Cafe Aman Istanbul – GÜLBAHAR (Γκιουλμπαχάρ)

 

LYRICS & MUSIC: VASILIS TSITSANIS
Στίχοι & Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης
TURKISH LYRICS: RUKEN TEKEŞ ÇALIKUŞU
Στίχοι στα Τούρκικα:Ρουκέν Τεκές Τσαλίκουσου
BACKGROUND VOCALS: NEYZEN ÖZSARI
Δεύτερη φωνή: Νειζέν Οζσάρι

Stelyo Berber: Vocals
Στέλιος Μπερμπέρης: Ερμηνευτής
Pelin Suer: Vocals
Πελίν Σουέρ: Ερμηνεύτρια
Atalay Durmaz: Violin
Αταλάϊ Ντουμάζ: Βιολί
Erdem Şentürk: Oud
Ερντέμ Σεντούρκ: Ούτι
Serkan Mesut Halili: Kanun
Σερκάν Μεσούτ Χαλίλι: Κανονάκι
Neyzen Özsarı: Bass
Νειζέν Οζσάρι: Μπάσο
Ersen Killik: Percussion
Ερσέν Κιλίκ: Κρουστά
Dimitris Lappas: Bouzouki, Cura, Baglamadaki, Guitar
Δημήτρης Λάππας: Μπουζούκι, Τζουράς, Μπαγλαμαδάκι, Κιθάρα

Πηγή ανάρτησης constantinoupoli.com

"ΚΑΦΕ ΑΜΑΝ"

Το Καφέ-Αμάν (όνομα που πιθανώς να προήλθε ίσως από το τούρκικο Μάνι Καβέσι), ήταν είδος λαϊκού καφενείου της προπολεμικής Ελλάδας μέσα στο οποίο δύο ή τρεις τραγουδιστές, οι επωνομαζόμενοι αμανετζήδες, αυτοσχεδίαζαν λέγοντας στίχους, συχνά στη μορφή του διαλόγου μεταξύ τους, πάντα σε ελεύθερο ρυθμό και μελωδία.
Χαρακτηριστικό ήταν το επαναλαμβανόμενο επιφώνημα "αμάν, αμάν" που προσπαθούσαν με αυτό οι τραγουδιστές να κερδίσουν χρόνο για ν`αυτοσχεδιάσουν καινούργιους στίχους. Άλλη συνώνυμη ονομασία τέτοιου τύπου καφενείου ήταν και το Καφέ Σαντούρ, που ήταν συνηθέστερη στη Μικρά Ασία, και κυρίως στη Σμύρνη. Τα δε τραγούδια που άδονταν σ΄ αυτά λέγονταν αμανέδες ή μανέδες ή αμάνι.
Από τις παλιότερες μορφές αυτών των τραγουδιών ο αμανές, όπως το έλεγαν οι Ελληνες, ή "μανές", κατά τους Τούρκους, οι "αμάνι" κατά τους Μικρασιάτες, ήταν ακριβώς αυτό το ημι-αυτοσχέδιο τραγούδι που χαρακτηριζόταν από τη διασπορά ανάμεσα στους στίχους μεγάλων μελισμάτων πάνω στη λέξη αμάν και που ως επί το πλείστον ήταν καταθλιπτικού περιεχομένου.