Η Μαντουμπάλα, η Ζιγκουάλα και η Μαγκάλα

Γράφει η  Εμυ Ντούρου

Αφού χάρηκε ο κόσμος τα κάλλη των γυναικών στα χαρέμια, που κολυμπούσαν μες στης Πόλης τα χαμάμ και δάκρυσε με τις περιπέτειες της Ζαΐρας, της Τζεμιλέ, της Σεράχ και της Γκιουλμπαχάρ, ήρθε πλέον ο καιρός των κοριτσιών από πιο μακρινούς τόπους.

Μέσα στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει στο ελληνικό τραγούδι για την ινδοπρέπεια, η «Μαγκάλα» έκανε το μεγάλο μπουμ, συμπαρασύροντας στην επιτυχία το άστρο του Μανώλη Αγγελόπουλου που την τραγούδησε (με τη συμμετοχή της Γιώτας Λύδια στα φωνητικά).

«Σ’ έχω βάλει μέσα στην καρδιά μου / αχ! Μαγκάλα, έχεις τόση ομορφιά / Μαγκάλα, Μαγκάλα, κόρη του μαχαραγιά. / Τα γλυκά σου μαύρα μάτια / λάμπουνε σαν τα διαμάντια / αχ! και μ’ ανάψανε φωτιά / αχ! έλα δεν αντέχω πια / αχ! κόρη του μαχαραγιά» σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη (Τσάντα) και μουσική Στράτου Ατταλίδη.

Η Αρετή Κετιμέ και οι «Μέτοικοι» σε μια μοναδική συνεργασία!

Το μουσικό σχήμα προετοιμάζει τον πρώτο δίσκο του και από αυτόν δεν θα μπορούσε να λείπει η κρυστάλλινη φωνή της Αρετής Κετιμέ…

Το «παραδοσιακό» είναι η νέα κυκλοφορία του μουσικού σχήματος «Μέτοικοι» που ένωσαν το ταλέντο τους με την Αρετή Κετιμέ η οποία ερμηνεύει μοναδικά το τραγούδι, σε μουσική και ενορχήστρωση του Κωνσταντίνου Πλακίδα και στίχους της Ευτυχίας Σκεύη.

Πρόκειται για ένα κομμάτι που αναφέρεται στην μουσική παράδοση του τόπου και είναι μια πρώτη γεύση από τον πρώτο δίσκο που θα παρουσιαστεί εν καιρώ από τους Μετοίκους.

« Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ …ΠΡΟΛΑΒΑ!». (Γράφει ο Μπάμπης Κ.Μώκος)

Καιρό τώρα ήθελα να πάω στη Χαλκίδα. Εκεί  στο «Πίκο»,  στο  Μπούρντζι, έμαθα  θα έπαιζε ο Ιορδάνης. Πάσχισα  να τα καταφέρω , μα  το  όνειρο-η επιθυμία , έμειναν  ανεκπλήρωτα.

Το’ χα …καυμό να τον ακούσω . Δυστυχώς δεν πρόλαβα. Μερικά χρόνια αργότερα. Μάρτης  του 2006.
«Ελευθεροτυπία: «Εφυγε» χθες   1η   του  μήνα  ο  Ιορδάνης  Τσομίδης , μυστήριος-ονομαστός  βιρτουόζος  μπουζουκντζής  στα  73  του ».
Υπογραφή: Ναταλί  Χαντζηαντωνίου.

Ο Ιορδάνης υπήρξε μοναδική περίπτωση. Προσφυγικής καταγωγής, από πατέρα τσαγκάρη, γεννήθηκε  στα  1933  στην Κοκκινιά.

Μηχανή του χρόνου: 'Που 'σαι Θανάση'. Ποιος ήταν ο πρωταγωνιστής στο τραγούδι του Ζαμπέτα

Το έγραψε ο επονομαζόμενος «Τσάντας»(Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 25 Ιανουαρίους 1902), ο αφανής στιχουργός των μεγάλων επιτυχιών και το παρέδωσε στον μεγάλο μουσικό η σύζυγός του μετά το θάνατό του. Ποιος όμως ήταν ο Θανάσης;

Από τη mixanitouxronou: Το τραγούδι «Που ‘σαι Θανάση» , που ερμήνευσε για πρώτη φορά ο Γιώργος Ζαμπέτας στις αρχές της δεκαετίας του ’70, τραγουδιέται μέχρι σήμερα.

Είχα έναν παλιόφιλο, τα ίχνη του έχω χάσει σ’ ένα στέκι απόμερο, το στέκι του Θανάση Πού ‘σαι Θανάση, Πού ‘σαι Θανάση ήθελα να σ’ αντάμωνα, η γρουσουζιά να σπάσει

Η επιτυχία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον ερμηνευτή του, καθώς τόσο ο «Θανάσης» όσο και ο δημιουργός του, σχετίζονταν μαζί του.

Ποιος ήταν ο Θανάσης;

Ο Θανάσης που αναφέρεται στο τραγούδι ήταν ένας τακτικός θαμώνας ενός μαγαζιού της οδού Πατησίων, όπου εμφανιζόταν ο Γιώργος Ζαμπέτας.

Σαν σήμερα γεννήθηκε 20 Ιανουαρίου 1922 ο Θεόδωρος Δερβενιώτης ..(1922-2004)

 

Ο Θεόδωρος Δερβενιώτης γεννήθηκε στην Ζαγορά Πηλίου στις 20 Ιανουαρίου 1922, γιος του Δημήτρη και της Ιφιγένειας Δερβενιώτη.
Από μικρό παιδί δείχνει μεγάλη αγάπη για την μουσική κληρονομώντας πιθανόν το μουσικό ταλέντο του παππού του Θεόδωρου Δ. Δερβενιώτη, ο οποίος υπήρξε παραδοσιακός μουσικός παίζοντας λαούτο σε γάμους και πανηγύρια της εποχής.
Οι επιρροές της μουσικής του παππού του, καθώς και οι εξαιρετικές γνώσεις του μέλους της κομπανίας του παππού του Γιάννη Βισβίκη ενισχύουν την μεγάλη αγάπη του μικρού Θεόδωρου Δερβενιώτη και τελικώς τον βοηθούν να μυηθεί πιο εύκολα στην παραδοσιακή μουσική.
Το πρώτο μουσικό όργανο που έπιασε στα χέρια του ο μικρός Θόδωρας ήταν ένα λαούτο φτιαγμένο από κολοκύθα με τρεις συρμάτινες χορδές. Ο ανερχόμενος μουσικός όλη την μέρα σύμφωνα με μαρτυρίες του ίδιου γρατζουνούσε τις συρμάτινες χορδές της κολοκύθας.

Μπάμπης Τσέρτος «Της καρδιάς τα πάθη»

Κυκλοφορεί ο καινούργιος δίσκος του δημιουργού Ανδρέα Κατσιγιάννη με ερμηνευτή τον Μπάμπη Τσέρτο.

Το άλμπουμ έχει τίτλο «Της καρδιάς τα πάθη». Οι στίχους υπογράφουν οι: Ηλίας Κατσούλης, Λίνα Δημοπούλου, Χρήστος Παγώνης, Σπήλιος Ζαχαρόπουλος, Τάσος Χαλκιάς, Νίκος Αναγνωστάκης, Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, Οδυσσέας Ιωάννου και Κώστας Καρτελιάς.
Στο άλμπουμ συναντάμε και τη συμμετοχή του Γιάννη Πάριου σε ένα ντουέτο με τον Μπάμπη Τσέρτο, με τίτλο «Δεν πάει άλλο πιο κάτω».

