Γεννημένο στα λιμάνια, στις προσφυγικές γειτονιές και στα υπόγεια κουτούκια, κουβαλάει μέσα του πόνο, έρωτα, φτώχεια, περιθώριο, αλλά και μια βαθιά, ακατέργαστη αξιοπρέπεια. Οι ρεμπέτες —άνδρες και γυναίκες— άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα με τη φωνή, το μπουζούκι και την αλήθεια τους. Ακολουθεί μια εκτενής παρουσίαση των σημαντικότερων μορφών του ρεμπέτικου και μια σύντομη ματιά στην ιστορική του πορεία.
Γεννημένη στις 29 Αυγούστου 1921 στη Δροσιά Χαλκίδας, μεγάλωσε σε μια εύπορη οικογένεια με έντονη θρησκευτική επιρροή. Από μικρή ηλικία έδειξε πάθος για τη μουσική, φτιάχνοντας αυτοσχέδιες κιθάρες και τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια.
Πρώτα βήματα και προσωπικές δυσκολίεςΓεννήθηκα τον Γενάρη του 1943 στα Διλινάτα της Κεφαλονιάς, ένα χωριό που, όπως λένε οι παλιοί περιηγητές, δεν υποτάχθηκε ποτέ στους Άγγλους. Ήταν μεγάλο, με 4.000 κατοίκους τότε. Αυτά ξέρω για το χωριό μου, αλλά δυστυχώς εγώ και όλη η οικογένεια, που ήταν μια οικογένεια καλών ανθρώπων, φύγαμε από εκεί για να έρθουμε στην Αθήνα και να σπουδάσουν τα αδέλφια μου, όταν ήμουν δύο χρονών.
Το «Rebetiko» του APON είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.
Σε μια εποχή που η ελληνική μουσική σκηνή αναζητά συνεχώς τη νέα της ταυτότητα, ο APON καταφέρνει κάτι τολμηρό: παίρνει την «αύρα» και το συναίσθημα του κλασικού ρεμπέτικου και το μεταφέρει στο 2026 μέσα από έναν απόλυτα σύγχρονο, urban ήχο.
Στα συνοικιακά καφενεία, τα καταγώγια και τους τεκέδες του Πειραιά χτυπούσε τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα η καρδιά του ρεμπέτικου.
"Τότες ο Πειραιάς ήταν πολύ άγριος…. Παράγκες, τεκέδες, εμπόριο ναρκωτικών στο φόρτε, μπουρδέλα, αγαπητικοί, κακοποιοί, λαθρέμποροι, μάγκες, νταήδες, μπερμπάντηδες, πρεζάκηδες, χασικλήδες, μαχαιροβγάλτες, σκυλόμαγκες, ντερβισόπαιδα, αποφάγια μάγκες….
Στον Άγιο Διονύσιο του Πειραιά, κοντά στις γραμμές του τρένου και στη βιομηχανική ζώνη του λιμανιού, υπάρχει μια πεζογέφυρα που δείχνει να ενώνει δύο διαφορετικούς κόσμους. Και για να είμαστε ακριβείς κάποτε το έκανε. Είναι η του Μάγκα ή η γέφυρα του Ρεμπέτη, όπως επίσης την αποκαλούν και για πολλά χρόνια αποτελούσε τοπόσημο της περιοχής, αποκτώντας ιδιαίτερο βάρος στη λαϊκή μνήμη.
Σαν ψίθυρος παλιάς πόλης, σαν βήμα αργό σε σοκάκι φωτισμένο από μισό φεγγάρι, το ρεμπέτικο γεννιέται ξανά.
Το 1888 γεννιέται στην Αμοργό ο Γιώργος Κατσαρός. Η ληξιαρχική πράξη της γέννησης του καθώς και αρκετά από τα γεγονότα της παιδικής του ηλικίας, είναι σχηματισμένα από περίεργες καταστάσεις, ιστορίες ανεπιβεβαίωτες και πρόσωπα που δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια την πραγματική τους υπόσταση.
Καθώς το μικρό αγόρι ήταν αγνώστου πατρός δηλώθηκε για πατέρας του ένας θείος του και αυτό ήταν μια ανοιχτή πληγή που κουβαλούσε σε όλη του τη ζωή ο Κατσαρός.
Μετά την καριέρα της στον εκπαιδευτικό τομέα, η Φωτεινή Βελεσιώτου αποφάσισε να το «γυρίσει» στο τραγούδι, και το έκανε με μεγάλη επιτυχία.
«Όλα τα τραγούδια τα επιλέγω με βάση τον στίχο και τη μουσική, να ακουμπάνε την ψυχή μου πρώτα απ’ όλα, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να τα τραγουδήσω καλά» λέει η Φωτεινή Βελεσιώτου.
Σαν σήμερα, το 2003, έφυγε από κοντά μας ένας αυθεντικός εκπρόσωπος της «παλιάς σχολής» του ρεμπέτικου, ο Κώτας Χατζηχρήστος, γνωστός στους φίλους και στους θαμώνες της Καισαριανής ως Τσανάκος.
Ο Πρίγκιπας με την "Χρυσή" Πενιά
«Η μουσική είναι ο δρόμος που ενώνει τις ψυχές μας.»
Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση, υποδεχόμαστε τη δημιουργία του Συλλόγου Φίλων Ρεμπέτικου Αγρινίου. Ένας σύλλογος που γεννήθηκε από την αγάπη μιας παρέας για το γνήσιο λαϊκό τραγούδι, τις πενιές που "μιλούν" στην καρδιά και το ήθος των μεγάλων δασκάλων μας.
.png)
Η Μαρίκα Νίνου (1922 – 23 Φεβρουαρίου 1957) δεν ήταν μια απλή ερμηνεύτρια· ήταν μια δύναμη της φύσης που εμφανίστηκε σαν διάττοντας αστέρας για να αλλάξει το ελληνικό τραγούδι για πάντα.
Η παράσταση – αφιέρωμα «Ρεμπέτισσες – Φωνές που δε λύγισαν», που αγκαλιάστηκε με ενθουσιασμό και συγκίνηση από το κοινό, συνεχίζει το ταξίδι της, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική δύναμη αυτού του ρεπερτορίου.
.jpg "Μάρκος Βαμβακάρης")
Ο Μάρκος Βαμβακάρης γεννήθηκε το 1905 στην Άνω Σύρο. Η ζωή του ήταν μια διαρκής πάλη ανάμεσα στη φτώχεια, τις διώξεις και την καλλιτεχνική αναγνώριση. Μεταφέροντας τους ήχους της Σύρου στον Πειραιά, δημιούργησε το 1934 την περίφημη «Τετράδα του Πειραιώς», αλλάζοντας για πάντα την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Η Στέλλα Χασκίλ (1918–1954), η Σεφαραδίτισσα από τη Θεσσαλονίκη, υπήρξε η γέφυρα ανάμεσα στη σμυρναίικη σχολή και το κλασικό ρεμπέτικο.
