Η Σεβάς Χανούμ (πραγματικό όνομα: Σεβαστή Παπαδοπούλου) δεν ήταν απλώς μια τραγουδίστρια· ήταν η «Αμαζόνα» του ρεμπέτικου, μια γυναίκα που με την επιβλητική παρουσία και τη βαθιά, δωρική φωνή της σφράγισε τη χρυσή εποχή της λαϊκής μουσικής τη δεκαετία του '50.
Η Ζωή και το Ξεκίνημα
Γεννήθηκε το 1931 στο Δοξάτο Δράμας από οικογένεια Ποντίων προσφύγων. Το καλλιτεχνικό της όνομα, «Σεβάς Χανούμ» (που σημαίνει η Κυρία Σεβαστή), της το χάρισε ο Τζίμης Μακούλης, αναγνωρίζοντας την εξωτική και αρχοντική της αύρα.
Από μικρή ηλικία έδειξε το θάρρος της. Ξεκίνησε το τραγούδι στη Θεσσαλονίκη, αλλά η μοίρα την έφερε γρήγορα στην Αθήνα, την «καρδιά» της νυχτερινής διασκέδασης, όπου συνεργάστηκε με τους κορυφαίους: Βασίλη Τσιτσάνη, Γιάννη Παπαϊωάννου και Μανώλη Χιώτη.
Η "Αυτοκράτειρα" της Πίστας
Η Σεβάς Χανούμ ξεχώριζε για δύο πράγματα:
Τη Φωνή: Μια φωνή γεμάτη πάθος, παράπονο και δύναμη, ιδανική για τα «βαριά» λαϊκά και ανατολίτικα ακούσματα.
Το Στυλ: Ήταν η πρώτη που τόλμησε να εμφανιστεί στην πίστα με έναν αέρα χειραφετημένης γυναίκας. Δεν φοβόταν να επιβληθεί σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον, κερδίζοντας τον σεβασμό τόσο των συναδέλφων της όσο και του δύσκολου κοινού των "σκυλάδικων" της εποχής.
Εμβληματικές Επιτυχίες
Αν και η δισκογραφία της δεν είναι τόσο εκτενής όσο άλλων καλλιτεχνών της εποχής, τα τραγούδια που ερμήνευσε παραμένουν κλασικά:
«Ζαΐρα» (σε μουσική Βασίλη Τσιτσάνη)
«Όμορφη Πειραιώτισσα»
«Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη»
Η Σχέση με τον Στέλιο Καζαντζίδη
Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα κεφάλαια της ζωής της ήταν ο θυελλώδης έρωτάς της με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Υπήρξαν αρραβωνιασμένοι και η Σεβάς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα πρώτα βήματα της καριέρας του, στηρίζοντάς τον καλλιτεχνικά. Ο χωρισμός τους ήταν επώδυνος και σημάδεψε τη μετέπειτα πορεία της.
Τα Ύστερα Χρόνια
Με την άνοδο του "μοντέρνου" λαϊκού, η Σεβάς Χανούμ άρχισε σταδιακά να αποσύρεται. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της μακριά από τα μεγάλα φώτα, διατηρώντας όμως πάντα την αξιοπρέπεια και το "μέταλλο" του χαρακτήρα της. Έφυγε από τη ζωή το 1990, αφήνοντας πίσω της τον θρύλο μιας γυναίκας που έζησε με τους δικούς της όρους.
«Ήμουν η Σεβάς Χανούμ και δεν λογάριαζα κανέναν. Τραγουδούσα για την ψυχή μου και για τον κόσμο που πονάγε.»
Σεβάς Χανούμ
Η Αμαζόνα του Ρεμπέτικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου