Γιώργος Νταλάρας - Ρεμπέτικα. ♪ ♫

Video: Linda | YouTube

«Ο ΞΕΦΤΙΛΗΣ!..». (Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος)

Άλλο γνώση, άλλο γνωστικότητα. Ενδείξεις, αμφιθυμίες και μη αποδεδειγμένες θεωρίες  στη μουσική δεν αρκούν. Η γνωστικότητα απαιτεί τεκμηρίωση.

Χωρίς αυτήν γεννάται η αμφιβολία. Στο ρεμπέτικο σαν σύνολο πολιτισμικής κουλτούρας ,ό,τι πεις, ό,τι ισχυρισθείς, ό,τι προβάλλεις, σαν θέση και άποψη χρειάζεται να το αποδείξεις, να το στηρίξεις. Το ρεμπέτικο ήταν και εξακολουθεί να είναι…πολιτισμικό κίνημα!. Ένα κίνημα με σπουδαίους μουζικάντες που σκιαγράφησαν ανεξίτηλα στο νεοελληνικό πολυπολυτισμικό κάδρο.

Ανθρώπους που κατέθεσαν ταυτότητα δημιουργικού μουσικού ανεπανάληπτου ταλέντου και μας κατέλιπαν υποθήκες Λαϊκής Αστικής παράδοσης. Έτσι εξηγείται και η χρονική διαπερατότητα και βέβαια η αντοχή τραγουδιών πάνω από ενάμιση αιώνα, μέχρι τα σήμερα.

ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ - ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Εύχομαι από καρδιάς το Φως της Ανάστασης να χαρίζει ελπίδα, αδελφοσύνη, αισιοδοξία και δύναμη! Καλό Πάσχα!!

Γιώργος Γυρνάς

 

Εύχομαι από καρδιάς το Φως της Ανάστασης να χαρίζει ελπίδα, αδελφοσύνη, αισιοδοξία και δύναμη!

Πηγή: https://www.poly-gelio.gr/%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%83%cf%87%ce%b1/

«Ρεμπέτισσες του ντουνιά», μια περφόρμανς που κάνει χρήση της στοχαστικής φαντασίας.

Κωνσταντίνος Ματσούκας | athensvoice.gr

Ρεμπέτισσες του Ντουνιά: Είδαμε την περφόρμανς του Μάριου Χατζηπροκοπίου στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»

Ρεμπέτισσες, γυναίκες που δεν δηλώνουν μόνιμη διεύθυνση παρά περιπλανιούνται στα όρια της κανονικότητας, σε πολλά μήκη και πλάτη. Ένας άνδρας που δεν επιτελεί καμία από τις λειτουργίες του φύλου του. Ένας άνθρωπος που γεννά ένα ζώο. Ο θρήνος ενός περιπαθούς αγίου που διαρκεί μια ζωή. Μια γλώσσα που δεν αναγνωρίζει την κτητική αντωνυμία: «Εμείς δεν λέμε "σπίτι μου". Λέμε "εκεί όπου περιμένω"».

Όταν ο Άκης Πάνου σκότωσε τον σύντροφο της κόρης του.

Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους λαϊκούς τραγουδοποιούς του 20ου αιώνα. Η δολοφονία του συντρόφου της κόρης του, όμως, στιγμάτισε για πάντα το όνομά του.

Ο Άκης Πάνου ήταν ένας καλλιτέχνης που δεν τα πήγαινε καλά με τα κανάλια και τους δημοσιογράφους. Μπορεί να είχε γράψει τους στίχους και τη μουσική μερικών από τα πιο ιστορικά λαϊκά τραγούδια του 20ου αιώνα, όπως το Η Ζωή μου όλη του Στέλιου Καζαντζίδη και το Όταν σημάνει η ώρα του Γρηγόρη Μπιθικώτση, ωστόσο επέλεγε να δίνει σπάνια συνεντεύξεις, καθώς θεωρούσε πως η προσωπική και οικογενειακή του κατάσταση δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για το κοινό.

Τι μπορεί να προσφέρει το Ρεμπέτικο στα παιδιά; Ενα νέο βιβλίο δίνει την απάντηση..

Γράφει η ΙΣΜΑ ΤΟΥΛΑΤΟΥ

Το βιβλίο «Ένα ταξίδι στο ρεμπέτικο για μικρούς και μεγάλους» απευθύνεται στους «νέους κάθε ηλικίας» βοηθώντας τους να γνωρίσουν την Ιστορία μέσα από τη Μουσική.

