Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ (Ντοκιμαντέρ)

Ντοκιμαντέρ με θέμα την ιστορία του ρεμπέτικου. 

video by AvonRuLeZ
Η αναδρομή ξενικά με αναφορά στα μουσικά καφενεία του Πειραιά της δεκαετίας του 1930 και πιο συγκεκριμένα στο καφενείο του Γιώργου Μπάτη στην πλατεία Καραϊσκάκη, όπου το ρεμπέτικο τραγούδι εκφράζει τους απόκληρους της κοινωνίας της εποχής. Στη συνέχεια γίνεται διάκριση στις τρεις κυριότερες φάσεις της ρεμπέτικης ιστορίας: στην προ του 1922 περίοδο, στην περίοδο από το 1922 ως το 1940, οπότε και επέρχεται ο συγκερασμός με το ύφος των σμυρναίικων τραγουδιών που φέρνουν μαζί τους οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, και στην τελευταία φάση από το 1940 ως το 1953, που συμπίπτει με την πλήρη άνθηση και εμπορευματοποίηση του ρεμπέτικου, και τελικά με την παρακμή του. Δίνεται το στίγμα της ρεμπέτικης ιδεολογίας ως αντίθετης στην κυρίαρχη κουλτούρα και γίνεται εκτενής αναφορά στους θρυλικούς ρεμπέτες της εποχής ΜΑΡΚΟ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ, ΑΡΤΕΜΗ (ΑΝΕΣΤΗ ΔΕΛΙΑ), ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, αλλά και στους μεταγενέστερους ΜΑΝΩΛΗ ΧΙΩΤΗ και ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΤΣΑΝΗ. Αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του Μ. ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ διατρέχουν την ιστορία του ρεμπέτικου, ενώ την αφήγηση συμπληρώνει σπάνιο φωτογραφικό και οπτικοακουστικό αρχειακό υλικό.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ :

https://docs.google.com/document/d/1C...

Μπρέγκοβιτς: Τα ρεμπέτικα είναι η καλύτερη μουσική των Βαλκανίων

Το καλύτερο είδος μουσικής που έχουν τα Βαλκάνια χαρακτήρισε τα ρεμπέτικα ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς, μιλώντας στην ομογενειακή εφημερίδα της Αυστραλίας «Νέος Κόσμος».

 Ο Μπρέγκοβιτς, ο οποίος βρέθηκε στην Αυστραλία για συναυλίες, δήλωσε ότι η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου στην ταινία «Ρεμπέτικο» ήταν από τις μεγαλύτερες επιρροές στην καλλιτεχνική του προσωπικότητα. Στο σπίτι του έχει μια μεγάλη συλλογή από παλιά ρεμπέτικα τραγούδια και δίσκους, στην οποία επανέρχεται συχνά.

Ο Σέρβος μουσικοσυνθέτης θεωρεί ότι τα ρεμπέτικα είναι ένα φυσικό μείγμα οθωμανικής και ορθόδοξης μουσικής. Αναγνωρίζει ότι η σέρβικη μουσική υπήρξε πάντα κάτω από τη μεγάλη επιρροή της ελληνικής. Τη σέρβικη και την ελληνική μουσική ακόμα και σήμερα, λέει, δένει το γεγονός ότι στα καλύτερά τους χρόνια, ήταν γραμμένες για να συνοδεύσουν το ποτό. «Από την πρώτη μου συνάντηση με τους Έλληνες μουσικούς, την περίοδο που έκανα το πρώτο μου τραγούδι με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, ένιωσα πως η μουσική μου στην Ελλάδα βρίσκεται στο σπίτι της» λέει.

Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο 62χρονος μουσικός, συνθέτης και καλλιτέχνης, σημείωσε τεράστιες εμπορικές επιτυχίες και στην Ελλάδα, με καταπληκτικές μουσικές από τις ταινίες «Arizona Dream», «Underground» και «Καιρός των Τσιγγάνων» ειδικά όταν αυτό αξιοποιήθηκε από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη που τραγούδησε το «Βενζινάδικο».

