 |
| ΜΑΡΙΩ & ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΑΤΣΙΝΑΚΗΣ «ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΣΜΙΓΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ» |
Μαζί στην σκηνή δημιουργούν ένα μουσικό πάντρεμα με έντονο το στοιχείο της αμεσότητας, της δύναμης και της ανατροπής.
Η παράσταση «Ρεμπέτισσες – Φωνές που δε λύγισαν» δεν είναι μια απλή μουσική αναδρομή, αλλά μια μυσταγωγική κάθοδος στα άδυτα του ρεμπέτικου, εκεί όπου η γυναικεία ψυχή συνάντησε το πεπρωμένο της.
 |
| Σύνταξη: Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης |
Είναι ένα από τα κόμικς που επανακυκλοφόρησε τη χρονιά που μας πέρασε, επιβεβαιώνοντας τη θεματική και αισθητική διαχρονικότητά του.
Αν νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα για τα Χριστούγεννα, αυτό το κουίζ είναι η ευκαιρία σου να το αποδείξεις. Αν όχι, τουλάχιστον θα γελάσεις, θα μάθεις κάτι και ίσως δικαιολογήσεις το τρίτο μελομακάρονο.
👉 Απάντησε στις ερωτήσεις, μέτρα το σκορ σου και γράψ’ το στα σχόλια.
Προσοχή: Δεν συγχωρεί όσους μπερδεύουν τα Χριστούγεννα με την Πρωτοχρονιά!
Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες,
με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη για την όμορφη παρέα που έχουμε δημιουργήσει εδώ, σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα, υγεία, χαρά και ζεστασιά στα σπίτια σας.
Είθε αυτές οι γιορτινές μέρες να φέρουν ειρήνη, αγάπη και χαμόγελα σε όλους.
Να περάσετε όμορφα με τις οικογένειες και τους ανθρώπους που αγαπάτε και
να κρατήσουμε ζωντανό το πνεύμα της προσφοράς, της ανθρωπιάς και της
αισιοδοξίας.
✨ Καλές Γιορτές & Ευτυχισμένο το Νέο Έτος!
Με εκτίμηση,
Γιώργος Γυρνάς
Το τεύχος περιλαμβάνει περισσότερες από 100 αφίσες, τις οποίες εμπνεύστηκαν από το Ρεμπέτικο σύγχρονοι καλλιτέχνες, εικαστικοί, χαράκτες, γραφίστες, ζωγράφοι, φωτογράφοι, αγιογράφοι, κειμενογράφοι, σχεδιαστές κοσμημάτων, σκιτσογράφοι, δημιουργικά γραφεία, ένας ζαχαροπλάστης και μια υφάντρα δημιούργησαν από μία αφίσα.
 |
| Εισιτήρια |
Oι δύο θρυλικές Μαρίκες του ρεμπέτικου τραγουδιού, η Μαρίκα Παπαγκίκα και η Μαρίκα Νίνου, συναντιούνται επί σκηνής για να διηγηθούν, να ερμηνεύσουν και να δώσουν ζωή σε γεγονότα που έζησαν και σε άλλα, που δεν έζησαν αλλά που θα μπορούσαν να είχαν συμβεί εκείνες τις αγρίως ρομαντικές εποχές που όλα ήταν πιθανά. Διαβάστε ΕΔΩ την συνέχεια...
 |
Ο συλλέκτης και ερευνητής μιλάει στο Documento για τη σχέση του με το ρεμπέτικο με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Ρεμπέτισσες ψυχές». |
Αφορμή για τη συνάντησή μας είναι η μουσική παράσταση «Ρεμπέτισσες ψυχές», με τη Νένα Βενετσάνου, την Αμαλία Αυγουστάκη και την πιανίστα Υβόνη Σιέμου, στην οποία συμμετέχει ως αφηγητής. Η θεματική της σειράς παραστάσεων που γίνονται κάθε Σάββατο στο Αγγέλων Βήμα είναι τα ρεμπέτικα τραγούδια του μεσοπολέμου που αφορούν γυναίκες οι οποίες ξεχώρισαν για την τόλμη τους. «Βέβαια, τα τραγούδια άντρες τα έχουν γράψει» λέει ο συλλέκτης και ερευνητής του ρεμπέτικου, εξηγώντας ότι ελάχιστες ήταν οι γυναίκες δημιουργοί εκείνη την εποχή. Διαβάστε την συνέντευξη...
 |
Σας περιμένουμε το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου και ώρα 14.30 για ενα μοναδικό ρεμπέτικο live στο «ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ». Παίζουν οι:Ιάσονας Στάθης-Μπούνος: μπουζούκι, φωνή Κρατήσεις: 2610 335 118 |
 |
| Απεβίωσε σαν σήμερα στις 2 Δεκεμβρίου 1980 |
Η ζωή της, γεμάτη στροφές σαν παλιός δίσκος γραμμοφώνου, διασταυρώθηκε με εποχές δύσκολες, γοητευτικές και πάντα μεταβαλλόμενες. Η φωνή της—λαμπερή, αιχμηρή, γεμάτη μνήμη—σφράγισε ένα μουσικό σύμπαν που εξακολουθεί να μαγεύει.
 |
| Μια ανάρτηση για τον Μπαγιαντέρα από τον κύριο Πάπιστα στο rebetiko.gr/news/papistas/mpagianteras |
Όταν η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών τελούσε υπό την απόλυτη κυριαρχία ενός άνδρα, εκείνες όρθωσαν ανάστημα κι ας πλήρωναν τίμημα βαρύ. Το όνειρο ήταν οδηγός τους. Ένας προσωπικός φάρος που φώτιζε την ψυχή τους και κατηύθυνε τα βήματά τους. Οι κυρίες του ρεμπέτικου τραγουδούσαν τις επιθυμίες τους, τα βάσανα και τα πάθη τους. Ελεύθερες και αποφασισμένες να ζήσουν την αλήθεια τους. «Δεν σημάδεψαν απλά την ιστορία του ρεμπέτικου, αλλά άνοιξαν τον δρόμο για τις γυναίκες στο τραγούδι», θα πει στο ΒΗΜΑ η Ηρώ Σαΐα, η οποία θα ξετυλίξει το κουβάρι των ιστοριών τους στην ξεχωριστή σειρά οκτώ μουσικών ντοκιμαντέρ «Οι κυρίες του ρεμπέτικου» που έρχεται στο νέο πρόγραμμα της ΕΡΤ.
Κάθε επεισόδιο φιλοτεχνεί το προφίλ μίας από τις μεγάλες κυρίες του ρεμπέτικου. Η αρχιέρεια του ρεμπέτικου τραγουδιού Ρόζα Εσκενάζυ, η ιδιαίτερη Αγγέλα Παπάζογλου, η μελαγχολική Ρίτα Αμπατζή, η πληθωρική και παθιασμένη Μαρίκα Νίνου, η αξεπέραστη Σωτηρία Μπέλλου, η σαγηνευτική Στέλλα Χασκίλ, η σπουδαία Ιωάννα Γεωργακοπούλου, η «αμαζόνα» Σεβάς Χανούμ. Η Ηρώ Σαΐα παρουσιάζει ένα βαθιά ανθρώπινο αφιέρωμα σε γυναίκες στις οποίες χρωστάμε μια παραπάνω αναγνώριση.
Γυναίκες με μυθιστορηματικές ζωές που γοητεύουν και τροφοδοτούν, διαρκώς, την ανάγκη για μελέτη και έμπνευση. «Πάνω τους πατήσαμε εμείς, πάνω σε αυτές βασίστηκαν όλες οι μεγάλες φωνές που προηγήθηκαν της δικής μου γενιάς. Νομίζω ότι πάντα θα ανατρέχουμε σε εκείνες», αναφέρει η Ηρώ Σαΐα.
Μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες, ξεδιπλώνονται ταυτόχρονα οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες κάθε εποχής, αναπόσπαστα στοιχεία του ρεμπέτικου.
