Η τραγική πορεία του Ανέστου Δελιά. Ο μοναδικός ρεμπέτης που χάθηκε από ηρωίνη.

Ανέστος Δελιάς (1912 – 1944) Anestos Delias (1912 – 1944) Η Τραγική Μορφή του Ρεμπέτικου The Tragic Figure of Rebetiko

Ανέστος Δελιάς (1912 - 1944)

Ανέστος Δελιάς: Η τραγική μορφή του ρεμπέτικου Anestos Delias: The Tragic Figure of Rebetiko

Ο Ανέστος Δελιάς υπήρξε μία από τις πιο σκοτεινά γοητευτικές και τραγικές μορφές του ρεμπέτικου. Γεννημένος στη Σμύρνη το 1912, μεγάλωσε μέσα σε έναν κόσμο όπου η μουσική ήταν τρόπος ζωής, παρηγοριά και αντίσταση. Anestos Delias was one of the most darkly charming and tragic figures of rebetiko music. Born in Smyrna in 1912, he grew up in a world where music was a way of life, comfort, and resistance.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οικογένειά του βρέθηκε στην Ελλάδα, κουβαλώντας μαζί της τον πόνο της προσφυγιάς αλλά και τον πλούτο της μικρασιάτικης μουσικής παράδοσης. Ο Δελιάς, σχεδόν από παιδί, βρήκε στο μπουζούκι τον δικό του τρόπο να μιλήσει για όσα δεν χωρούσαν σε λόγια. Following the Asia Minor Catastrophe, his family sought refuge in Greece, bringing along the deep grief of displacement alongside the rich Asia Minor musical tradition. Almost from childhood, Delias found in the bouzouki his own voice for feelings beyond words.

Αντώνης Διαμαντίδης - Οι Τούρκοι τον βάπτισαν «Νταλγκά..

ΕΡΕΥΝΑ & ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ: Γιώργος Γυρνάς • υπολογισμός…

Φωτογραφία - σχεδίαση με AI: Γιώργος Γυρνάς

Μια φωνή που έσπαγε στη μέση σαν κύμα κι ύστερα ξανάρχονταν πιο βαθιά, πιο μαύρη, πιο αληθινή — αυτή ήταν η φωνή του Αντώνη Διαμαντίδη, του ανθρώπου που η Σμύρνη και η Πόλη βάφτισαν Νταλγκά.

Στο Μέγα Ρεύμα του Βοσπόρου, στις παρυφές μιας Κωνσταντινούπολης που άκουγε ταυτόχρονα τζαμιά, εκκλησίες και ταβερνεία με σαντούρια, γεννήθηκε το 1892 ένα παιδί που δεν θα μάθαινε ποτέ να ζει χωρίς μουσική. Ο Αντώνης Διαμαντίδης μεγάλωσε ανάμεσα σε ήχους που δεν χωρίζονταν εύκολα σε «δικούς» και «ξένους» — η ανατολίτικη μουσική παράδοση κυκλοφορούσε ελεύθερα στα σοκάκια της Πόλης, και το παιδί αυτό την απορρόφησε σαν σφουγγάρι, πολύ πριν καταλάβει πως θα γινόταν η ζωή του.

Σωτηρία Μπέλλου: Η ψυχή του ρεμπέτικου.

Ρεμπέτικο τραγούδι / Γιώργος Γυρνάς

Η Σωτηρία Μπέλλου δεν ήταν απλώς μια φωνή του ρεμπέτικου – ήταν η ψυχή του.

Γεννημένη στις 29 Αυγούστου 1921 στη Δροσιά Χαλκίδας, μεγάλωσε σε μια εύπορη οικογένεια με έντονη θρησκευτική επιρροή. Από μικρή ηλικία έδειξε πάθος για τη μουσική, φτιάχνοντας αυτοσχέδιες κιθάρες και τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια.

Πρώτα βήματα και προσωπικές δυσκολίες

23 Χρόνια χωρίς τον ''άγνωστο σε πολλούς'' Κώστα Χατζηχρήστο (Τσανάκο)

Pic: Εικονικο μουσειο αρχειου Κουναδη

Ο «ξεχασμένος» βάρδος της Καισαριανής και της Μικρασίας

Σαν σήμερα, το 2003, έφυγε από κοντά μας ένας αυθεντικός εκπρόσωπος της «παλιάς σχολής» του ρεμπέτικου, ο Κώτας Χατζηχρήστος, γνωστός στους φίλους και στους θαμώνες της Καισαριανής ως Τσανάκος.