Πηγή  www.newsbomb.gr

Σταύρος Κουγιουμτζής(12/3/2005 8 χρόνια από τόν θανατό του)

"Θα 'ταν 12 του Μάρτη" έγραψε ο στιχουργός Μιχάλης Μπουρμπούλης το 1976 και ο Σταύρος Κουγιουμτζής το μελοποίησε με μοναδικό τρόπο, φτιάχνοντας ένα "προφητικό" τραγούδι, καθώς έφυγε από τηζωή 12 Μαρτίου 2005.

"Θα 'ταν 12 του Μάρτη" Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης/Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής - ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου

Πέρασαν 8 χρόνια από την ημέρα (12 Μαρτίου 2005) που έφυγε από τη ζωή ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνες μουσικοσυνθέτες, με πολλά σημαντικά τραγούδια στο ενεργητικό του και συνεργασίες με κορυφαίους Ελληνες ερμηνευτές.
Ο γεννημένος το 1932, μικρασιατικής καταγωγής Θεσσαλονικιός δημιουργός, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη γενέτειρά του την οποία υπεραγαπούσε.
Στο χώρο της μουσικής μπήκε σε ηλικία μόλις 15 ετών, καθώς οι σπουδές του στο πιάνο το επέτρεπαν, άρχισε να εργάζεται ως πιανίστας στα νυχτερινά κέντρα της πόλης.
Το 1961 γράφει το πρώτο του τραγούδι με τίτλο "Το περιστεράκι" με ερμηνεύτρια τη Ζωή Κουρούκλη και παίρνει μέρος στο Φεστιβάλ του ΕΙΡ.

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ (12 Μαρτίου 1938)

Ο Μάνος Ελευθερίου (Ερμούπολη Σύρου, 12 Μαρτίου 1938) είναι Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Έχει συγγράψει μέχρι τώρα εννέα ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα, πάνω από 400 τραγούδια και έχει επιμεληθεί διάφορα λευκώματα βασισμένα σε προσωπικές συλλογές του. Παράλληλα έχει εργαστεί ως αρθογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Για το πρώτο του μυθιστόρημα, ο Καιρός των Χρυσανθέμων, έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας του 2005. Οι στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από όλους σχεδόν τους διαπρεπείς Έλληνες συνθέτες. Έγινε γνωστός ως στιχουργός τη δεκαετία του '70, συνεργαζόμενος με το Μίκη Θεοδωράκη (Λαϊκά: Το παλληκάρι έχει καημό, Σ' αυτή τη γειτονιά, Πολιτεία Γ & Δ), τον Δήμο Μούτση (Ο Άγιος Φεβρουάριος: Η σούστα πήγαινε μπροστά, Άλλος για Χίο τράβηξε, Ο χάρος βγήκε παγανιά) και τον Γιάννη Μαρκόπουλο (Θητεία: Μαλαματένια λόγια, Τα λόγια και τα χρόνια, Παραπονεμένα λόγια). Αργότερα στίχοι του θα γίνουν τραγούδια από τον Γιάννη Σπανό (Η μαρκίζα), τον Σταύρο Κουγιουμτζή (Ελέυθεροι κι ωραίοι, Στα χρόνια της υπομονής), τον Θάνο Μικρούτσικο (Άμλετ της Σελήνης, Δεν είμαι άλλος, Δίκοπη ζωή), τον Ηλία Ανδριόπουλο (Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες) και τον Χρήστο Νικολόπουλο (Διαθήκη, Στων αγγέλων τα μπουζούκια). Θεωρείται μάλιστα ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκφραστές του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού.

Βιογραφικά στοιχεία

AΓΑΘΩΝ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

Ο Αγάθωνας Ιακωβίδης γεννήθηκε στον Ευαγγελισμό του Νομού Λαγκαδά από γονείς Μικρασιάτες πρόσφυγες, το 1955. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα προέρχονται από τον κοινωνικό του περίγυρο και είναι έντονα διαποτισμένα από τις μελωδίες της Μικράς Ασίας.

