Κατερίνα Τσιρίδου: "Ήμουν πάντα χοντρή" - Η εξομολόγηση για τα κιλά, τον έρωτα και το ρεμπέτικο (Βίντεο)

Πηγή εικόνας: tsiridoukaterina.gr

Η Κατερίνα Τσιρίδου μιλά στον Γιώργο Κουβαρά για τη μακρά πορεία της στο ρεμπέτικο τραγούδι, τη σχέση της με το κοινό, το βιβλίο «Επαγγελματίας Χοντρή» και τις προσωπικές εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν.

Οι Γιαγκίνηδες και το ρεμπέτικο που ξαναγίνεται υπόθεση των νέων..

Pic: Aggelos Barai

Οι Σπύρος Ζήσης και Παναγιώτης Σικλαφίδης μοιάζουν να κουβαλούν το ρεμπέτικο με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό από τη νοσταλγική αναβίωση που βλέπουμε συχνά τα τελευταία χρόνια.

Οι Γιαγκίνηδες δεν αντιμετωπίζουν αυτά τα τραγούδια σαν μουσειακά κομμάτια μιας άλλης εποχής, αλλά σαν ζωντανή μουσική που συνεχίζει να αλλάζει χέρια, παρέες και γενιές.

Πώς «εξαφανίστηκε» από την ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού ο θρυλικός Τσάντας..

Χαράλαμπος Βασιλειάδης, ο θρυλικός… Τσάντας. Στο ρεμπέτικο και το λαϊκό μας τραγούδι λίγοι είναι οι δημιουργοί που άφησαν τόσο βαθύ αποτύπωμα.

Ο «Τσάντας», ένα παρατσούκλι που κέρδισε λόγω της τσάντας με στίχους που είχε πάντα μαζί του, υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του λαϊκού τραγουδιού. Κι όμως, όπως αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος Γιώργος Ξεπαπαδάκος στο βιβλίο «Τσάντας – Ο πρώτος επαγγελματίας στιχουργός», ο άνθρωπος που έγραψε πάνω από 2.000 τραγούδια βρέθηκε για δεκαετίες στο περιθώριο.

Παναγιώτης Κουνάδης: «Η Μπέλλου ήταν μάγκας. Ο Τσιτσάνης, θεός»

Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO / Σύνταξη: Αργυρώ Μποζώνη

Από τη μεταπολεμική Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι τις πολύτιμες παρέες των ρεμπετών, η διαδρομή του είναι ταυτισμένη με την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Δημιούργησε ένα μοναδικό αρχείο 10.000 δίσκων, διασώζοντας έναν ολόκληρο κόσμο που χανόταν. Ο ερευνητής και μελετητής της ελληνικής μουσικής, Παναγιώτης Κουνάδης, αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.

Γεννήθηκα τον Γενάρη του 1943 στα Διλινάτα της Κεφαλονιάς, ένα χωριό που, όπως λένε οι παλιοί περιηγητές, δεν υποτάχθηκε ποτέ στους Άγγλους. Ήταν μεγάλο, με 4.000 κατοίκους τότε. Αυτά ξέρω για το χωριό μου, αλλά δυστυχώς εγώ και όλη η οικογένεια, που ήταν μια οικογένεια καλών ανθρώπων, φύγαμε από εκεί για να έρθουμε στην Αθήνα και να σπουδάσουν τα αδέλφια μου, όταν ήμουν δύο χρονών.

Η Φωτεινή Βελεσιώτου «Επί Σκηνής»: «Το ρεμπέτικο είναι φάρος για μένα»

Η Φωτεινή Βελεσιώτου.Νίκος Ραζής/CNN Greece

«Το να είναι ενεργός ένας άνθρωπος τού δίνει ζωή»: η Φωτεινή Βελεσιώτου μιλά στο CNN Greece για τη μουσική, την εποχή μας και τη σχέση της με το κοινό, με αφορμή τις εμφανίσεις της στο Κύτταρο στις 16 και 23 Μαρτίου μαζί με την Κική Μαυρίδου.

