Στέλλα Χασκίλ: Η «βελούδινη» φωνή που ''έσβησε'' σαν σήμερα...

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1954, η Ελλάδα έχασε μια από τις πιο κρυστάλλινες και ευγενικές φωνές που πέρασαν ποτέ από το λαϊκό πάλκο. 

Η Στέλλα Χασκίλ (1918–1954), η Σεφαραδίτισσα από τη Θεσσαλονίκη, υπήρξε η γέφυρα ανάμεσα στη σμυρναίικη σχολή και το κλασικό ρεμπέτικο.

Η ιστορία της είναι μια ιστορία θάρρους και πόνου. Κατάφερε να επιζήσει από τη λαίλαπα του Ολοκαυτώματος κρυμμένη στην Αθήνα, για να αναδειχθεί αμέσως μετά τον πόλεμο στην αγαπημένη ερμηνεύτρια των μεγάλων δημιουργών. Ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Απόστολος Καλδάρας βρήκαν στη φωνή της την ιδανική έκφραση για τα τραγούδια τους. 

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την πρώτη εκτέλεση της «Νύχτας που έπεσε βαθιά» ή το «Ακρογιαλιές Δειλινά»; Η Στέλλα δεν χρειαζόταν περιττούς εντυπωσιασμούς. Τραγουδούσε με μια δωρική απλότητα, μια φυσική γλυκύτητα και μια βαθιά μελαγχολία που άγγιζε κατευθείαν την ψυχή.

Έφυγε από τη ζωή μόλις στα 36 της χρόνια, χτυπημένη από τον καρκίνο, στο απόγειο της δόξας της. Παρά το σύντομο πέρασμά της, η ηχώ της φωνής της παραμένει ζωντανή σε κάθε γρατζουνιά των παλιών δίσκων γραμμοφώνου, θυμίζοντάς μας μια εποχή που το τραγούδι ήταν καθαρό συναίσθημα.

«Αράπικο λουλούδι», «Μεσ’ στην πολλή σκοτούρα μου», «Γκιουλμπαχάρ»... Τραγούδια που θα μας συντροφεύουν πάντα, με τη δική της αξεπέραστη σφραγίδα.