Με τη μουσική αρχίζει να ασχολείται συστηματικά από το 1971. Αυτοδίδακτος, με μόνο οδηγό τα μουσικά του ακούσματα, μαθαίνει σχεδόν όλα τα έγχορδα που χρησιμοποιούνται στα ρεμπέτικα τραγούδια: κιθάρα, μπαγλαμά, ούτι, μπουζούκι, τζουρά, μαντόλα και μαντολίνο.

Τι σημαίνει η λέξη ‘μπάτσος’;

Η μαγεία της ελληνικής γλώσσας δεν κρύβεται μόνο στη γλώσσα της Διανόησης αλλά και στη γλώσσα των απλών ανθρώπων (αλλά μεγάλων ποιητών), όπως καταγράφονται στη λαϊκή τραγουδοποιία, είτε είναι ανώνυμη (δημοτικά τραγούδια), είτε επώνυμη (λαϊκά τραγούδια)

Μελετώντας το ρεμπέτικα τραγούδια της δεκαετίας του 1930 θα ακούσετε σπάνια τη λέξη μπάτσος.

Το ‘μπάτσος’ (από το τουρκικό bac > αστυνόμος, φοροεισπράκτορας) πάντα με υποτιμητική σημασία, αρχικά, δήλωνε τον τούρκο φοροεισπράκτορα, που έπαιρνε αυθαίρετα και δια της βίας χαράτσια από τους υπηκόους (λέτε, σήμερα, να μετονομαστούν σε ‘μπάτσοι’ οι υπάλληλοι της ΔΕΗ;)

Η λέξη μπάτσος αναφέρεται, μάλλον, για πρώτη φορά σε τραγούδι στο ‘τούτοι οι μπάτσοι που ήρθαν τώρα’ σε ηχογραφημένο το1928, Νέα Υόρκη από τον Γιαννάκη Ιωαννίδη και στο μπουζούκι τον Μανώλη Καραπιπέρη

Υπάρχει και ένα άλλο τραγούδι αρκετά πιο αθυρόστομο και με την πασίγνωστη κατάληξη ‘μάγκες πιάστε τα γιοφύρια/ μπάτσοι κλ…’. Η παρακάτω εκτέλεση, όμως, πρέπει να θεωρείται νεότερη και δε συνάδει με το ρεμπέτικο πνεύμα της δεκαετίας του 1930

ΚΑΝΕΛΟΡΙΖΑ - Παραδοσιακό (στο ''Στέκι του Θανάση'')

Στο μπουζούκι, ο Θανάσης Μάνεσης στο ''Στέκι του Θανάση''

ΚΑΝΕΛΟΡΙΖΑ            

Τραγούδι με προέλευση από την επαρχία Λυδίας στα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας.
Ο ρυθμός του κομματιού στον πρώτο στίχο κάθε στροφής είναι 9/8 (2-3-2-2), ενώ στο δεύτερο στίχο αλλάζει και γίνεται 7/8 (3-4), χορεύεται στα βήματα του «ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΚΡΥΣΤΟΥ» και κινείται μελωδικά σε δρόμο Σαμπά.

  Τραγούδι-Κιθάρα: Βασίλης ο ''Γιατρός'' Κιθάρα:Δημήτρης Μάνεσης Μπουζούκι:Θανάσης Μάνεσης

Παρακμή και τέλος του ρεμπέτικου

Aπό την αρχή της δεκαετίας του 1950 τα ρεμπέτικα άρχισαν να παίρνουν την κατιούσα, κι ενώ ένα νόθο είδος έγινε τότε της μόδας, τα λεγόμενα αρχοντορεμπέτικα. Eπρόκειτο για τραγούδια γραμμένα από συνθέτες ελαφράς μουσικής, όμορφα κι αυτά, αλλά καθόλου γνήσια. O Xιώτης, συνθέτης μα και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, πρόσθεσε μια χορδή στο τρίχορδο όργανο, για να παράγει ήχους όπως η κιθάρα, ενώ αργότερα στο μπουζούκι προστέθηκε ηλεκτρικός ήχος. Kατά τον Mάνο Xατζιδάκι, ο οποίος σε μια περίφημη διάλεξη που έκανε σε θέατρο της Aθήνας το 1949 ύμνησε το είδος με τα λόγια "Tο ρεμπέτικο κατορθώνει με μια θαυμαστή ενότητα να συνδυάζει τον λόγο, τη μουσική και την κίνηση", το 1978 έγραψε ότι "το ρεμπέτικο δεν υπάρχει περίπου από το '50". Πρόσθεσε επίσης: "υπήρχε μόνον έναν καιρό που λειτουργούσε παράνομα σε απρόσιτες και απομακρυσμένες κρυψώνες, κάπου στα πέριξ".

ΜΗΤΣΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Στο χώρο του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού, λίγοι είναι εκείνοι που ασχολήθηκαν με όλες τις πτυχές της καλλιτεχνικής έκφρασης και κυμάνθηκαν ταυτόχρονα σε υψηλές στάθμες δημιουργίας.

 Ο Γιώργος Μητσάκης, στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο, όπου έκανε το ντεμπούτο του στην δισκογραφία ξεχώρισε αμέσως για την δύναμη των στίχων του, την πολυποίκιλη μουσική του φλέβα, την σωστή ερμηνεία του και την μαστοριά του στο μπουζούκι. 

Άλλοτε στιβαρός και δωρικός κι άλλοτε αρχοντορεμπέτης και περιπαικτικός, ο Μητσάκης είχε το χάρισμα να διαφοροποιείται από τους ομότεχνους του.

Ακόμα και σαν προσωπικότητα αλλά και σαν φιγούρα πάνω στο πάλκο «πέρασε» το δικό του ύφος και στυλ. Χωρίς υπερβολή πέρα από τον κοινότοπη αλλά εύστοχη ετικέτα «Δάσκαλος» που του απένειμαν πολλοί, ο Μητσάκης θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ένας πηγαίος εστέτ του λαϊκού πενταγράμμου.

Ένα βιβλίο για τη Πόλη...

Ο Θωμάς Κοροβίνης επιστρέφει με το νέο βιβλίο του, με τον υπαινικτικό αλλά τόσο σαφή τίτλο «’55», σε μια πόλη που γνωρίζει καλά.

Του Κώστα Μαρίνου

marinos@makthes.gr

Άλλωστε πέρασε στην Κωνσταντινούπολη πολλά χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, χρόνια πλούσια σε εμπειρίες, που του έδωσαν τη δυνατότητα να γνωρίσει καλά και τους λίγους Έλληνες που, παρά τις τόσες αντιξοότητες, ζουν εκεί. Άκουσε τους καημούς τους, έζησε μαζί τους στιγμές χαράς και συγκέντρωσε ένα υλικό πολύτιμο, το οποίο τώρα μετέπλασε, δημιουργώντας, με φόντο τη μεγάλη ιστορία και τα δεινά που έφερε στους ανθρώπους, την ιστορία της Μαρίκας της Ταταυλιανής.
«Οι ομογενείς δεν καταθέτουν εύκολα τα σώψυχά τους. Μάλιστα, μια προσωπική μαρτυρία που τους έχει πληγώσει φοβούνται και να την εκδηλώσουν, επειδή είναι και τούρκοι πολίτες. Υπάρχει και το ταμπού της εθνικής πληγής και δεν πολυμιλούσαν.

Σαριπανίδης Ναπολέων - Κρύα Βρύση - Αθήνα ¨του έθνους η κομπίνα¨

Κρύα Βρύση - Αθήνα ¨του έθνους η κομπίνα¨ 

 Έπαιξαν οι μουσικοί:
Τζουρά,μπαγλαμά,μπουζούκι Σαριπανίδης Ναπολέων
Κιθάρα Σιώπης Χρήστος
Κοντραμπάσο Μαγουλάς Στέφανος
Κρουστά & τραγούδι Κονδυλίδης Μάνος
φωνητικά Δεναξά Μαίρη
μουσική, ενορχήστρωση Σαριπανίδης Ναπολέων
στίχοι Σαριπανίδης Ναπολέων ,Κοψίδη Τίνα.
Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Πολυφωνική στο Χαλάνδρι.