Μετά την καριέρα της στον εκπαιδευτικό τομέα, η Φωτεινή Βελεσιώτου αποφάσισε να το «γυρίσει» στο τραγούδι, και το έκανε με μεγάλη επιτυχία.

«Όλα τα τραγούδια τα επιλέγω με βάση τον στίχο και τη μουσική, να ακουμπάνε την ψυχή μου πρώτα απ’ όλα, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να τα τραγουδήσω καλά» λέει η Φωτεινή Βελεσιώτου. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ-www.cnn.gr

Παναγιώτης Κουνάδης: «Οι ρεμπέτισσες ήταν συντηρητικές»

Ο συλλέκτης και ερευνητής μιλάει  στο Documento για τη σχέση του με το ρεμπέτικο με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Ρεμπέτισσες ψυχές».

Ο Παναγιώτης Κουνάδης δεν πλήττει ποτέ. Πάντα βρίσκεται εν μέσω κάποιου μεγάλου πρότζεκτ με θέμα το ρεμπέτικο. Αυτήν τη φορά τον βρίσκω να κρατάει στα χέρια του αποκόμματα από εφημερίδες δεκαετιών τα οποία με παροτρύνει να διαβάσω. 

Αφορμή για τη συνάντησή μας είναι η μουσική παράσταση «Ρεμπέτισσες ψυχές», με τη Νένα Βενετσάνου, την Αμαλία Αυγουστάκη και την πιανίστα Υβόνη Σιέμου, στην οποία συμμετέχει ως αφηγητής. Η θεματική της σειράς παραστάσεων που γίνονται κάθε Σάββατο στο Αγγέλων Βήμα είναι τα ρεμπέτικα τραγούδια του μεσοπολέμου που αφορούν γυναίκες οι οποίες ξεχώρισαν για την τόλμη τους. «Βέβαια, τα τραγούδια άντρες τα έχουν γράψει» λέει ο συλλέκτης και ερευνητής του ρεμπέτικου, εξηγώντας ότι ελάχιστες ήταν οι γυναίκες δημιουργοί εκείνη την εποχή. Διαβάστε την συνέντευξη...

 

Παναγιώτης Κουνάδης: «Το ρεμπέτικο έχει αγκαλιάσει όλα τα θέματα. Τον έρωτα, τα κοινωνικά προβλήματα, τις ουσίες, την γυναίκα»

Γράφει ο Χρήστος Ηλιόπουλος (στιχουργός)

Η πρώτη μου συνάντηση με τον Παναγιώτη Κουνάδη έγινε κάπου το 2014. Εγώ ήμουν φοιτητής στο Πάντειο και παράλληλα δούλευα σαν βοηθός σερβιτόρου στο θρυλικό ρεμπετάδικο: Το Περιβόλι του Ουρανού. Εκεί, τον συνάντησα όπου είχε έρθει να παρακολουθήσει το πρόγραμμα. Τον εξυπηρέτησα καθώς κάθισε σε ένα από τα δικά μου τραπέζια. 

Ευγενικός και ήσυχος άνθρωπος. Θυμάμαι, μου είχε ζητήσει να μεταφέρω παραγγελιά, να τραγουδήσει κάποια ρεμπέτικα που λαχταρούσε, ο τραγουδιστής του σχήματος στο μαγαζί, ο Μπάμπης Τσέρτος. Ο Παναγιώτης Κουνάδης είναι ο εναπομείνας σημαντικός μελετητής, γνώστης και συλλέκτης όσον αφορά το ρεμπέτικο τραγούδι. Σήμερα, τον φιλοξενώ στο yourearticles.

