ο *Μπάμπης K. Μώκος)

Αν οι Περιστέρης, Τούντας, Σέμσης, Γιάννης Δραγάτσης (Ογδοντάκης) ηγήθηκαν στον χώρο του ελληνικού Λαϊκού τραγουδιού διαμορφώνοντας σε πολύ μεγάλο βαθμό το μουσικό ύφος και την αισθητική των τραγουδιών την περίοδο του Μεσοπολέμου, δηλαδή την δεκαετία 1920-1930, το ίδιο διάστημα εμφανίζεται ταυτόχρονα και μεσουρανεί σε πληθώρα ηχογραφήσεων ο Κ. Σκαρβέλης στιχογραφώντας, συνθέτοντας και παίζοντας με τρόπο ιδανικό την λαϊκή κιθάρα σε τραγούδια δικά του αλλά και άλλων δημιουργών (π,χ Μάρκος, Περιστέρης).

Έτσι φθάνει στα 1930 και γίνεται καλλιτεχνικός διευθυντής Columbia.

«-Η…«ΦΑΡΑ». «Η…ΚΑΤΣΙΚΑ του ΔΙΠΛΑΝΟΥ»!!

 Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Πικρόχολα  είναι τα  σχόλια και οι  χαρακτηρισμοί  ανάμεσα στους «παιχνιδατόρους» ρεμπέτες  της εποχής, την «άσχημη φάρα»  όπως ο Ι. Δραγάτσης (Ογδοντάκης) τη  χαρακτηρίζει.

Το ψάξιμο για μεροκάματο σε συνθήκες ανέχειας της εποχής, αλλά και η προσπάθεια «προώθησης»  των τραγουδιών που εξελίσσεται σε παζάρι ανέντιμο και  διαρκή πόλεμο αντιζηλίας, μίσους και αντιπάθειας, ακόμα και ανάμεσα σε πρωτοκλασσάτους  δημιουργούς. Ο ένας κατηγορεί τον άλλο  για…ψύλλου πήδημα.

Στου «Μάριου» Το ρεμπέτικο στέκι στην Ομόνοια .. (Γράφει ο *Μπάμπης Κ. Μώκος)

(Στου Μάριου ίσως το 1950)  Η γυναίκα του Χρυσίνη, ο Νίκος Ρενιέρης, ο Μπάμπης Μπακάλης, ο Στελιος Χρυσίνης, ο Μιχάλης Γενίτσαρης, δύο "άγνωστοι" κι ο Δημήτρης Ρουμελιώτης (δεξιά κάτω). Στο βάθος ξεχωρίζουν οι σκάλες για το πατάρι όπου έκαναν τις πρόβες τους οι μουσικοί!.(Pic: mpouzoukimpouzouksides.blogspot.com)

'Πάρε βόλτα κι' έλα απόψε  στις οκτώμισι  μ' εννιά
και στου Μάριου θα μ' έβρεις καθισμένο στη γωνιά,
του Τσιτσάνη για ν' ακούσεις την πλανεύτρα την πενιά.'.

Είναι  ο πρώτος στίχος    στο τραγούδι "Η Μαρίτσα" του Τσιτσάνη και αφορά το πολυθρύλητο μπαράκι του Μάριου.

Πολύ λίγοι γνωρίζουν  τον σπουδαίο αυτόν χώρο του λαϊκού μας τραγουδιού που στην εποχή του υπήρξε το κέντρο αναφοράς του λαϊκού μας και του ρεμπέτικου τραγουδιού καθώς εδώ σύχναζαν όλοι οι σπουδαίοι και επώνυμοι του χώρου. Το μικρό αυτό μπαράκι στην Ομόνοια, Ίωνος και Σατωβριάνδου όπου σήμερα βρίσκεται ένα υπαίθριο πάρκινγκ έγραψε ιστορία.

«Η…ΛΟΥΛΟΥ»» και «Η…ΒΑΡΒΑΡΑ»!... (Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος)

                            

Στα   1934  ο  Μάρκος  είναι  29 χρονών. Πρωταρχίζει τότε και  η κυκλοφορία  των  τραγουδιών  του, καθώς  και  άλλων δημιουργών.