Ανδρέας Π. / agrinioreport.com

Αφιέρωμα στον Γιάννη Παπαϊωάννου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο

Γιώργος Π. Τσάμπρας

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου , ο θρύλος του ρεμπέτικου γεννήθηκε στην Κίο της Μικράς Ασίας, στις 18 Ιανουαρίου του 1913. Το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου, ημέρα των γενεθλίων του, ετοίμασε, ένα μεγάλο αφιέρωμα στον πρωτεργάτη του «κανταδόρικου» ρεμπέτικου τραγουδιού, με την στήριξη της οικογένειάς του συνθέτη.

Την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου θα θυμηθούμε το μεγάλο συνθέτη, τον ανοιχτόκαρδο δεξιοτέχνη, τον μοναδικό ερμηνευτή.

Θα τον τιμήσουν και θα τραγουδήσουν oι
Βιτάλη Ελένη
Παπαδοπούλου Πίτσα
Χαλκιάς Λάκης
Κοντογιάννης Δημήτρης
Δάντης Χρήστος
Ανδρεάτος Γεράσιμος
Παπάζογλου Σοφία
Βελεσιώτου Φωτεινή
Δουμουλιάκας Κώστας
Ριτσώνη Λίλυ
Βεργόπουλος Φώτης
Παπαβασιλείου Ι. Σεμέλη

Καθώς και ο γιος του συνθέτη, Αντώνης Παπαϊωάννου.

Θα συνοδεύσουν τους τραγουδιστές αλλά θα ερμηνεύσουν και εξαιρετικά soli του συνθέτη οι βιρτουόζοι μπουζουξήδες:

Διαβάστε την συνέχεια στο : www.culturenow.gr

 

«Οι κυρίες του ρεμπέτικου» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Σάββατο 28  Ιανουαρίου

H Κατερίνα Τσιρίδου, η νεότερη ρεμπέτισσα, παρουσιάζει  με σεβασμό στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών  στον κύκλο «Ανθρώπινη φωνή» τις  μεγάλες κυρίες του ρεμπέτικου τραγουδιού Ρόζα Εσκενάζυ, Στέλλα  Χασκίλ,  Μαρίκα Νίνου και  Σωτηρία Μπέλου.

Γυναίκες που διείσδυσαν δυναμικά στον ανδροκρατούμενο τότε χώρο του ρεμπέτικου τραγουδιού και κατέκτησαν ισότιμα τον τρόπο έκφρασης μέσα από το τραγούδι και την θέση τους στο χώρο του  ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού.

Ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στην Ρόζα Εσκενάζυ, τη Στέλλα  Χασκίλ, την  Μαρίκα Νίνου και την Σωτηρία Μπέλου, με τραγούδια που τις καθιέρωσαν αλλά και με  προβολές. 

Παίρνοντας επάξια τη σκυτάλη της ρεμπέτικης ερμηνείας από τις μεγάλες ρεμπέτισσες του είδους, τιμά και προβάλλει τη χώρα μας ανά τον κόσμο σε φεστιβάλ, μουσικές συναντήσεις, συναυλίες ,αλλά και μέσα από τη δισκογραφία της.  

Η πρώτη διεθνής δισκογραφική της παραγωγή, το 2012, με τίτλο “Kompania Live”

στην οποία συμμετείχε μαζί με την ομώνυμη ομάδα καλλιτεχνών, έφτασε στο Νο 5

του παγκόσμιου chart στοWMCE.   Η Κατερίνα Tσιρίδου, έχει πρωτιές στην κατηγορία East European και Mediterannean και κατέχει τις δύο πρώτες θέσεις στο top 40 της παγκόσμιας μουσικής πλατφόρμας ethnocloud. 

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα..

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα
Βασίλη Τσιτσάνη – Γεράσιμου Τσάκαλου
Ερμηνεία: Μαρίκα Νίνου, 1954

Ένα από τα μεγάλα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη είναι και το «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα», που ερμήνευσε μοναδικά η Μαρίκα Νίνου το 1954. Το τραγούδι, όπως θα δούμε είναι γραμμένο για το τέλος της «θυελλώδους» συνεργασίας τους κι όχι μόνο.