«Μέσα στη θήκη του οργάνου σου βλέπεις όλη την οικονομία»

Γράφει για ΤΑ ΝΕΑ ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης

Οι Σπύρος Ζήσης και Παναγιώτης Σικλαφίδης μιλούν για τη θητεία τους ως μουσικοί του δρόμου, την ανατρεπτική φύση του ρεμπέτικου και την επιτυχία του σχήματός τους που ήρθε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Να ακούει το δίπλα τραπέζι ονόματα προπολεμικών ρεμπετών και απόψεις για τα παιξίματα από τους πολύ νέους Σπύρο Ζήση και Παναγιώτη Σικλαφίδη είναι ομολογουμένως παράξενο. Για όσους όμως ξέρουν τον Σπύρο και τον Παναγιώτη που εδώ και μερικά χρόνια αποτελούν τους Γιαγκίνηδες η εικόνα είναι απολύτως κανονική.

Χριστίνα Μαξούρη: Το ρεμπέτικο είναι ένας ήχος που έρχεται από το παρελθόν, αλλά βρίσκει εκ νέου τον πλατύ ζωντανό χώρο του και σήμερα.

Photo Credit: © Μαρίλη Ζάρκου

 

Η Χριστίνα Μαξούρη μιλά στο CultureNow για το ταξίδι της παράστασης «Τα τραγούδια της Σωτηρίας», την πραγματοποίηση από πλευράς της της καλλιτεχνικής επιμέλειας του έργου, σε συνεργασία με τον Δημήτρη Χαλιώτη, αλλά και για τη σχέση της με τα τραγούδια της Σωτηρίας Μπέλλου.

Γράφει η: ΑΛΕΞΙΑ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ

---

«Τα τραγούδια της Σωτηρίας», η μουσική παράσταση αφιερωμένη στην «Αρχόντισσα του ρεμπέτικου» που ξεχώρισε και έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όσων την παρακολούθησαν, ανεβαίνει ξανά, σε έναν ιδιαίτερο χώρο! Η παράσταση, μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών, ξεκίνησε την πορεία της το καλοκαίρι του 2021 με τέσσερις sold out βραδιές στο Στέκι του Ηλία στο Θησείο και επαναλήφθηκε με ανάλογη επιτυχία τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στη μουσική σκηνή Χαμάμ στα Πετράλωνα.

Η ιστορία του Βρετανού Charles Howard που αγάπησε το ρεμπέτικο όσο κανείς.

Η ζωή και το έργο ενός Άγγλου ζωγράφου που έμελλε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους μελετητές του ρεμπέτικου, αφήνοντας πίσω του μεγάλο έργο.

O Charles Howard γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1936 και ήταν το μοναχοπαίδι μιας οικογένειας με παράδοση στο θέατρο. Και οι δυο γονείς του ήταν πετυχημένοι ηθοποιοί, όπως και ο παππούς του, που έπαιζε σε μιούζικ-χολ και χόρευε κλακέτες. Επειδή οι γονείς του έλειπαν συχνά, ο Τσάρλι μεγάλωσε με τη γιαγιά του, που ήταν μοδίστρα και έφτιαχνε και κοστούμια για το θέατρο. Η παιδική του ηλικία ήταν αρκετά περιπετειώδης.

Μπάμπης Τσέρτος: «Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι κανονικό ρεπορτάζ»

γράφει ο Δημήτρης Μανιάτης

Ο μουσικός και ερμηνευτής μιλάει για τις διαδρομές του στο καλλιτεχνικό τοπίο της Μεταπολίτευσης και εκφράζει τον προβληματισμό του για την αυριανή «συναυλία για την ειρήνη».

Τον βρίσκω στη γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Αλεξάνδρας σε ένα καφέ να διαβάζει «ΤΑ ΝΕΑ». Ο Μπάμπης Τσέρτος δεν είναι ο κλασικός τύπος αναβιωτή του ρεμπέτικου ή του λαϊκού ή του αστικού ελαφρού, το είδος που υπηρετεί εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Είναι πάνω από όλα ένας πολίτης, όπως του αρέσει να λέει, με έγνοια και άποψη για τα κοινωνικά και διεθνή δρώμενα.

Ο Κωνσταντίνος Κουτσαβάκης Είναι Από τους Τελευταίους Ρομαντικούς Εκεί Έξω..

Κείμενο Αντώνης Κωνσταντάρας - φωτογραφίες Στέλιος Μισίνας

Τον συναντήσαμε στον Πειραιά και κάναμε βόλτα με «παπάκια». 

Όλη η Ελλάδα τον γνώρισε μέσω της γνωστής viral συνέντευξης που είχε δώσει σε πρωινή εκπομπή, με αφορμή ένα παράνομο ρεμπέτικο γλέντι που είχε στήσει εν μέσω καραντίνας. Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Κουτσαβάκη, έναν από τους τελευταίους ρομαντικούς της εποχής μας, τον οποίο είχα τη χαρά να γνωρίσω πολύ πριν γίνει όλος αυτός ο χαμός, μέσω της συνεργασίας του με τον Τάκι Τσαν.

Ένας νεαρός καλλιτέχνης που έχει ήδη γράψει χιλιόμετρα δίπλα σε έναν σπουδαίο «ρεμπετάνθρωπο», τον Αγάθωνα Ιακωβίδη. Και μπορεί πολλοί να θεωρούν ότι πρόκειται για ένα παιδί που έκανε τον χαβαλέ του για τη δημοσιότητα, όμως μια κουβέντα μαζί του μπορεί να σου αλλάξει γνώμη.

Τον συνάντησα στα «Λιπάσματα» στον Πειραιά. Ήρθε με ένα «παπάκι» και αφού κάναμε τη φωτογράφιση, καθίσαμε σε ένα παγκάκι και τα είπαμε. Ο Κωνσταντίνος έχει τη δική του φιλοσοφία και είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, δεν μπορείς παρά να τη σεβαστείς. Προτιμά να περνά τον χρόνο του στη Σαλαμίνα -όπου μένει το τελευταίο διάστημα με έναν φίλο- από το να κυνηγάει τη (διαδικτυακή) καταξίωση στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη.

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.vice.com...

Νίκος Τσώλης στην «Α» / Παίζουμε ροκ αλλά μας συγκινούν τα ηπειρώτικα και τα ρεμπέτικα.♫

«Η σχέση μου με το ηπειρώτικο και το ρεμπέτικο τραγούδι είναι πολύ ξεχωριστή. Αυτή είναι η μουσική που με συγκινεί περισσότερο»

Οι Uncensored είναι ένα αθηναϊκό συγκρότημα που σχηματίστηκε πριν από δέκα χρόνια και αποτελείται από τον τραγουδιστή, κιθαρίστα και μπουζουξή Νίκο Τσώλη, τον κιθαρίστα, πιανίστα και κιμπορντίστα Παντελή Πιλάβιο, τον μπασίστα Σταύρο Καλταμπάνο και τον ντράμερ Γιάννη Πάτση. 

Το πρώτο τους άλμπουμ «Μέσα μου ζει» κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό και σε βινύλιο κι αυτό που το διακρίνει είναι σίγουρα η πολύ φυσική ενσωμάτωση -και όχι απλή πρόσμειξη- στο rock τους πάρα πολλών στοιχείων από τη λαϊκή αλλά και τη δημοτική μουσική παράδοσή μας. Ο δημιουργός των τραγουδιών τους και άτυπη ηγετική φυσιογνωμία τους Νίκος Τσώλης μας εξήγησε το πώς αλλά και το γιατί συμβαίνει αυτό.

Ρεμπετιέν: “Πιστεύουμε νομίζω στην εξέλιξη των πάντων και μέσα στα πάντα είναι και η μουσική”

Επιμέλεια συνέντευξης: Ντέμη Ρούσσα

Όσοι έχουν ακούσει τους Ρεμπετιέν στο YouTube σίγουρα δε χόρτασαν με ένα τραγούδι. Όσοι τους έχουν δει live δε χόρτασαν ποτέ και τους παρακολουθούν όπου κι αν παίζουν. 