Στα 1936 η δικτατορία  του Μεταξά, συνεπικουρούμενη από τάσεις συντηρητικών κύκλων απαγορεύει «κάθε δημιουργία, κάθε εκφορά αυτών  των …ανήθικων   ασμάτων  που  αποκαλούνται   ρεμπέτικα».

Αρχίζει η στυγνή λογοκρισία.  Λογοκρίνεται  ακόμα  και η Αντιγόνη του Σοφοκλή! « Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» του Στρ.Μυριβήλη κατασυκοφαντείται και εντέλει απαγορεύεται.
Τα ρεμπέτικα θα τους ξέφευγαν; Εξαναγκασμός σε σιωπή, ένα αδυσώπητο κυνήγι «σ΄αυτά τα  επικίνδυνα  άσματα, προϊόντα του δρόμου, του περιθωρίου».

«ΜΑΓΚΙΑ!»ΚΑΙ «ΛΑΙΚΟ ΑΣΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ» Του Μπάμπη Κ.Μώκου

«Μάγκας θα πει : Μια… οκά φιλότιμο κι’ ένα …παπόρο  μπέσσα».’’ (Μάρκος)
 
Μαγκιά! Τι είναι μαγκιά; Τα λεξικά …ζαλίζονται…Αδυνατούν να προσδιορίσουν ετυμολογικά τη λέξη. Εννοιολογικά,χρηστικά οι ερμηνείες δίνουν και παίρνουν. Ο καθένας προσδιορίζει αντιλαμβάνεται τον όρο κατά πως τον…βολεύει, τον εξυπηρετεί, κυρίως επειδεικτικά και εγωκεντρικά. Άλλωστε ο εγωταυρισμός είναι με τον Έλληνα σύμφυτος.
 
Αν αποπειραθούμε απλή ερμηνευτική θεώρηση, έξω από σχολαστικισμούς, μαγκιά θεωρείται η στάση, η συμπεριφορά του μάγκα.

«To…« Porto Leone» « Με κώδικα…Ρεμπέτικο!» (Του Μπάμπη Κ.Μώκου)

Σαράντα σχεδόν ολόκληρα χρόνια στην Αθήνα και τον Πειραιά. Ελάχιστα στην πρωτεύουσα, τα υπόλοιπα στο λιμάνι.

 

Είναι παράξενες οι ιστορίες των λιμανιών. Γοητευτικές, αλλά και …μελαγχολικές μαζί. Και οι καημοί τους σαν τη θάλασσα. Μια… φουρτούνα, μια …μπουνάτσα. Πρέπει να ξέρεις να τους κουμαντάρεις. 

 

Και οι ναυτικοί όταν σαλπάρουν ,σαλπάρουν μαζί και καημοί τους…

 

Πόλεις  με  «χαρακτήρα» στην Ελλάδα είναι  μόνον δύο. Η Θεσσαλονίκη και ο Πειραιάς. Είναι πόλεις «πυκνής ιστορικής ύλης». Το οφείλουν  κύρια  στα  ιδιαίτερα  πληθυσμιακά τους χαρακτηριστικά.

ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ : «Μια…ζογκλέρ στη ζωή και το…πάλκο!».

 Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Σε εποχή που το εμπορικό σκυλολόι των ακατονόμαστων λακέδων, τάχα υπηρετών, του λαϊκού μας τραγουδιού συνεχίζει τη δράση του, καλά είναι ο λογισμός μας να ανατρέχει σε μύθους !!. Σε πρόσωπα που με σεβασμό, ασίγαστο πάθος αλλά και το υπέρτατο ταλέντο τους ενέγραψαν υποθήκες για τον νεοελληνικό μουσικό μας πολιτισμό.

Αναφορά,ανάμεσα σε …δέος και ευγνωμοσύνη, για παρακαταθήκες που μας κατέλιπαν για κάποιους που ενώ «έφυγαν» εξακολουθούν να μας συντροφεύουν παρείστικα  η στην μοναξιά μας, στα καλά και τα άσχημα,σε στιγμές όμορφες, αλλά και στιγμές περισυλλογής η δύσκολες.