Η Νίνου με τον Τσιτσάνη γνωρίστηκαν το 1949, όταν εκείνη τραγουδούσε στο κέντρο «Φλόριδα» της λεωφόρου Αλεξάνδρας, με τον Στελλάκη Περιπινιάδη και την Μιχάλη Γενίτσαρη. Πριν ασχοληθεί με το τραγούδι, έκανε ακροβατικά μαζί με τον άντρα της και τον μικρό της γιο, ως «Ντούο Νίνο και μισό». Ο Τσιτσάνης εμφανιζόταν στο μαγαζί του «Τζίμη του χοντρού» στην Αχαρνών με τη Σωτηρία Μπέλλου. Κάποια στιγμή έγινε μεγάλη φασαρία και η Μπέλου αποχώρησε (μάλωσε με κάποιους θαμώνες βασιλικούς).

Παρουσίαση δίσκου του συγκροτήματος «Προβαδούροι»

Η Μουσική Σχολή του Δήμου Καλαμπάκας στα πλαίσια των εκδηλώσεων περιόδου 2016-17 με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζει την πρώτη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος «Προβαδούροι».
«Μουσική, μουσική, μουσική… ό,τι και όπως μας αρέσει και προκύπτει…» έτσι ακριβώς αυτοπαρουσιάζονται.
Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο συγκρότημα να ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα είναι ότι δεν ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μοτίβο ούτε μπορείς να τους βάλεις μια μουσική ετικέτα. Οι μελωδίες τους είναι άλλοτε σκοτεινές και άλλοτε πιο αισιόδοξες, άλλοτε πιο δυνατές και άλλοτε πιο μελωδικές.
Από Βαλκανικό rom και Ζαγορίσια, μέχρι «πειραγμένες» εκτελέσεις της Ελλαδικής εντεχνοκουλτούρας. Από αστικό ρεμπέτικο και ήχους της «κλασικής Ανατολής», μέχρι πρωτότυπες συνθέσεις σύγχρονων συνθετών της world music και των μελών του σχήματος, βασισμένες σε ήδη υπάρχουσες μουσικές φόρμες και πάντα… στο mood της στιγμής.

Αφιέρωμα στις Χαμένες Πατρίδες

ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ ΧΑΝΙΩΝ

Μεγάλη συναυλία – αφιέρωμα στις “Χαμένες Πατρίδες” διοργανώνει το “Μουσικό Σύνολο Χανίων” την Τρίτη 10 Ιανουαρίου και ώρα 9 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο (Α. Παπανδρέου 74). Θα ακουστούν τα έργα: Ασίκικο Πουλάκη του Μίκη Θεοδωράκη, Ρεμπέτικο του Σταύρου Ξαρχάκου, Μικρά Ασία και Βυζαντινός Εσπερινός του Απόστολου Καλδάρα.
Ερμηνεύουν: Βασίλης Λέκκας, Τάσος Ψαλλιδάκης, Βιργινία Ντοκάκη.
Μουσικοί: Στέλιος Καρύδας, κιθάρα Δημήτρης Ρέππας, μπουζούκι Δημήτρης Τσούρτος, κοντραμπάσο Ηλίας Κοντούδης, τύμπανα Χριστίνα Αλεξανδρή, πιάνο και σε πρώτη εμφάνιση η μικρή Εύα Παπανικολάκη, βιολί.
Μουσικοί σε παραδοσιακά όργανα: Δημήτρης Κολλίντζας, κανονάκι Άκης Πιτσάνης, βιολί Παναγιώτης Σπανουδάκης, ούτι Στέλιος Οικονομάκης, κρουστά Βιργινία Ντοκάκη, κρουστά.
Συμμετέχει ο Βυζαντινός Χορός Χανίων:

