Απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε ο Κώστας Βίρβος στη Μαρούλα Κλιάφα το Πάσχα του 1997

"ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΠΕ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΤΟ 1997 ΣΤΗΝ ΜΑΡΟΥΛΑ ΚΛΙΑΦΑ..."

Ποια είναι η πρώτη εικόνα που διατηρείτε έντονα στη μνήμη σας;
«Θυμάμαι πως όταν ήμουνα πολύ μικρός, η μάνα μου είχε κρεμάσει πλάι στο κρεβάτι μου μια υφαντή μπαντανία με τρεις κοπέλες που χόρευαν. Μου άρεσε πολύ να τις κοιτάζω και τις είχα δώσει και ονόματα. Τις έλεγα Μαλότα, Μπαλότα και Καλότα. Όλα τα ονόματα είχαν ομοιοκαταληξία. Τέλειωναν σε «οτα». Κάθε πρωί τις καλημέριζα και κάθε βράδυ τις καληνύχτιζα».

Πώς ήταν η ζωή σας ως παιδί;
«Αν και προέρχομαι από αστική οικογένεια, ζούσαμε ελεύθερα. Το σπίτι μας ήταν στην οδό Καραϊσκάκη, αλάνα δεν υπήρχε κοντά αλλά παίζαμε στους γύρω δρόμους με τα γειτονόπουλα. Κυρίως αγόρια.[…] Αν και θυμάμαι πως υπήρχαν και μερικά κορίτσια που τα κοίταζα. Αυτό στο δημοτικό ε!  Ήμουνα ο αρχηγός της παρέας. Υπασπιστή είχα τον Τάσο Ζαχαράκη. Η μητέρα μου , κόρη τσιφλικά, ήταν πολύ αυστηρή, σχεδόν δωρική. Μας μάλωνε συχνά, μερικές φορές και μας έδερνε. Εγώ ήμουνα πολύ ατίθασος. Δεν λογάριαζα τα μαλώματα. Έκανα του κεφαλιού μου».

Τι είδους μουσική ακούγατε στο σπίτι;
«O πατέρας μου που το 1914 είχε μεταναστεύσει στην Αμερική, όπου έμεινε δέκα χρόνια, είχε φέρει από εκεί ένα γραμμόφωνο και πολλούς δίσκους, κυρίως όπερες. Μαζί είχε φέρει και δυο τρεις δίσκους με ρεμπέτικα. Εμένα δεν μου άρεσαν οι  όπερες. Εγώ άκουγα κατά κόρον τα ρεμπέτικα. Τα αγαπούσα γιατί τα άκουγα από τα πολύ μικρά μου χρόνια μιας και το σπίτι μας γειτνίαζε με τα πορνεία. […] Εκτός από τα ρεμπέτικα αγαπούσα πολύ και τα ηπειρώτικα τραγούδια, κυρίως τα πολυφωνικά.  Εκστασιαζόμουν. Τα ηπειρώτικα τραγούδια είναι όπως οι αρχαίες τραγωδίες. «Ο Μενούσης» για παράδειγμα. Ένα δραματικό τραγούδι, που ο πρωταγωνιστής είναι θύτης και θύμα ταυτόχρονα».

Έχετε επηρεαστεί από το ηπειρώτικο τραγούδι;

Συναυλία – αφιέρωμα στο στιχουργό Κώστα Βίρβο

 

Δυόμιση χιλιάδες τραγούδια άφησε πίσω του ο στιχουργός Κώστας Βίρβος που μελοποίησαν οι σημαντικότεροι  Έλληνες συνθέτες  όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Θεόδωρος Δερβενιώτης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μίμης Πλέσσας,ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Χρήστος Λεοντής και έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στο λαϊκό τραγούδι. 

Δύο βραδιές  πραγματοποιούνται στις 25 και 26 Μαΐου στο Βεάκειο Θέατρο του Πειραιά και είναι αφιερωμένες στο μεγάλο αυτό στιχουργό που πέθανε τον Αύγουστο του 2015. Πρόκειται για δύο συναυλίες τιμής  στις οποίες συμμετέχουν αγαπημένοι Έλληνες τραγουδιστές που είτε ερμήνευσαν απ ευθείας οι ίδιοι τραγούδια του, ή είναι νεότεροι και δίνουν νέα πνοή στις αγαπημένες, μεγάλες επιτυχίες του.

Κώστας Βίρβος: Πανελλήνια συγκίνηση για το θάνατο του κορυφαίου στιχουργού..

Συγκίνηση στο πανελλήνιο προκάλεσε ο θάνατος του κορυφαίου στιχουργού Κώστα Βίρβου, ενός από τους πλέον πολυτραγουδισμένους καλλιτέχνες της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Ο Βίρβος, που γεννήθηκε το 1926 στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας και ήταν πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου, έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών.

Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε ως στιχουργός με το λαϊκό τραγούδι, χώρο στον οποίο διακρίθηκε από το 1950. Άφησε πίσω του μία πλούσια «κληρονομιά» από 2.500 τραγούδια, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι πλέον κλασικά και συμπεριλαμβάνονται στα «διαμάντια» της ελληνικής δισκογραφίας.

Συνεργάστηκε με τους περισσότερους από τους κορυφαίους συνθέτες και ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού, μεταξύ αυτών ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος κ.α.

Κώστας Βίρβος. Γεννήθηκε σάν σήμερα 29 Μαρτίου 1926 στά Τρίκαλα..

Ο Κώστας Βίρβος είναι γνωστός συνθέτης και στιχουργός κυρίως του λαϊκού τραγουδιού.

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 29 Μαρτίου 1926. Ο πατέρας του, πλούσιος τυρέμπορος, τον στέλνει στην Κοργιαλένειο Σχολή. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα και φοιτά στην Πάντειο. Ο ίδιος σύμφωνα με διηγήσεις του έγραφε στιχάκια από νωρίς, αλλά ήθελε να γίνει σκηνοθέτης μιας και του άρεσε ιδιαίτερα το θέατρο.

Το 1943 περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης ως μέλος του ΕΑΜ.
Τον Μάρτη του '44 συλλαμβάνεται και βασανίζεται, γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους για την τότε κυβέρνηση του βουνού. Ο πατέρας του με 800 χρυσές λίρες τον απελευθερώνει και έπειτα φεύγει για το βουνό, όπου εκεί συναντά και τον Άρη Βελουχιώτη.

Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος απ' το 1954 έως το 1985. Έχει δυο κόρες.