Ρόζα Εσκενάζυ: Η γυναίκα που έγινε η φωνή του ρεμπέτικου..

Απεβίωσε σαν σήμερα στις 2 Δεκεμβρίου 1980

Η Ρόζα Εσκενάζυ υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές και επιδραστικές παρουσίες στην ιστορία του ελληνικού ρεμπέτικου. 

Η ζωή της, γεμάτη στροφές σαν παλιός δίσκος γραμμοφώνου, διασταυρώθηκε με εποχές δύσκολες, γοητευτικές και πάντα μεταβαλλόμενες. Η φωνή της—λαμπερή, αιχμηρή, γεμάτη μνήμη—σφράγισε ένα μουσικό σύμπαν που εξακολουθεί να μαγεύει.

Σαν σήμερα 21 Μαρτίου 1920 γεννήθηκε ο Μανώλης Χιώτης..

Ο Μανώλης Χιώτης ήταν ένας από τους σημαντικότερους μουσικοσυνθέτες του Λαϊκού τραγουδιού και σπουδαίος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. 

Έφερε επανάσταση στην ελληνική μουσική, και στο λαϊκό τραγούδι γενικότερα επινοώντας την τετράχορδη παραλλαγή του μπουζουκιού, αλλά και δημιουργώντας το πρώτο "κοσμικό κέντρο".

Δημήτρης Γκόγκος, ένας σπουδαίος ρεμπέτης. Έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 18 Νοεμβρίου του 1985.

Ο σπουδαίος ρεμπέτης Δημήτρης Γκόγκος, γνωστός και ως «Μπαγιαντέρας» έφυγε από τη ζωή στις 18 Νοεμβρίου του 1985.

Ο Μήτσος (ή μπαρμπα-Μήτσος αργότερα) Γκόγκος χάρισε στο ελληνικό πεντάγραμμο μια σειρά από τα ωραιότερα κανταδόρικα ρεμπέτικα, μοναδικά τραγούδια που έμελλε να είναι διαχρονικά και να μη βγουν ποτέ από το στόμα του Έλληνα.

Οι ευαίσθητοι και ρομαντικοί στίχοι του ύμνησαν προπολεμικά τον έρωτα όσο λίγοι, αν και όταν θα ερχόταν ο Β’ Παγκόσμιος και η Κατοχή, ο αριστερός Μπαγιαντέρας θα μετατρεπόταν σε πολιτικοποιημένο καλλιτέχνη που θα υμνούσε τον αντιστασιακό αγώνα κατά του βάρβαρου κατακτητή!

Στράτος Παγιουμτζής 1904 – 16/11/1971

Στις 16 Νοεμβρίου 1971 «έσβησε» πάνω στο πάλκο, σε ηλικία 67 ετών

Εμβληματικός τραγουδιστής της κλασσικής εποχής του ρεμπέτικου. Είπαν χαρακτηριστικά γι' αυτόν ότι «στο λαιμό του είχε φωλιές από αηδόνια».

Γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1904. Ήλθε στην Ελλάδα πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή και εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Από παιδί μπήκε στο μεροκάματο, αλλά το μεγάλο πάθος του ήταν το τραγούδι.

Γρήγορα γνωρίστηκε με την πειραιώτικη παρέα του ρεμπέτικου.

Ανέστης Δελιάς (Δέλιος) - 1912-1944

Ο Ανέστης Δελιάς (Δέλιος το πραγματικό του επίθετο), ίσως η πλέον τραγική φιγούρα στο χώρο του ρεμπέτικου τραγουδιού, γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1912 και πέθανε ηρωϊνομανής στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1944. 

 

Καταγόταν από μουσική οικογένεια. Ο παππούς του Σιδερής Δέλιος έπαιζε βιολί, ο πατέρας του Παναής (με παρατσούκλι Μαύρη Γάτα) σαντούρι και ο θείος του Μιχάλης, βιολί. 

Γιάννης Παπαϊωάννου, 3 Αυγούστου 1972...(vid)

Σαν Σήμερα, στις 3 Αυγούστου του 1972 τα ξημερώματα ο Γιάννης Παπαϊωάννου, είχε άδοξο τέλος σε τροχαίο δυστύχημα στη λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου, στο Πέραμα.