Πόντιος Κασταμονίτης ήταν ο Γιοβάν Τσαούς που άφησε εποχή στο ρεμπέτικο τραγούδι

 

Ένας ακόμα από τους μεγάλους και αγνοημένους του ελληνικού μας τραγουδιού. Γεννήθηκε στην Κασταμονή του Πόντου και πέθανε στη Δραπετσώνα από δηλητηρίαση, αφού έφαγε τηγανόψωμο φτιαγμένο με χαλασμένο αλεύρι που είχε πάρει από κάποιο βομβαρδισμένο πλοίο στο λιμάνι του Πειραιά. Λίγες ώρες αργότερα πέθανε και η γυναίκα του.

Το σπίτι του ήταν κοντά στα υπόστεγα του λιμανιού, εκατό μέτρα πιο κει από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Αγ. Διονυσίου.

«Πάνω στα μπράτσα των οργάνων του δεν είχε τέλια, αλλά χιλιάδες ξωτικά πουλιά που περίμεναν να τ’ ακουμπήσει για ν’ αρχίσουνε να λαλάνε», έλεγε ο κατασκευαστής οργάνων Κυρ. Λαζαρίδης. Και ο Μ. Βαμβακάρης καθόταν πλάι του «φτιαγμένος» για να τον ακούσει και του ’λεγε: «Παίξε, ρε Γιοβάνη, να χαρείς τα παιδιά σου».

Καλά Χριστούγεννα..

Το φωτεινό άστρο των Χριστουγέννων, οδήγησε τους 3 μάγους στον Χριστό. 
Ας οδηγήσει και εσάς σε μια ζωή ευτυχισμένη με πολύ αγάπη, υγεία και ότι καλύτερο για τον καθέναν από τους αναγνώστες του Blog.

Καλά Χριστούγεννα

Γιώργος Γυρνάς
Το Ρεμπέτικο τραγούδι

Τα χασικλίδικα ρεμπέτικα που σόκαραν την Ελλάδα του μεσοπολέμου

Οι μάγκες, οι τεκέδες, τα ναρκωτικά και η σκληρή τιμωρία που τους επιφύλασσε το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά

Aπό:  newsbeast.gr

Λίγες είναι οι λέξεις που «σηκώνουν» τόσες πολλές ερμηνείες ως προς το τι πραγματικά σημαίνουν. Το ρεμπέτικο είναι μια από αυτές…. Υπήρχε, μάλιστα, μια περίοδος που έφτασε ακόμα και τα όρια της βρισιάς. Ρεμπέτης ήταν ο απείθαρχος, ο παράνομος, ο αλήτης, ο μάγκας ή ο γλεντζές και ο ξενύχτης.

Οι ρίζες της λέξης  προέρχονται πιθανότατα από την τουρκική γλώσσα (ρεμπέτ σημαίνει ανυπότακτος) ή από τη σερβική (επίσης ρεμπέτ όπου όμως εδώ δίδεται η έννοια του αντάρτη) που ταιριάζει με την βενετική rebelo (αντάρτης) και την ισπανική rebelde (αντάρτης, επαναστάτης).

Η modern folk του Vinicio Capossela (ΒΙΝΤΕΟ)

Ξεχωριστός καλλιτέχνης: τραγουδοποιός, ποιητής και συγγραφέας που περνάει στην τέχνη του τις εικόνες της πραγματικής ζωής.

