Μαρίκα Νίνου: Η φλόγα που κάηκε γρήγορα, αλλά φώτισε το Ρεμπέτικο τραγούδι..

Σαν σήμερα (ή με αφορμή τη μνήμη της), θυμόμαστε τη γυναίκα που δεν τραγούδησε απλώς το ρεμπέτικο, αλλά το σφράγισε με την ψυχή της. 

Η Μαρίκα Νίνου (1922 – 23 Φεβρουαρίου 1957) δεν ήταν μια απλή ερμηνεύτρια· ήταν μια δύναμη της φύσης που εμφανίστηκε σαν διάττοντας αστέρας για να αλλάξει το ελληνικό τραγούδι για πάντα.

Γεννημένη πάνω σε ένα καράβι που έφερνε την προσφυγιά από τον Καύκασο, η ζωή της ήταν εξ αρχής ταυτισμένη με την κίνηση, την ένταση και τον αγώνα. Από τα ακροβατικά του τσίρκου, βρέθηκε στο πάλκο δίπλα στον Βασίλη Τσιτσάνη, δημιουργώντας ίσως το πιο εμβληματικό δίδυμο στην ιστορία της λαϊκής μας μουσικής.

Η φωνή της είχε κάτι το μοναδικό: μια «βραχνάδα» που δεν προερχόταν από την τεχνική, αλλά από το βίωμα. Τραγούδησε τον πόνο, τον έρωτα και την ξενιτιά με μια ειλικρίνεια που συγκλονίζει ακόμα και σήμερα. Η Νίνου έφερε την κίνηση και το μπρίο πάνω στο πάλκο, σπάζοντας το κατεστημένο της εποχής που ήθελε τις τραγουδίστριες καθιστές και ανέκφραστες. 

Έφυγε νωρίς, μόλις στα 35 της χρόνια, νικημένη από την αρρώστια, αλλά πρόλαβε να μας αφήσει μια κληρονομιά ανεκτίμητη. Από το «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα» μέχρι το «Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι», η Μαρίκα παραμένει η απόλυτη «ρεμπέτισσα» της καρδιάς μας.

«Γεννήθηκα για να πονώ και για να τραγουδάω...»