«ΠΑΝΟΣ ΤΟΥΝΤΑΣ»- «1886-1942».- Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Pic: www.sansimera.gr

Εβδομήντα πέντε χρόνια από τότε, 23 Μαΐου 1945. Φεύγει από τη ζωή ο Παναγιώτης Τούντας. Ο κορυφαίος Σμυρνιός παιχνιδοπαίχτης, συνθέτης, στιχουργός και μαέστρος. Μια ζωή σαν παραμύθι. Αριστοκράτης την καταγωγή, καλοαναθρεμμένος, με την μουσική στο αίμα του.

Δέκα οκτώ χρονών φεύγει απ’τη Σμύρνη και πάει στην Αίγυπτο, όπου ο δάσκαλος ο μαντολινίστας Μπαρμπαβασιλάκης του μαθαίνει, τον διδάσκει άριστα το μαντολίνο.

Ο μικρός έχει τέτοια έφεση και πρόοδο που στο τέλος ο δάσκαλος του θαυμάζοντάς τον, του  χαρίζει το όργανο. Η ευκατάστατη οικογένειά του του παρέχει τα πάντα. Αφοσιωμένος στην μουσική, άφθαστος πια εντάσσεται σαν βασικό στέλεχος στην περίφημη «Εστουδιαδίνα της Σμύρνης» μαζί με τον Βιτάλη,τον Βαιδιρλή, τον Αριστείδη Περιστέρη, τον Σιδερή, τον Ζώρζ Σαλαρή, αλλά και τον ανεπανάληπτο Νταλγκά.

«ΤΑ …ΓΕΜΙΣΤΑ…!». Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Σχόλη και σε κάθε σχόλη το εργατομάνι αράζει, τεντώνεται, τανίζεται κι’ύστερα τραβάει κατά καφενείο μεριά να δεί κανένα φίλο, να πει τις σαχλαμάρες του, να πιει το κρασάκι, τα τσιπουράκια και τις μπύρες του και να σχολιάσει φίλους, γνωστούς και τα ομορφοκόριτσα που περνάνε.

Έλαχε τώρα κατά τη συνήθεια να βρεθούνε κι’αυτή την Κυριακή στου «Αρτέμη», τα τρία φιλαράκια και παράγγειλαν τα τσίπουρα.

Ο μεζές σουντζούκι Βαινδιρλίδικο Σμυρνέικο να μοσχοβολάει ο τόπος και ο παστουρμάς γνήσιος, από γκαμήλα παρακαλώ! και όχι από κάτι…παλιομούσκαρα! εκ Βουλγαρίας και Σκοπίων, φέτα ψητή «μετά ελαίου και ριγάνεως …θρουμπίσιας!», σαγανάκι αλευρωμένο - ξεροτηγανισμένο, πιπέρια μικρά κατακκόκινα, από ‘κείνα τα καυτερά που ένα να φας, τρέχουνε τα μάτια σου σαν βρύση σαν να …κλαις όλο σου το σόι το…περασμένο και τζατζίκια καθαρά, γνήσια με κοπανισμένη…σκορδαγκλιά στο φούλ και όχι σαν εκείνη τη διαλυμένη τη νερουλιασμένη, την ..αλαφριά γιαουρτοπιτιά!.

«Ο…ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ …«ΤΣΑΝΤΑΣ!!!». ✎ Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Καλά-πολύ καλά κάνουν ήδη κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές που σκαλίζουν τον μουσικό πολιτισμό επαναφέροντας στη μνήμη μας ανθρώπους που στο πρόσφατο παρελθόν τον…έκτισαν, τον θεράπευσαν, τον στήριξαν, ώστε μέχρι σήμερα να απολαμβάνουμε τις δημιουργίες τους.

Δημιουργίες και έργα στιχουργικά που σφράγισαν τη ζωή μας και μας παραστάθηκαν σε στιγμές δύσκολες, αλλά και ευτυχισμένες. Που μας σπρώχνουν συνειρμικά να ονειρευόμαστε στιγμές και εικόνες της ζωής μας ανεπανάληπτες και ανεξίτηλες-βαθειά χαραγμένες στο μυαλό και την ψυχή μας.

Ευρυμαθής και ευρηματικός στην στιχοπλασία. Μοναχικός περιπατητής της στιχουργικής στα σοκάκια και τις λεωφόρους του ρεμπέτικου αλλά και του λαϊκού τραγουδιού μας συνολικά. Άνθρωπος που με τον στίχο του μέσα από τα τραγούδια στόχευε απόλυτα και καίρια στα ανθρώπινα συναισθήματά μας και μας καθήλωνε.

Ο ΜΑΡΚΟΣ και η…ΖΙΓΚΟΑΛΑ»- Περιοδολόγηση στο ρεμπέτικο» Νο 4. Του Μπάμπη Μώκου

Για την πολυτάραχη ζωή του Μάρκου έχουν «γυρίσει» σελίδες και σελίδες. Περιστατικά που χάραξαν βαθιά-αδρά την ιδιαίτερη προσωπικότητά του σαν «συμπαντάρχη», μα και σαν γνήσιου αρσενικού.

 

Αυτοβιογραφίες και βιογραφίες σωρό, με αναφορές σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, άλλες σημαντικές και άλλες όχι. Μια όμως, η μοναδική είναι εκείνη που  αναφέρεται παντού (άλλοτε σκαμπρόζικα, άλλοτε ρεαλιστικά) και αφορά στην ταραχώδη σχέση και τον πρώτο γάμο του με κάποια γυναίκα, την περιβόητη Ζιγκοάλα.

 

Αξιόπιστες θεωρώ σαν μαρτυρίες τις δύο παρακάτω: Του Γιώργου Σκαμπαρδώνη και του Γιώργη Χριστοφιλάκη.

«Ο ΞΕΦΤΙΛΗΣ!..». (Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος)

Άλλο γνώση, άλλο γνωστικότητα. Ενδείξεις, αμφιθυμίες και μη αποδεδειγμένες θεωρίες  στη μουσική δεν αρκούν. Η γνωστικότητα απαιτεί τεκμηρίωση.

Χωρίς αυτήν γεννάται η αμφιβολία. Στο ρεμπέτικο σαν σύνολο πολιτισμικής κουλτούρας ,ό,τι πεις, ό,τι ισχυρισθείς, ό,τι προβάλλεις, σαν θέση και άποψη χρειάζεται να το αποδείξεις, να το στηρίξεις. Το ρεμπέτικο ήταν και εξακολουθεί να είναι…πολιτισμικό κίνημα!. Ένα κίνημα με σπουδαίους μουζικάντες που σκιαγράφησαν ανεξίτηλα στο νεοελληνικό πολυπολυτισμικό κάδρο.

Ανθρώπους που κατέθεσαν ταυτότητα δημιουργικού μουσικού ανεπανάληπτου ταλέντου και μας κατέλιπαν υποθήκες Λαϊκής Αστικής παράδοσης. Έτσι εξηγείται και η χρονική διαπερατότητα και βέβαια η αντοχή τραγουδιών πάνω από ενάμιση αιώνα, μέχρι τα σήμερα.

Η μουσικότητα της ελληνικής γλώσσας και το λαϊκό αστικό τραγούδι. (του Μπάμπη Μώκου)

Παροιμιώδης, υπέρτατη πιστοποιείται από χρόνους αρχαιότατους συνθετικά η στιχουργική των Ελλήνων δημιουργών. Πέρα από τη λεκτική ευταξία και στιχοπλοκή των ποιητών και συγγραφέων, από τον όμηρο, ως τα σήμερα, ένας και καθοριστικός είναι ο λόγος: Η ελληνική και μόνο γλώσσα εξακολουθεί ως τις μέρες μας, παγκόσμια, να είναι εκφραστικά "εννοιολογική" και όχι μόνο "σημειολογική". 

 

  Γιατί εκφράζει το "σημαίνον"  = τη λέξη και το "σημαινόμενον" = την έννοια, γιατί εμπεριέχει αναγνωστικά το "υπείροχον", δηλαδή υπερτερεί, υπερέχει, είναι ανώτερη και πιο πλήρης από κάθε άλλη γνωστή γλώσσα στον πλανήτη.

 Αυτό που δίνει απεριόριστη ευχέρεια και δυνατότητα και καθορίζει νοηματική ελικτικότητα επιλογής σε κάθε ερευνητή, επιστήμονα, δημιουργό, λόγιο, διανοούμενο ή υπηρέτη των τεχνών (συγγραφέα, ποιητή, ασματογράφο, αοιδό κ.α.) για πλήρη, πολύμορφη, πολύπλευρη αποτύπωση-χρωματισμό, εμφατικότητα των όσων επιθυμεί να εκφράσει, να υποθέσει, να υποδηλώσει, να υπονοήσει, να οροθετήσει ή να σκωπτικογραφήσει.

«Η ΡΕΜΠΈΤΙΚΗ… ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ». (Του Μπάμπη Μώκου)

Έγραψαν και αναφέρθηκαν πολλοί για τις γυναίκες του αμερικάνικου νότου και τα πονεσιάρικα μπλουζ που τραγουδούσαν την απόγνωση και τα βάσανα , καθώς και τους αγώνες των γυναικών Nigro.

 

Συμπεριφορά αγωνιστική και τάσεις διεκδίκησης ισονομίας και χειραφέτησης.
Έγραψε και ο Νόρμαν Μέηλερ το «Κατάδικος του Σέξ», όπου τις κατέκρινε και καυτηρίαζε την απαίτησή τους για ελεύθερη έκφραση και διαφορετικότητα τρόπου ζήν. 

 

Μόνο που εκείνος εστίαζε στην ανδροκρατική υπεροχή της σεξουαλικότητας, στρίβοντας υποκριτικά θεματολογικά από την κατ’εξοχήν πραγματική αξίωση και πάλη των γυναικών για κατάκτηση ισονομίας με το άλλο φύλο. Ας είναι…

«ΤΑ…ΟΥΛΑ ΣΟΥ».- Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Πρωτοποριακά, αισθαντικά, Ιωνικά, μας…μαθήτευσε μουσικά με τις νωχελικές μελωδίες της η…Σμύρνη, η…γιαγιά μας!.

 Και ενώ για τις «διασκεδαστικές ανάγκες» του περισσότερου κόσμου ηχούσαν στην «παινεμένη πόλη!» τα πάντα,ακόμα και κοντσέρτα με καββαλαρίες και βάλς με χορούς του Μπράμς και σερενάτες, κάποιοι …έστριψαν και…αγκάλιασαν την αλήθεια, την παράδοση.

Μια αλήθεια ενός άλλου κόσμου, του απλού, τη λαϊκή αλήθεια. Και την αποτύπωσαν μουσικά-συνθετικά βασισμένοι σε ακούσματα μέσω-καπαδοκκικά, αραβικά, βαθειά ανατολίτικα, βυζαντινά, πατήματα που υστερότερα κάποιοι στο ρεμπέτικο, τα ονόμασαν …δρόμους.

Κώστας Ρούκουνας - Το ..."Σαμιωτάκι"...!" (Γράφει ο ο Μπάμπης Μώκος)

"Αυτό το αχ δεν είν'φωτιά να πιώ νερό να σβήσει,
μον'είναι πόνος στην καρδιά και θα με τυρανίσει...!".

Σε ηγεμονικό καθεστώς και στην παρακμή της Οθωμανικής αυτοκρατορία,ς γεννιέται το 1904 στην Αγία Κατερίνα μέσα σε ένα ...λαχανόκηπο στο Νέο Καρλόβασι Σάμου, ο Κώστας Ρούκουνας. Είναι η εποχή που η Σάμος έχει τεράστια ανάπτυξη σε βιομηχανία και εμπόριο στο Βαθύ με τις καπνοβιομηχανίες και στο Καρλόβασι με τα βυρσοδεψεία.

Η γειτνίαση με την Σμύρνη και τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια εμπορική, αλλά και πολιτιστική (διασκέδαση, μουσικές, σχήματα, αυτοσχέδιοι μουσικοί κομπανίες κ.λ.π.).

«ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ !...». (Ευαίσθητη κι’…ατίθαση!). Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

photo: www.ogdoo.gr

«Κρυφά για σένα θα πονώ και φανερά θα λιώνω.

Τον όρκο και τον πόνο μου δεν λέω σε κανένα,

κρυφά μ’αρέσει να πονώ, αφού πονώ για σένα!».-

Ήθελε να γίνει δασκάλα γι’αυτό και πήρε το πτυχίο του παιδαγωγικού από το Αριστοτέλειο. Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και 6 χρόνων εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας Πόντιος. Η μάνα Ροδίτισσα. Βούιζε όλο το σπίτι απ’τη φωνή του Καζαντζίδη. Πρώτα ακούσματα τα λαϊκά. Γκρέυ, Λύδια, Πόλυ Πάνου, Περπινιάδης, Γαβαλας κ.λ.π.