Ο Vinicio Capossela είναι μουσικός με πλατιά ενδιαφέροντα προσεγγίζει, εκτός από την πλούσια λαϊκή παράδοση της Ιταλίας, την αμερικανική folk και τα βαλκανικά ηχοχρώματα, περνάει μέσα από τις ιδιαιτερότητες του tango και της morna, γοητεύεται από το δικό μας ρεμπέτικο και το εκφράζει ποικιλοτρόπως, ως μουσική και κοινωνικό αντίκρισμα.
Προσπαθεί να μετατρέπει κάθε ερέθισμα σε τραγούδι, λόγο, ποίηση κι έτσι προσεγγίζει τη ζωή και την τέχνη του, ως κάτι που τον αφορά και μας αφορά άμεσα, σαν καθημερινή ανθρώπινη ανάγκη που δεν χάνεται σε φαντασιακούς κόσμους. Αυτόν τον σπουδαίο καλλιτέχνη θα απολαύσουμε στο «Half Note Jazz Club» (16-19/12 ).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ 

www.athinorama.gr

 

Από Γιώργο Χαρωνίτη

Οι πρόσφυγες του 1922 και η μουσική τους δραστηριότητα στη νέα τους πατρίδα

Ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα η μικρασιατική μουσική, και ιδίως η σμυρναίικη, είχε αγαπηθεί στην Ελλάδα μέσω των καφέ-αμάν και του Καραγκιόζη.

Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι το 1889 εμφανιζόταν κάθε βράδυ στο κέντρο διασκέδασης «Το περιβολάκι του Γερανίου» στην Αθήνα το σμυρναίικο συγκρότημα του βιολιστή Γιοβανίκα με τραγουδίστρια την κιορ-Κατίνα, ενθουσιάζοντας τους θαμώνες του, ενώ δίπλα σε αυτό το κέντρο λειτουργούσαν με την ίδια επιτυχία και άλλα παρόμοια.
Το έδαφος της Ελλάδας του 1922, αν και δεν ήταν έτοιμο να δεχθεί τους πρόσφυγες από την Ανατολή, ήταν έτοιμο να δεχθεί τη μουσική τους.
Ο ερχομός των προσφύγων στην Ελλάδα συνέπεσε με την εμφάνιση και τη διάδοση του φωνόγραφου στα Βαλκάνια. Έτσι, όσοι πρόσφυγες ήταν μουσικοί δεν δυσκολεύτηκαν να απασχοληθούν από τις δισκογραφικές εταιρείες ως εκτελεστές ή συνθέτες, αλλά και ως καλλιτεχνικοί διευθυντές τους. Η πείρα και οι γνώσεις που είχαν ήταν πολλές φορές ανώτερες από αυτές των ντόπιων μουσικών και έτσι έγιναν περιζήτητοι.
Οι κατηγορίες της μουσικής που καλλιεργούσαν ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα οι Έλληνες της Σμύρνης ήταν:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ www.lifo.gr

Ένα μουσικό αφιέρωμα στο αυθεντικό ρεμπέτικο του ‘30 – ’40 στην Πάφο

από:city.sigmalive.com

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, το ελληνικό λαϊκό τραγούδι, μπολιασμένο από τα χρώματα και τ’ αρώματα των Σμυρνιών συνθετών, πήρε μια άνευ προηγουμένου ανοδική πορεία.

Οι δεκαετίες του 1930 - 40 θα αφήσουν μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια του αιώνα. Στο υλικό αυτό θα πατήσουν αργότερα οι Θεοδωράκης, Χατζιδάκης και Ξαρχάκος για να συνεχίσουν σε άλλα επίπεδα το ελληνικό μουσικό θαύμα.

Ένα μουσικό αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι των δεκατιών του 30 – 40, με τους Σωτήρη Καραγιώργη, Στέλιο Κακογιάννη και Ευαγόρα Καραγιώργη, σε δύο εμφανίσεις στο Τεχνόπολις 20 στην Πάφο, την Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου και την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου, στις 8μ.μ.