Σε κάθε επεισόδιο, εκτός από το αφιέρωμα στη διαδρομή, τη ζωή και το έργο των γυναικείων μορφών της ρεμπέτικης μουσικής, παρουσιάζεται και ένας κύκλος τριών χαρακτηριστικών τραγουδιών της καθεμιάς, ερμηνευμένων από την Ηρώ Σαΐα, η οποία δεν έχει κρύψει τη διαχρονική γοητεία που της ασκούν οι ρεμπέτισσες.
Επιστρέφετε στην ΕΡΤ με τις «Κυρίες του ρεμπέτικου» έπειτα από την επιτυχημένη σειρά ντοκιμαντέρ αφιερωμένη στους θησαυρούς του Πόντου.
Ήταν ένα μικρό αίνιγμα το ποιοι είναι στην πραγματικότητα οι θησαυροί του Πόντου. Ήταν και είναι οι άνθρωποι του. Οι άνθρωποι που συνεχίζουν τον πολιτισμό και τον εξελίσσουν.
Αυτή ήταν η πρώτη μου απόπειρα στην παρουσίαση, η οποία απ’ ό,τι φάνηκε -από τις θεαματικότητες που έκανε η εκπομπή και από τις επαναλήψεις- είχε μια απρόσμενη επιτυχία.
Εκτός από τους σπουδαίους ανθρώπους που συναντήσαμε και τα πολύ ενδιαφέροντα γυρίσματα, θεωρώ πως ίσως μέτρησε και το γεγονός ότι δεν θεωρούσα τον εαυτό μου επαγγελματία παρουσιάστρια.
Ευτυχώς, δεν έχω χάσει τον αυθορμητισμό μου μπροστά στην κάμερα και ούτε προσπαθώ να υποδυθώ κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Απλά ήμουν ο εαυτός μου.
Σε κάθε επεισόδιο η Ηρώ Σαΐα ερμηνεύει αγαπημένα τραγούδια από τις ρεμπέτισσες, σε σύγχρονες μουσικές διασκευές, σε συνεργασία με κορυφαίους ενορχηστρωτές και εκλεκτούς μουσικούς.
«Οι κυρίες του ρεμπέτικου» και «Οι θησαυροί του Πόντου» νιώθω ότι έχουν κάποια κοινά στοιχεία: ανήκειν, τόπου, κληρονομιάς. Το «διαβάζω» σωστά;
Νομίζω πως ναι. Στις κυρίες του ρεμπέτικου έχουμε να κάνουμε με τις προσωπικές ιστορίες 8 γυναικών, ενώ στο ντοκιμαντέρ για τον Πόντο μιλήσαμε για ένα ολόκληρο κομμάτι του λαού μας. Είναι πολιτισμός μας και τα δύο: ο ποντιακός πολιτισμός και ο ρεμπέτικος πολιτισμός.
Ρεμπέτικος πολιτισμός;
Ένα χρόνο αργότερα εκδόθηκε από την «Ελευθεροτυπία» σε μετάφραση του εικονογράφου Θανάση Πέτρου και το 2015 κυκλοφόρησε από τη «Γνώση». Αυτή την περίοδο, δεκαέξι χρόνια ύστερα από το πρωτότυπο, το κόμικ επανακυκλοφορεί από τις εκδ. Οξύ στην ίδια μετάφραση. «Δούλεψα ακούγοντας την καρδιά μου περισσότερο, κάπου μεταξύ ρεαλισμού και μυθολογίας» έλεγε τότε ο Πριντόμ.
«ΡΕΜΠΕΤΙΣΣΕΣ – Φωνές που δε λύγισαν». Μια «μουσική κατάδυση» στον θησαυρό του ρεμπέτικου, μέσα από τις γυναίκες που το σημάδεψαν.
Η Ηρώ Σαΐα, με την ιδιαίτερη φωνή, τη θεατρικότητα και την ευαισθησία, γεφυρώνει το χτες με το σήμερα και παρουσιάζει στις 20 και 23 Νοεμβρίου στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ μια παράσταση-αφιέρωμα σε εμβληματικές γυναικείες μορφές του ρεμπέτικου, στις φωνές που τραγούδησαν την αλήθεια τους, χωρίς να λυγίσουν.