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου αποτελεί μια πολυδιάστατη μουσική προσωπικότητα στον χώρο του αστικού λαϊκού τραγουδιού με συνεισφορά σε επίπεδο συνθέτη-στιχουργού και τραγουδιστή-οργανοπαίχτη.

Αποτελεί μέρος της νεότερης μουσικής γενιάς του λαϊκού όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Απόστολος Χατζηχρήστος. Γεννήθηκε στην Κίο της ελληνικής Προποντίδος από τον Παναγιώτη Παπαϊωάννου, από την νότια Αττάλεια, και τη Χρυσή Βονομπάρτη, από την Κίο.

Γιώργος Μπάτης 1885 – 10 Μαρτίου 1967

Γεννήθηκε το 1885 στα Παλαιά Λουτρά Μεθάνων - Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1967

Από τους σημαντικότερους ρεμπέτες της προπολεμικής εποχής, γνωστός και ως Γιώργος Αμπάτης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Τσωρός. 

Γεννήθηκε το 1885 στα Παλαιά Λουτρά Μεθάνων και σε ηλικία 8 ετών μετακόμισε στον Πειραιά. Στρατεύτηκε το 1908 και υπηρέτησε έως το 1920! Έμαθε μπαγλαμά στις στρατιωτικές φυλακές, όπου τον έκλειναν τακτικά γιατί λιποτακτούσε. Από το 1915 έπαιζε μπαγλαμά και τραγουδούσε στους τεκέδες και τα ταβερνάκια του Πειραιά.

Το 1925 άνοιξε το πρώτο του χοροδιδασκαλείο «Κάρμεν» στη Δραπετσώνα και το 1931 ένα καφενείο - τεκέ, το «Ζώρζ Μπατέ», στα Λεμονάδικα του Καραϊσκάκη (Ακτή Τζελέπη), όπου σύχναζαν όλοι οι μάγκες της εποχής. Έξι χρόνια αργότερα, του το έκλεισαν και αναγκάστηκε να κάνει άλλο στο Γιουσουρούμ του Πειραιά, όπου συνέχισε να διδάσκει το μπουζούκι.

Μπάμπης Τσετίνης (15/2/1941 — 29/9/2007)

Πέθανε σαν σήμερα, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2007 /pic: youtube.com

Ο Μπάμπης Τσετίνης (Δράμα, 15 Φεβρουαρίου 1941 — 29 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν λαϊκός τραγουδιστής από τη Μακεδονία και θεωρείται σαν ένας από τους γνησιότερους και αντιπροσωπευτικότερους εκπροσώπους του.

 

Γεννήθηκε στη Δράμα και έζησε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60. Την ίδια περίοδο ανέβηκε για πρώτη φορά στο πάλκο.

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δισκογραφία με το τραγούδι «Το κορίτσι μου χορεύει» του Βασίλη Καραπατάκη σε στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη. Τα επόμενα χρόνια γνώρισε την επιτυχία με τραγούδια όπως «Ίσως», «Μπορεί», «Αμφιβολία», «Κι ενώ το ήξερα» των Δερβενιώτη και Βίρβου, «Στο παλιό το μονοπάτι» του Βαρτάνη, «Με ποιο δικαίωμα» των Βασιλειάδη-Πυθαγόρα, «Να χαρείς τα μάτια σου, καλέ», «Η φτωχολογιά θα ζήσει».

Παύλος Μπερμπερίδης: Ο Αγρινιώτης τραγουδοποιός!

Ο τραγουδοποιός Παύλος Μπερμπερίδης γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1987, σε ένα περιβάλλον, όπου η λαϊκή μουσική κυριαρχούσε. Από τα πρώτα του ακούσματα ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης, o Διονυσίου, η Μπέλλου, ο Νίκος Παπάζογλου κ.α.). Στα εφτά του χρόνια ήρθε σε πρώτη επαφή με το μπουζούκι και αμέσως γοητεύτηκε.