Rebetologie Trio | Το ρεμπέτικο ταξιδεύει στη Νότιο Γαλλία

Μαρία-Άννα Τανάγια  / publishitmagazine.gr

«Rebetologie Trio». Με άλλα λόγια,  Μαρία Καναβάκη,  Χρήστος Παύλης και ηΜαρία Σίμογλου. Τρεις εξαιρετικοί καλλιτέχνες που έφυγαν από την Ελλάδα και πλέον κατοικοεδρεύουν και δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικά στη Νότιο Γαλλία προωθώντας το ρεμπέτικο τραγούδι. 
Πέτυχα εντελώς τυχαία την ανακοίνωση για ένα live τους στη Μασσαλία, έψαξα και βρήκα στο YouTube αποσπάσματα από εμφανίσεις τους και θεώρησα καθήκον μου να τους βρω και να μάθω περισσότερα για εκείνους. 
Οι απαντήσεις τους και οι σκέψεις που μοιράζονται είναι ο καλύτερος τρόπος για να τους γνωρίσεις καλύτερα κι εσύ.

Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για εσάς και για τους τρεις. Να μας συστηθείτε.

Ξένοι και ρεμπέτικο.

του Πάνου Σαββόπουλου
Η ασχολία ξένων με τα ρεμπέτικα ξεκίνησε γύρω στο 1980. Στη Σουηδία, για παράδειγμα, που ήμουν τότε, υπήρχε το σουηδικό συγκρότημα με το όνομα Αθηνάς. 
Όμως μετά το 1990 άρχισαν τα ρεμπέτικα να ταξιδεύουν εκτός Ελλάδας και σχεδόν σ' όλον τον κόσμο, πρωτίστως στην Ευρώπη. Το "ταξίδι" αυτό των ρεμπέτικων, μοιάζει με το αντίστοιχο των blues και tango, στις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν και έγιναν παγκόσμια γνωστά και απόκτησαν φανατικούς οπαδούς παντού. 
Στις μέρες μας πολλοί ξένοι αγαπούν τα ρεμπέτικα κι όχι μόνο αυτό, αλλά μαθαίνουν να τα παίζουν και να τα τραγουδάνε, τις περισσότερες φορές στα ελληνικά, αλλά μερικές φορές και στη γλώσσα τους. Το επίσημο κράτος, φυσικά, "φυσικότατα" θα 'λεγα, περί άλλα πολιτιστικά τυρβάζει κι ούτε σκέφτηκε ποτέ τι -γενικότερο- κέρδος θα είχε η χώρα από αυτό. (Αλλά, θα μού πείτε, τι να περιμένει κανείς από το ...επίσημο ελληνικό κράτος; Σωστό...).

Τα μαχαίρια στα ρεμπέτικα

Ο ανδρισμός της μαγκιάς και η «Θεία κοινωνία»

www.enet.gr  Από τον Πάνο Σαββόπουλο

«Βρε μάγκα, το μαχαίρι σου για να το κουσουμάρεις 

πρέπει να έχεις την ψυχή, καρδιά για να το βγάλεις»

Κουτσαβάκι, Ανέστη Δελιά, 1936

Για τα μαχαίρια στα ρεμπέτικα και στη μαγκιά ο λόγος σήμερα, γι' αυτά τα κρύα, αιχμηρά και τελικά επικίνδυνα... αντικείμενα, όπως «κρύες» ακούγονται και οι γνωστές λαϊκές εκφράσεις «Είναι στα μαχαίρια...», «Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο...» και άλλες.
Κύριο σύμβολο του ανδρισμού ήταν κάποτε το μαχαίρι για τους μάγκες. Αλλωστε είναι γνωστό ότι ήδη από τα τέλη του 1800 όλα τα κουτσαβάκια κρατούσαν από ένα μαχαίρι, το οποίο μαζί με το κομπολόι, το ζουνάρι, το καπέλο, αλλά και το μουστάκι ήταν τα «σήματα κατατεθέντα» της υπόστασής τους. Ετσι στο τραγούδι Το κουτσαβάκι (πάλι μεθυσμένος είσαι) με τον Γιαγκούλη, σε μια ηχογράφηση στην Πόλη το 1906, ακούμε: «...Αν είσαι κουτσαβάκι πού 'ν' η καμίτσα σου...».