Ένα συγκλονιστικό story – teling, ένα νοσταλγικό μουσικοθεατρικό «ταξίδι»
μέσα από τις νότες, τις σκιές και τις σιωπές μιας Ελλάδας που πάλεψε, αγάπησε και πόνεσε. Η παράσταση φωτίζει την πορεία του ρεμπέτικου τραγουδιού μέσα από τις πιο καθοριστικές περιόδους του 20ού αιώνα: τον Μεσοπόλεμο, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο.
Η τραγουδίστρια μιλά με συγκίνηση για τη ζωή της, την πορεία της στη μουσική, την απώλεια του συζύγου της ύστερα από 57 χρόνια κοινής ζωής, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως γυναίκα στο πάλκο.
Το θρυλικό κέντρο διασκέδασης που έμεινε στην ιστορία χάρη στο τραγούδι της Μαριώς βρισκόταν στην οδό Μακεδονομάχων, στην περιοχή του ΒΑΟ στις Συκιές. Λειτουργούσε κάποτε ως περίφημος «Πράσινος Μύλος», ένα κέντρο που γνώρισε μεγάλες δόξες τη δεκαετία του ’60.
Ιδιοκτήτης του ήταν ο Παύλος Βουλγαράκης, ο οποίος, έχοντας υπηρετήσει στο Πυροβολικό, θέλησε να δώσει στο μαγαζί του στρατιωτική «πινελιά». Έτσι, πάνω από την πράσινη πινακίδα με την επιγραφή «Εξοχικόν – Ο Πράσινος Μύλος» ζωγράφισε δυο χιαστί όλμους, σύμβολο του Όπλου.
 |
| Γράφει ο Χρήστος Ηλιόπουλος (στιχουργός) |
Η πρώτη μου συνάντηση με τον Παναγιώτη Κουνάδη έγινε κάπου το 2014. Εγώ ήμουν φοιτητής στο Πάντειο και παράλληλα δούλευα σαν βοηθός σερβιτόρου στο θρυλικό ρεμπετάδικο: Το Περιβόλι του Ουρανού. Εκεί, τον συνάντησα όπου είχε έρθει να παρακολουθήσει το πρόγραμμα. Τον εξυπηρέτησα καθώς κάθισε σε ένα από τα δικά μου τραπέζια.
Ευγενικός και ήσυχος άνθρωπος. Θυμάμαι, μου είχε ζητήσει να μεταφέρω παραγγελιά, να τραγουδήσει κάποια ρεμπέτικα που λαχταρούσε, ο τραγουδιστής του σχήματος στο μαγαζί, ο Μπάμπης Τσέρτος. Ο Παναγιώτης Κουνάδης είναι ο εναπομείνας σημαντικός μελετητής, γνώστης και συλλέκτης όσον αφορά το ρεμπέτικο τραγούδι. Σήμερα, τον φιλοξενώ στο yourearticles.
Μέσα από τον πόνο του ξεριζωμού, τη σκληρή καθημερινότητα, αλλά και τη χαρά της παρέας, δημιουργήθηκε ένα μουσικό είδος που μίλησε με αλήθεια για τον έρωτα, τη φτώχεια, την αδικία, αλλά και για την ίδια τη ζωή του λαού.
 |
Δείτε το πρόγραμμα των δωρεάν δράσεων |
Η Τρούμπα, οι αλάνες, οι μικρές και μεγάλες γειτονιές, ο αρχαίος Πειραιάς, ο βιομηχανικός Πειραιάς, ο Πειραιάς του έρωτα και της προσφυγιάς, των ψαράδων και των ναυτικών, της θάλασσας, της μπάλας και του ρεμπέτικου, μετατρέπεται από τον Οκτώβριο και για πρώτη φορά στην ιστορία του, σε ένα σκηνικό τοπίο δράσεων, όπου η τέχνη συνομιλεί πραγματικά, ελεύθερα και ζωντανά, καθημερινά με την κοινωνία.