Τώρα που το πρώτο τους cd είναι διαθέσιμο στο κοινό θα τους μάθουν ακόμα περισσότεροι. Εν κατακλείδι, αν είχατε καιρό να αγαπήσετε ένα συγκρότημα έχετε την ευκαιρία σας. Ταξιδέψτε νοσταλγικά στο παρελθόν, ακούστε με τέρψη ψυχής στο παρόν και αρχίστε να ανυπομονείτε για να τους δείτε live στο μέλλον.

Το μουσικό σχήμα “Ρεμπετιέν” αποτελείται από τους μουσικούς:

Το ρεμπέτικο και ο Μάρκος Βαμβακάρης σε κόμικς.

Γράφει ο Μάνος Νομικός

---

Η «Τετράς η Ξακουστή του Πειραιώς» σχηματίστηκε το 1934, ήταν η πρώτη κομπανία με μπουζουκομπαγλαμάδες σπεσιαλίστες μουσικούς. Αποτελούνταν από τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μπάτη, που υπήρξε ο «νονός» του ονόματος της ορχήστρας, και τους Μικρασιάτες Ανέστο Δελιά και Στράτο Παγιουμτζή. Ο Μάρκος ήταν τότε 29 χρονών, ο Δελιάς 22, ο Στράτος 28 με 30 και ο Μπάτης, από τους πρωτομάστορες του ρεμπέτικου, 45 με 50, του οποίου οι ηχογραφήσεις εντοπίζονται από τις αρχές του αιώνα.

Το graphic novel «Τετράς η Ξακουστή του Πειραιώς» (εκδ. Μικρός Ήρως) βασίστηκε στο βιβλίο του πεζογράφου-δημοσιογράφου Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας» και φιλοτεχνήθηκε από τον πολιτικό γελοιογράφο Δημήτρη Κερασίδη, δύο ανθρώπους από τη Θεσσαλονίκη, συνεπαρμένους από την ιστορία της κομπανίας του Μάρκου Βαμβακάρη, τις άγνωστες πτυχές της ζωής του, τον έρωτα του Μάρκου για τη Ζιγκοάλα, τα ναρκωτικά, την τιμή και όλα τα στοιχεία που διαμόρφωσαν το ρεμπέτικο. Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Κωνσταντίνο Σκλαβενίτη.
Ο Δημήτρης Κερασίδης και ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μιλάνε στην Athens Voice για τη δημιουργία του βιβλίου τους «Τετράς η Ξακουστή του Πειραιώς», τον Μάρκο Βαμβακάρη, το ρεμπέτικο και τα κόμικς.

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.athensvoice.gr...

Κώστας Φέρρης: Η επιτυχία του «Ρεμπέτικου» ήταν η καταστροφή μου.

Γεννήθηκα το 1935 στη Σούμπρα του Καΐρου, όπου κατοικούσαν κυρίως Έλληνες. Υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι όλοι οι Αιγυπτιώτες ήταν πλούσιοι, αλλά αυτό ίσχυε για την Αλεξάνδρεια, η πλειονότητα ήταν φτωχαδάκια.

Η Σούμπρα ήταν μια λαϊκή διεθνής φτωχογειτονιά. Είχαμε και μια εκκλησία, τους Αγίους Αναργύρους, και δύο σχολεία, την Πατριαρχική Σχολή Σούμπρας και το Λύκειο Μικέ, όπου πήγα δημοτικό. Ήταν σαν να ζούσαμε σε ένα παραμελημένο ελληνικό νησί που νοσταλγούσε την Ελλάδα. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς είχαμε μια μάνα, μια μεγαλόσωμη γυναίκα, την Ούμα Σαλάχ ‒ ήταν η μάνα του κολλητού μου, του Σαλάχ, αλλά και όλων μας, και είχε τον νου της μη μας συμβεί κάτι. Επειδή το «Κώστας» είναι κακόηχο στα αραβικά, με έκανε «κεφτέ» ‒ φώναζε από το μπαλκόνι της, απ' όπου μας επέβλεπε, «Ουάντ – για Κόφτα».

• Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός μοτοσικλετών αλλά και πλοίων, έτσι, όταν χρειάστηκε,.........

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.lifo.gr...

Η Λάρισα του ρεμπέτικου: 7 μαγαζιά που τα ξέρουν λίγοι.♪ ♫

Ο Μιχάλης Μαντέλας εξηγεί γιατί οι νέοι αγαπούν το ρεμπέτικο τραγούδι

Ρεπορτάζ: Εύη Μποτσαροπούλου.

---

Κάνοντας μια έρευνα για τα μαγαζιά στα οποία μπορεί κανείς να ακούσει ρεμπέτικα στη Λάρισα, άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί το ρεμπέτικο τραγούδι εξακολουθεί να προσελκύει και να γοητεύει τους νέους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει καταλληλότερος Λαρισαίος για να συζητήσει κανείς για το ρεμπέτικο στην πόλη από τον Μιχάλη Μαντέλα, που προφανώς δεν χρειάζεται συστάσεις…

Για να καταλάβεις, μου εξηγεί ο Μιχάλης Μαντέλας, θα πρέπει να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή… Η αναβίωση του ρεμπέτικου πιστώνεται στον Γιώργο Νταλάρα, ο οποίος από το 1974 και μετά προσέγγισε ουσιαστικά το ρεμπέτικο τραγούδι με σύγχρονες ηχογραφήσεις και εξαιρετικές ενορχηστρώσεις που έδωσαν πολύ μεγάλη πιστότητα στο ήθος και στο ύφος του ρεμπέτικου. Οι φοιτητές το ενστερνίστηκαν αμέσως με αποτέλεσμα όλες οι συναυλίες στους πανεπιστημιακούς χώρους τη δεκαετία του ΄70 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄80, να έχουν σαν θέμα το ρεμπέτικο.

Γιάννης Αδάμος: “Ο Έλληνας τον πόνο του τον χορεύει”

Επιμέλεια συνέντευξης: Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου

Ο Γιάννης Αδάμος γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1986 στην Καρδίτσα. Τα παραδοσιακά τραγούδια που τραγουδούσε ο παππούς του στα χωράφια της Σέκλιζας καθώς και το πάθος του πατέρα του για τα ρεμπέτικα και τον Μάρκο είναι η σημαντικότερες αναμνήσης του σήμερα. Στην Καλαμάτα σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης κ Οικονομίας ενώ στην συνέχεια χάνει ένα χρόνο από την ζωή του όπως λέει ο ίδιος υπηρετώντας στον Έβρο την στρατιωτική του θητεία όπου έγραψε πάρα πολλούς στίχους.

Ξεκίνησε γράφοντας στιχάκια σε ηλικία 12 ετών όταν σε μια εργασία για το σχολείο έγραψε ένα παιδικό ποίημά για την άνοιξη. Από τότε όσο θυμάται τον εαυτό του σχεδόν κάθε βράδυ γράφει στίχους. Στα 13 του ξεκίνησε να μελετάει μουσική καθώς βρίσκει ένα τρίχορδο μπουζούκι του πατέρα του στην αποθήκη της γιαγιάς του. Αμέσως ξεκινάει μαθήματα σε Ωδείο της Καρδίτσας όπου δύο χρόνια αργότερα το εγκαταλείπει λόγο οικονομικών δυσκολιών. Αυτοδίδακτος από τότε μελετάει ακόμη και σήμερα μουσική καθώς όπως λέει η μουσική είναι ατελείωτη σαν τον γαλαξία μας , όσο μελετάς τόσο θες να μάθεις. Παίζει τζούρα , μπαγλαμαδάκι , μεσομπούζουκο και κιθάρα.