Στις παρέες τραγούδι-τραγούδι, έτσι για διασκέδαση. Κυρίως λαϊκά αλλά και ποντιακά λόγω καταγωγής του πατέρα της αλλά και της γιαγιάς της. Ένα βράδυ την άκουσε ο Κυριάκος Καλαιντζίδης, ο πρωτομάστορας του «Εν Χορδαίς». Την πήρε μαζί του σε μια εκδήλωση-παράσταση  στον ιστορικό «Μύλο».

«ΕΛΑΧΙΣΤΑ .. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥ « ΤΕΚΕΣ» «ΤΕΚΕΔΕΣ ΚΑΙ…ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!».

Οι πάμπολλοι, αναρίθμητοι τεκέδες στην Οθωμανοκρατούμενη Ελλάδα δεν είχαν την απαξιωτική και δυσφημιστική σημασία που έχουν σήμερα κάποιοι χώροι που ο πολύς κόσμος  αποκαλεί  αφοριστικά τεκέδες.     

Κατά σημασιολογική παραφθορά,αργότερα, με το πέρασμα του χρόνου, κοινή κοινωνική παραδοχή, εννοιολογικά, αβασάνιστα, απόλυτα, στο άκουσμα του όρου-της λέξης τεκές, το νεοελληνικό συνειδητό, παραπάνω από ένα αιώνα και ως τα σήμερα στη χώρα, την  έχει  ταυτίσει  με χώρο συνάθροισης-συγχρωτισμού περιθωριακού και όχι μόνο χαρακτήρα ατόμων για χρήση πρόδρομων ουσιών και μόνο.

«ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ - Ο ΘΕΟΣΕΒΗΣ!». Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Περισυλλογή. Μέρες Άγιες. Συγκράτηση, νηστεία, κατάνυξη. Εβδομάδα των Αγίων Παθών. Και το μυαλό περιδιαβαίνει θύμησες από μικρά ξωκλήσια, όπου το υπέροχο ψαλτικό ταξίδι σε ταξιδεύει για πολλοστή φορά σε στιγμές ευφραντικές περιούσιων βυζαντινών ύμνων.

Η αφάνταστα,περιούσια επιτηδευμένη βυζαντινή γλυκιά μελωδικότητα που οδηγεί φορές φορές σε αναγωγές, ώστε να συναρτάς τα σχετικά ακούσματα και να τιμάς την αναμφίβολη μελωδική σχέση τους με το ρεμπέτικο και πολλούς από τους εκφραστές του.

Ειδική μνεία οφείλεται σε κάποιον από τους σπουδαιότερους πασίγνωστους εκφραστές του. Τον Απόστολο Χατζηχρήστο. Τον αφάνταστα γενναιόδωρο, βαθιά ευγενή, αλληλέγγυο, γλυκύτατο και θρήσκο.

«Η Μισιρλού», ακόμα και σε… Γουέστερν….!» (Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος)

Έρευνες κάθε μορφής και τύπου, εκτιμήσεις, αναιρέσεις, επισφαλή συμπεράσματα, διχογνωμίες, αποθέωση, απαξίωση φορές-φορές έως δαιμονοποίησης, υποθέσεις προέλευσης και το δένδρο το ρεμπέτικο στέκει όρθιο, θεόρατο, ακλόνητο εδώ και ένα αιώνα.

Ρίζες βαθιές, λίγα λόγια  και σταράτα στον στίχο, λιτή μα περίτεχνη στιχουργική λαϊκή αφήγηση, καθώς και μουσική αλλιώτικη, διαφορετική,πρωτόγνωρη. Οι συνθέσεις απλές με ουσία, έξοχες, να πιάνουν τον ανθρώπινο σφυγμό. Καμιά σχέση με την μουσική  κουλτούρα της Δυτικοευρωπαικής μπουρζουαζίας.

Κτήμα της ελληνικότητας αναλλοίωτο εδώ και 100 χρόνια. Ανεξίτηλο αποτύπωμα, σφραγίδα στη συνείδηση του Ρωμέϊκου. Για τον ελληνισμό, καταφυγή και περηφάνια.