 Τι έχει, άραγε, να προσφέρει το ρεμπέτικο τραγούδι στους σημερινούς νέους; Μπορεί να συγκινήσει μια γενιά που ζει σε άλλους ρυθμούς, σ΄έναν μετανεωτερικό κόσμο κι εκφράζεται διαμέσου της τεχνολογίας και της εικονικής πραγματικότητας; Σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε έχει το ρεμπέτικο τη δύναμη να χαρίσει παρηγοριά κι ανακούφιση;

Απόστολος Καλδάρας, εκατό χρόνια από τη γέννησή του!

Γράφει ο Δημήτρης Κονιδάρης

Σαν σήμερα πριν από εκατό χρόνια, στις 7 Απριλίου 1922, γεννήθηκε στα Τρίκαλα ο Απόστολος Καλδάρας (1922-1990), ένας από τους αξιολογότερους συνθέτες στη χώρα μας.

Από τα πρώτα του ακούσματα ήταν οι εκκλησιαστικοί ύμνοι, μιας και ο παππούς του ήταν ιεροδιδάσκαλος ενώ επηρεάστηκε και από τη δημοτική μουσική. Ο πατέρας του διατηρούσε εμπορικό κατάστημα στην πόλη των Τρικάλων και έδωσε τη δυνατότητα στον Απόστολο να σπουδάσει σε πανεπιστημιακή σχολή. Εντούτοις, η αγάπη του νεαρού για τη μουσική ήταν υπέρτερη και τον κέρδισε το ελληνικό τραγούδι στο οποίο χάρισε πολλές από τις καλύτερες στιγμές του. Έτσι, έμαθε να παίζει μπουζούκι και κιθάρα από τα γυμνασιακά του χρόνια. Το 1946 εγκατέλειψε τη γεωπονική σχολή της Θεσσαλονίκης και μετακόμισε στην Αθήνα για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος με τίτλο «Μάγκας βγήκε για σεργιάνι» που σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Όμως το τραγούδι ορόσημο με το οποίο προκάλεσε σεισμό στη μουσική πραγματικότητα της χώρας μας σε μια από τις χειρότερες, ελέω εμφυλίου, περιόδους ήταν αναμφισβήτητα το θρυλικό «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» 

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ....

---

 

Μνήμες της Μικράς Ασίας: Ένα μουσικό αφιέρωμα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Τιμώντας την επέτειο των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης παρουσιάζει το Σάββατο 9 Απριλίου μια μουσική παράσταση με θέμα τον ρόλο και τη σημασία της μουσικής και του τραγουδιού ως ταυτότητα και μνήμη για τον προσφυγικό Ελληνισμό.

Ταυτότητα και μνήμη στα τραγούδια της προσφυγιάς

Απ’ τον τόπο πού ‘ρθα εγώ ξέρουν ν’ αγαπούν
ξέρουν τον καημό να κρύβουν, ξέρουν να γλεντούν!
 
Όλα τ’ άλλα τά ‘χαμε χάσει. Tο τραγούδι είχε γλυτώσει μέσα μας.
Δεν έπρεπε να τ’ αφήσουμε να πάει χαμένο, να χαθεί κι αυτό.

Ο ρεμπέτικος κόσμος του Ρεμπώ συναντάει τον ποιητικό κόσμο του ρεμπέτικου.

Μετά τη sold out συναυλία τους το Φεβρουάριο τα "Ρεμπώτικα" των αδελφών Καλογεράκη επιστρέφουν στο SΙΧ D.Ο.G.S την Κυριακή 3 Απριλίου.

Οι Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης προτείνουν τη δημιουργική συνύπαρξη του ρεμπέτικου κόσμου του Ρεμπώ με τον ποιητικό κόσμο του ρεμπέτικου. Το "πάντρεμα" των δύο αυτών κόσμων ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2016, όταν τα αδέρφια Καλογεράκη άρχισαν τη μελέτη της αλληλογραφίας του Ρεμπώ με τον Βερλαίν. Μέσω των επιστολών άρχισαν να ξεδιπλώνουν την πορεία της ερωτικής τους σχέσης. Η καλλιτεχνική τους ανησυχία για τη μελοποίηση αυτών των επιστολών τούς οδήγησε σε μία τολμηρή ιδέα: το πάντρεμά τους με ρεμπέτικα τραγούδια, δημοφιλή, αλλά και λιγότερα γνωστά στο ευρύ κοινό. Μία συνομιλία, μία περιγραφή, αλλά ταυτόχρονα και ένας σχολιασμός της θυελλώδους αυτής σχέσης μέσα από την ερωτική θεματολογία των κλασικών ρεμπέτικων.

Μπάμπης Τσέρτος: «Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι κανονικό ρεπορτάζ»

γράφει ο Δημήτρης Μανιάτης

Ο μουσικός και ερμηνευτής μιλάει για τις διαδρομές του στο καλλιτεχνικό τοπίο της Μεταπολίτευσης και εκφράζει τον προβληματισμό του για την αυριανή «συναυλία για την ειρήνη».

Τον βρίσκω στη γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Αλεξάνδρας σε ένα καφέ να διαβάζει «ΤΑ ΝΕΑ». Ο Μπάμπης Τσέρτος δεν είναι ο κλασικός τύπος αναβιωτή του ρεμπέτικου ή του λαϊκού ή του αστικού ελαφρού, το είδος που υπηρετεί εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Είναι πάνω από όλα ένας πολίτης, όπως του αρέσει να λέει, με έγνοια και άποψη για τα κοινωνικά και διεθνή δρώμενα.

Ρεμπέτισσες του Ντουνιά, του Μάριου Χατζηπροκοπίου στο Δημοτικό Θέατρο Ολύμπια

Ο Δήμος Αθηναίων παρουσιάζει, στο πλαίσιο της έκθεσης Ρεμπέτικο που διοργανώνει μέσω του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, την περφόρμανς Ρεμπέτισσες του Ντουνιά του Μάριου Χατζηπροκοπίου, στο φουαγιέ του Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας».

Πού συναντιούνται η Chavela Vargas με τη Σωτηρία Μπέλλου; Τι ενώνει τους φουστανοφόρους άντρες που γεννάνε φάλαινες στους πάγους με τους ομιλητές μιας γλώσσας που δεν διακρίνει φύλα και κατάγεται απ’ τα σύννεφα; Τι κοινό έχουν οι σαλοί αδελφοποιτοί της συριακής ερήμου με τον διάσημο ψυχασθενή της Σαξονίας, γιο και γυναίκα του Θεού; Πότε αντιλαλούνε τα βουνά και πώς περιπλανιέται το κορμί; Γιατί έχει χαθεί το σεληνόφως;

Η μουσικότητα της ελληνικής γλώσσας και το λαϊκό αστικό τραγούδι. (του Μπάμπη Μώκου)

Παροιμιώδης, υπέρτατη πιστοποιείται από χρόνους αρχαιότατους συνθετικά η στιχουργική των Ελλήνων δημιουργών. Πέρα από τη λεκτική ευταξία και στιχοπλοκή των ποιητών και συγγραφέων, από τον όμηρο, ως τα σήμερα, ένας και καθοριστικός είναι ο λόγος: Η ελληνική και μόνο γλώσσα εξακολουθεί ως τις μέρες μας, παγκόσμια, να είναι εκφραστικά "εννοιολογική" και όχι μόνο "σημειολογική". 

 

  Γιατί εκφράζει το "σημαίνον"  = τη λέξη και το "σημαινόμενον" = την έννοια, γιατί εμπεριέχει αναγνωστικά το "υπείροχον", δηλαδή υπερτερεί, υπερέχει, είναι ανώτερη και πιο πλήρης από κάθε άλλη γνωστή γλώσσα στον πλανήτη.

 Αυτό που δίνει απεριόριστη ευχέρεια και δυνατότητα και καθορίζει νοηματική ελικτικότητα επιλογής σε κάθε ερευνητή, επιστήμονα, δημιουργό, λόγιο, διανοούμενο ή υπηρέτη των τεχνών (συγγραφέα, ποιητή, ασματογράφο, αοιδό κ.α.) για πλήρη, πολύμορφη, πολύπλευρη αποτύπωση-χρωματισμό, εμφατικότητα των όσων επιθυμεί να εκφράσει, να υποθέσει, να υποδηλώσει, να υπονοήσει, να οροθετήσει ή να σκωπτικογραφήσει.

«Η ΡΕΜΠΈΤΙΚΗ… ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ». (Του Μπάμπη Μώκου)

Έγραψαν και αναφέρθηκαν πολλοί για τις γυναίκες του αμερικάνικου νότου και τα πονεσιάρικα μπλουζ που τραγουδούσαν την απόγνωση και τα βάσανα , καθώς και τους αγώνες των γυναικών Nigro.

 

Συμπεριφορά αγωνιστική και τάσεις διεκδίκησης ισονομίας και χειραφέτησης.
Έγραψε και ο Νόρμαν Μέηλερ το «Κατάδικος του Σέξ», όπου τις κατέκρινε και καυτηρίαζε την απαίτησή τους για ελεύθερη έκφραση και διαφορετικότητα τρόπου ζήν. 

 

Μόνο που εκείνος εστίαζε στην ανδροκρατική υπεροχή της σεξουαλικότητας, στρίβοντας υποκριτικά θεματολογικά από την κατ’εξοχήν πραγματική αξίωση και πάλη των γυναικών για κατάκτηση ισονομίας με το άλλο φύλο. Ας είναι…

Ζεϊμπέκικο, μπουζούκι, τζουράς και μπαγλαμάς μπαίνουν στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Μουσικά όργανα συνδεδεμένα με τη λαϊκή παράδοση αλλά και ένας από τους χαρακτηριστικότερους ελληνικούς χορούς -ο ζεϊμπέκικος– εντάσσονται στο Εθνικό Ευρετήριο ‘Αυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λίνας Μενδώνη.

Ειδικότερα, όπως ενημερώνει ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ, στο Εθνικό Ευρετήριο εντάσσονται οι χορευτικές παραδόσεις του ζεϊμπέκικου στην Ελλάδα, το τρίχορδο και τετράχορδο μπουζούκι, ο τζουράς και ο μπαγλαμάς.

Φύσα, ρούφα, τράβα τόνε...

Στους καφενέδες, στις σπηλιές και στα νεκροταφεία φούμαραν οι μάγκες ναργιλέ

Τι συνέβαινε στα πέριξ, όταν έκαιγαν φωτιές; Μα, τι άλλο; Έπιναν οι μάγκες αργιλέ. Στη δύσκολη δεκαετία του 1930, που η ζωή κυλούσε με τις προμήθειες από τα δημοτικά συσσίτια, δεκάδες τεκέδες ξεφύτρωσαν σε όλη τη χώρα. Φαινομενικά επρόκειτο για καφενέδες, που όμως στο δίπλα δωμάτιο φυγάδευαν το ένοχο «μαυράκι». Νοικοκυραίοι, ψαράδες, αραμπατζήδες αλλά και τσιλιαδόροι, παπατζήδες, λαχανάδες, νταήδες, μαχαιροβγάλτες, κουραδόμαγκες, μαχαλόμαγκες, σκυλόμαγκες, ρεμπέτες (που δεν πρέπει να συγχέονται με τους μάγκες) ήταν το κοινό των τεκέδων.

Κάθε τραγούδι και μια ιστορία - 10 μεγάλα ρεμπέτικα & λαϊκά. ♫ ♪

• ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: Κώστας Μπαλαχούτης

Ο Μάρκος Βαμβακάρης διηγείται την ιστορία ενός εμβληματικού τραγουδιού: «Όλος ο κόσμος της Σύρου μ' αγαπούσε πολύ, διότι κι εγώ ήμουν Συριανός και το είχαν καμάρι οι Συριανοί. 

Κάθε καλοκαιράκι με περίμεναν να πάω στη Σύρα να παίξω και να γλεντήσει όλη η Σύρα μαζί μου. Το 1935 πήρα μαζί μου τον Μπάτη, τον αδερφό μου τον μικρό και τον πιανίστα Ροβερτάκη και πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια αφ' ότου έφυγα από το νησί. Πρωτόπαιξα, λοιπόν, σ' ένα μαγαζί στην παραλία, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί κι έκατσα περίπου δύο μήνες. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν... Ούτε και ξέρω πώς την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι ' αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή».

Γιώργος Αμπάτης.....Πέθανε σάν σήμερα στις 10 Μαρτίου 1967

Γιώργος Μπάτης (1890 – 1967)

Από τους σημαντικότερους ρεμπέτες της προπολεμικής εποχής, γνωστός και ως Γιώργος Αμπάτης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Τσωρός. Γεννήθηκε το 1885 στα Παλαιά Λουτρά Μεθάνων και σε ηλικία 8 ετών μετακόμισε στον Πειραιά. Στρατεύτηκε το 1908 και υπηρέτησε έως το 1920! Έμαθε μπαγλαμά στις στρατιωτικές φυλακές, όπου τον έκλειναν τακτικά γιατί λιποτακτούσε. Από το 1915 έπαιζε μπαγλαμά και τραγουδούσε στους τεκέδες και τα ταβερνάκια του Πειραιά.

Το 1925 άνοιξε το πρώτο του χοροδιδασκαλείο «Κάρμεν» στη Δραπετσώνα και το 1931 ένα καφενείο - τεκέ, το «Ζώρζ Μπατέ», στα Λεμονάδικα του Καραϊσκάκη (Ακτή Τζελέπη), όπου σύχναζαν όλοι οι μάγκες της εποχής. 

 

«ΤΑ…ΟΥΛΑ ΣΟΥ».- Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος

Πρωτοποριακά, αισθαντικά, Ιωνικά, μας…μαθήτευσε μουσικά με τις νωχελικές μελωδίες της η…Σμύρνη, η…γιαγιά μας!.

 Και ενώ για τις «διασκεδαστικές ανάγκες» του περισσότερου κόσμου ηχούσαν στην «παινεμένη πόλη!» τα πάντα,ακόμα και κοντσέρτα με καββαλαρίες και βάλς με χορούς του Μπράμς και σερενάτες, κάποιοι …έστριψαν και…αγκάλιασαν την αλήθεια, την παράδοση.

Μια αλήθεια ενός άλλου κόσμου, του απλού, τη λαϊκή αλήθεια. Και την αποτύπωσαν μουσικά-συνθετικά βασισμένοι σε ακούσματα μέσω-καπαδοκκικά, αραβικά, βαθειά ανατολίτικα, βυζαντινά, πατήματα που υστερότερα κάποιοι στο ρεμπέτικο, τα ονόμασαν …δρόμους.

Βασίλης Τσιτσάνης: Ο άνθρωπος που έκανε το ρεμπέτικο τέχνη, η παράνομη σχέση, όταν ήταν παντρεμένος και το «Ουζερί Τσιτσάνης»

Γράφει η: Σοφία Μαζοκοπάκη

---

Βασίλης Τσιτσάνης: Όλα όσα δεν γνωρίζατε

Ο σπουδαίος Έλληνας μουσικός Βασίλης Τσιτσάνης, ήταν εκείνος που έβγαλε το μπουζούκι από το σκοτάδι των τεκέδων και των χαμαιτυπείων. Τα τραγούδια του Τσιτσάνη έχουν μείνει αξέχαστα και παραμένουν ανεξίτηλα στην ιστορία μας.

Ο Τσιτσάνης τραγούδησε τους πόθους και τους καημούς του Έλληνα όσο λίγοι. Καταπράυνε τη φτωχολογιά και την εργατιά, μίλησε για την προσφυγιά και τον νόστο.

Μαρίκα Νίνου - Σαν άστρο.

ΓΡΑΦΕΙ: ΤΩΝΙΑ ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ

Η ζωή και η προσωπικότητα της Μαρίκας Νίνου δίνει το έναυσμα σε μια παράσταση που ζωντανεύει με δωρικότητα, αρχοντιά και πάθος το «μύθο» της σπουδαίας τραγουδίστριας, καθώς και του ρεμπέτικου.

Έχει μια δωρικότητα και μαζί μια λαϊκή αρχοντιά και μια φλόγα η παράσταση που υπογράφει η Μαριάννα Κάλμπαρη, καθώς και πάθος και συναίσθημα, όπως η μουσική και τα τραγούδια των ρεμπετών. Ο "μύθος" της Μαρίκας Νίνου δίνει το έναυσμα για μια σκηνική αναμέτρηση μαζί του, όχι για να ψάξει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, αλλά για να φέρει κάτι από αυτόν στο δικό μας τώρα, μαζί με τους μύθους των άλλων μεγάλων του ρεμπέτικου, του Βασίλη Τσιτσάνη, της Σωτηρίας Μπέλλου.