Από εκείνη τη στιγμή, δεν σταμάτησε η ενασχόλησή του με το όργανο και η προσπάθεια κατάρτισης γύρω από αυτό με σημαντικότερο δάσκαλο τον Θεόδωρο Κατσαρή. Επίσης, έχοντας την ανάγκη να μάθει όλο και περισσότερα πράγματα για το μπουζούκι, συνέχισε τα μαθήματα του στην Αθήνα κοντά σε σπουδαίους και καταξιωμένους σολίστες. Παράλληλα του δημιουργήθηκε η ανάγκη να συνθέτει τα πρώτα του τραγούδια και να τα τραγουδάει ο ίδιος, έτσι η μελέτη του έγινε πολυδιάστατη και πιο ολοκληρωμένη.

Γιώργος Αμπάτης.....Πέθανε σάν σήμερα στις 10 Μαρτίου 1967

Γιώργος Μπάτης (1890 – 1967)

Από τους σημαντικότερους ρεμπέτες της προπολεμικής εποχής, γνωστός και ως Γιώργος Αμπάτης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Τσωρός. Γεννήθηκε το 1885 στα Παλαιά Λουτρά Μεθάνων και σε ηλικία 8 ετών μετακόμισε στον Πειραιά. Στρατεύτηκε το 1908 και υπηρέτησε έως το 1920! Έμαθε μπαγλαμά στις στρατιωτικές φυλακές, όπου τον έκλειναν τακτικά γιατί λιποτακτούσε. Από το 1915 έπαιζε μπαγλαμά και τραγουδούσε στους τεκέδες και τα ταβερνάκια του Πειραιά.

Το 1925 άνοιξε το πρώτο του χοροδιδασκαλείο «Κάρμεν» στη Δραπετσώνα και το 1931 ένα καφενείο - τεκέ, το «Ζώρζ Μπατέ», στα Λεμονάδικα του Καραϊσκάκη (Ακτή Τζελέπη), όπου σύχναζαν όλοι οι μάγκες της εποχής. 

 

Κώστας Ρούκουνας - Το ..."Σαμιωτάκι"...!" (Γράφει ο ο Μπάμπης Μώκος)

"Αυτό το αχ δεν είν'φωτιά να πιώ νερό να σβήσει,
μον'είναι πόνος στην καρδιά και θα με τυρανίσει...!".

Σε ηγεμονικό καθεστώς και στην παρακμή της Οθωμανικής αυτοκρατορία,ς γεννιέται το 1904 στην Αγία Κατερίνα μέσα σε ένα ...λαχανόκηπο στο Νέο Καρλόβασι Σάμου, ο Κώστας Ρούκουνας. Είναι η εποχή που η Σάμος έχει τεράστια ανάπτυξη σε βιομηχανία και εμπόριο στο Βαθύ με τις καπνοβιομηχανίες και στο Καρλόβασι με τα βυρσοδεψεία.

Η γειτνίαση με την Σμύρνη και τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια εμπορική, αλλά και πολιτιστική (διασκέδαση, μουσικές, σχήματα, αυτοσχέδιοι μουσικοί κομπανίες κ.λ.π.).

«ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ !...». (Ευαίσθητη κι’…ατίθαση!). Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

photo: www.ogdoo.gr

«Κρυφά για σένα θα πονώ και φανερά θα λιώνω.

Τον όρκο και τον πόνο μου δεν λέω σε κανένα,

κρυφά μ’αρέσει να πονώ, αφού πονώ για σένα!».-

Ήθελε να γίνει δασκάλα γι’αυτό και πήρε το πτυχίο του παιδαγωγικού από το Αριστοτέλειο. Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και 6 χρόνων εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας Πόντιος. Η μάνα Ροδίτισσα. Βούιζε όλο το σπίτι απ’τη φωνή του Καζαντζίδη. Πρώτα ακούσματα τα λαϊκά. Γκρέυ, Λύδια, Πόλυ Πάνου, Περπινιάδης, Γαβαλας κ.λ.π.

Στις παρέες τραγούδι-τραγούδι, έτσι για διασκέδαση. Κυρίως λαϊκά αλλά και ποντιακά λόγω καταγωγής του πατέρα της αλλά και της γιαγιάς της. Ένα βράδυ την άκουσε ο Κυριάκος Καλαιντζίδης, ο πρωτομάστορας του «Εν Χορδαίς». Την πήρε μαζί του σε μια εκδήλωση-παράσταση  στον ιστορικό «Μύλο».

Γρηγόρης Ασίκης. ''Έφυγε'' σαν σήμερα στις 7 Οκτωβρίου 1967.

photo: youtube

Τραγουδοποιός του ρεμπέτικου και δεξιοτέχνης στο ούτι. Γνώρισε επιτυχία στα χρόνια του μεσοπολέμου.

 

Ο Γρηγόρης Ασίκης γεννήθηκε το 1890 στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν το τρίτο παιδί του Βίκτωρα Ασίκη από τη Λέσβο και της Μαριάνθης Ασίκη από το Κοντοσκάλι της Κωνσταντινούπολης. Στα 15 του άρχισε να παίζει ούτι και να ξεχωρίζει για τη φωνή του. Τελείωσε το Ελληνικό σχολείο, έμαθε πολύ καλά την Τουρκική γλώσσα και ασχολήθηκε επαγγελματικά με την κατασκευή μπρούτζινων μεταλλικών κρεβατιών.

Επαγγελματική καριέρα στο τραγούδι ξεκίνησε στα τέλη του 1922, όταν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή βρέθηκε στην Αθήνα με τη σύζυγό του Ειρήνη Σωτηριάδου και τα δύο παιδιά τους Θανάση και Βίκτωρα.

Σπύρος Ζαγοραίος (23 Ιουνίου 1928 - 20 Οκτωβρίου 2014)

Σπουδαίος λαϊκός ερμηνευτής, στιχουργός και συνθέτης.

Ο Σπύρος Ζαγοραίος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 1928 και μεγάλωσε στον Άγιο Αρτέμιο (Γούβα) του Παγκρατίου. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη ζωή του. Στη διάρκεια της κατοχής έχασε το ένα του χέρι, καθώς περιεργαζόταν μία χειροβομβίδα που βρήκε στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.

Γράμματα δεν έμαθε, αλλά η καλή φωνή του τον οδήγησε κατευθείαν στο λαϊκό τραγούδι. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να τον συνοδεύει στο τραγούδι η σύζυγός του Ζωή και μαζί δημιούργησαν ένα από τα δημοφιλέστερα ντουέτα του λαϊκού τραγουδιού.

Γιώργος Μπάτης (1890 – 10 Μαρτίου 1967)

Ο Γιώργος Μπάτης (πραγματικό του όνομα: Γιώργος Τσώρος, γνωστός και ως Γιώργος Αμπάτης· Μέθανα, 1885 – 10 Μαρτίου 1967) ήταν ένας από τους πρώτους και επιδραστικότερους μουσικούς του ρεμπέτικου καθώς επίσης και γνωστός μάγκας του Πειραιά.

Είχε μεγάλη αγάπη για τη μουσική και είχε σημαντική συλλογή μουσικών οργάνων (μπουζουκιών, μπαγλαμάδων, κ.ά.). 

Το 1925 άνοιξε το πρώτο του χοροδιδασκαλείο «Κάρμεν» στη Δραπετσώνα και το 1931 ένα καφενείο - τεκέ, το «Ζώρζ Μπατέ» όπου σύχναζαν όλοι οι μάγκες της εποχής. Έξι χρόνια αργότερα, του το έκλεισαν και αναγκάστηκε να κάνει άλλο στο Γιουσουρούμ του Πειραιά, όπου συνέχισε να διδάσκει το μπουζούκι.

Στέλλα Χασκίλ (Στέλλα Ιεχασκέλ) Σαν σήμερα 27/2/1954 έφυγε απο την ζωή!

Το πατρικό της επίθετο είναι Γαέγου. Ο πατέρας της, Χαΐμ Γαέγος, από τα λίγα που έχουν γίνει γνωστά γι' αυτόν, μέσα από αφηγήσεις συγγενικών προσώπων, είναι ότι είχε μεγάλη διαφορά ηλικίας από την σύζυγό του και μητέρα της Στέλλας Χασκίλ, καθώς άγνωστη παραμένει και η ακριβής ημερομηνία γέννησής του.

Πιθανολογείται μόνο ότι βρίσκεται μεταξύ 1870–1875. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, πολύ ευκατάστατος, απ' ότι φαίνεται λόγω του επαγγέλματός του, εμπόριο σιδήρου. Από τις κόρες του δεν έλειπε τίποτα, φρόντιζε για την προίκα τους όντας ακόμα όλες σε πολύ μικρή ηλικία. 

Δυστυχώς, όμως, με την εισβολή των Γερμανών στη Θεσσαλονίκη, όλα έγιναν στάχτη και ο ίδιος πέθανε γύρω στο 1941 – 42.