Το 2012 αποφασίζει με δύο φίλους του να δημιουργήσουν το μουσικό σχήμα Ροζ Πένες παίζοντας τραγούδια του Γιώργο Μιχαήλ , Θανάση Παπακωνσταντίνου , Σωκράτη Μάλαμα και πολλά ρεμπέτικα σε μαγαζιά της πόλης.

Διαβάστε την συνέχεια της συνέντευξης εδώ: www.maxmag.gr...

Το ρεμπέτικο μου έμαθε να μιλώ σταράτα.

Η καλλιτεχνική του ανησυχία εκτείνεται από τη δημιουργία μέχρι το συνδικαλισμό και είναι ταυτισμένος μάλλον με τη λαϊκή κιθάρα. Οι νεότεροι όμως ίσως τον έμαθαν από το τελευταίο του χιπ χοπ τραγούδι με τον τίτλο «Μίλα», που επιχειρεί να συνομιλήσει με τους νέους, με ευαισθησία και αισιοδοξία. 

Πράγμα που έτσι κι αλλιώς είναι σημαντικό για τον Δημήτρη Μυστακίδη και με την ιδιότητα του ως δασκάλου, αφού από το 2001 είναι καθηγητής στο τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου, όπου διδάσκει λαϊκή κιθάρα, λαούτο και σύνολα, ενώ από το 2014 διδάσκει στο μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Μετρά τριάντα χρόνια επαγγελματικής ενασχόλησης και έχει συνεργαστεί με την πλειοψηφία των Ελλήνων καλλιτεχνών.

Με την κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού δίσκου «16 Ρεμπέτικα με Κιθάρα» το 2007, έφερε στην πρώτη γραμμή τη λαϊκή κιθάρα και την ιδιαίτερη τεχνική της. Επόμενοι δύο δίσκοι, οι «Αψιλίες», το 2009, με προπολεμικά και σμυρνέικα τραγούδια και το «Ψιθυρίζοντας το ρεμπέτικο», το 2013, με ρεπερτόριο ενορχηστρωμένο για λαϊκή κιθάρα και γιαϊλί ταμπούρ.

Λαϊκή όπερα η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» με τραγούδια των Βαμβακάρη και Τσιτσάνη.

Συνάντηση της "ΜτΚ" με τον συγγραφέα και μελετητή του ρεμπέτικου Διονύση Μανιάτη

Του Νίκου Ασλανίδη

Πάνω από μισό αιώνα ο συγγραφέας Διονύσης Μανιάτης ερευνά και μελετά συστηματικά και σε βάθος το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Την αγάπη του για το τραγούδι, την μετουσίωσε σε σειρά σημαντικών εκδόσεων. Το βιβλίο «Η εκ περάτων Ελληνική Δισκογραφία των 78 στροφών», που αποτελεί προϊόν μακροχρόνιας έρευνας, άνοιξε το δρόμο για τη διάδοση του ρεμπέτικου τραγουδιού στο ευρύ κοινό. Επιστέγασμα αποτελεί το γεγονός ότι πρόσφατα η Ελλάδα έτυχε μεγάλης τιμής από την UNESCO με την κατάταξη του ρεμπέτικου στον κατάλογο της παγκόσμιας άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς. Τα στοιχεία του φακέλου της ελληνικής υποψηφιότητας βασίστηκαν σ’ αυτό το βιβλίο...

Μεγάλο όνειρο του Διονύση Μανιάτη αποτελεί η έκδοση του έργου «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε λαϊκό μελόδραμα με τη χρήση τραγουδιών και μουσικών του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη. Τη διασκευή του έργου σε μορφή δεκαπεντασύλλαβου την έχει επιμεληθεί ο Δημήτριος Βούλτσος.

Κύριε Μανιάτη, πως ασχοληθήκατε με το ρεμπέτικο τραγούδι;

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.makthes.gr...