Η ΦΥΜΑΤΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

24grammata.com
Το ρεμπέτικο τραγούδι σαν έκφραση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού είναι είδος του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Αναπτύσσεται πρώτα σε περιθωριακές ομάδες. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή παραλαμβάνεται και αναπτύσσεται από τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, των προσφύγων αρχικά, με την πληθώρα των προβλημάτων που τους απασχολούσαν. Τα προβλήματα αυτά αποτέλεσαν υλικό για το ρεμπέτικο.

Γ. Εμ. Δρακωνάκης
Πνευμονολογικό τμήμα, ΚΥ Νοσοκομείο Σητείας Κρήτη Ιατρική 2004, 85(5) 
 απόσπασμα
 

…Φυματίωση και ρεμπέτικο τραγούδι

Η φυματίωση είναι μια λοιμώδης νόσος που προσβάλλει όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Ιδιαίτερα προσβάλλει τα άτομα των χαμηλότερων εισοδηματικά στρωμάτων και αυτά με κακές συνθήκες διαβίωσης, παράγοντες που επηρεάζουν δυσμενώς και την πρόγνωση της νόσου.

Οι πρώτοι μπουζουξήδες…

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου μιλά στον Λευτέρη Παπαδόπουλο.

 

Λ. Π.: Πώς μπήκες στο ρεμπέτικο τραγούδι και πώς έμαθες το μπουζούκι;

Γ.Π.  Άκουσα το «Μινόρε του τεκέ». Έτσι το λέγανε. Το ’χε γράψει ένας από την Αμερική, Ελληνοαμερικάνος, ο Χαλκιάς. Από κει και πέρα, γράψανε κι άλλα μινόρε, πολλά. Πάντως αυτό το πρώτο ήτανε που μ’ έκανε και έπιασα το μπουζούκι. Έπαιζα κιθάρα εγώ τότε… Το «Μινόρε» το άκουσα εδώ, σε μια ταβέρνα. Γύριζαν τότε με τα γραμμόφωνα οι γραμμοφωνατζήδες γύρω-γύρω στα μαγαζιά και βάζανε δίσκους. Κι ερχόντουσαν εκεί που τρώγαμε τα μεσημέρια, στην εργατιά, και βάζανε πλάκες.

 Εργάτες ήμασταν όλοι… Τ’ άκουσα, λοιπόν, και είπα, αυτό το όργανο, το μπουζούκι, είναι πιο γλυκό απ’ την κιθάρα… Παλληκαράκι ήμουνα τότε, 16-17 χρονώ, και δούλευα σε οικοδομή, εργάτης. Κουβάλαγα λάσπη. Έτσι έγινε η αρχή. Μετά από πολύ καιρό, άκουσα πάλι μπουζούκι από τον Μάρκο. Το τραγούδι «Ήθελα να ’ρχόσουνα, ρε μάγκα, στον τεκέ μου».

Ενας Ιταλός τραγουδά τη Μισιρλού

Τα ρεμπέτικα τραγούδια ή αλλιώς τα μπλουζ της Ελλάδας και η σχέση τους με τη σημερινή ελληνική οικονομική κρίση αναδεικνύονται, όχι από έναν Ελληνα καλλιτέχνη, όπως πιθανόνατα θα περιμέναμε, αλλά από τον αξιόλογο Ιταλό τραγουδοποιό και περφόρμερ Vinicio Capossela, τον οποίο θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ζωντανά στη συναυλία που θα δώσει μεθαύριο (Πέμπτη), στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, έχοντας στο πλευρό του τους δικούς μας Δήμητρα Γαλάνη, Θανάση Παπακωνσταντίνου και Δημήτρη Αποστολάκη. 

O Τομ Γουέιτς της Ιταλίας, όπως συχνά τον αποκαλούν, γοητευμένος από το ρεμπέτικο και την ιστορία του, αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο άλμπουμ στο μουσικό αυτό είδος αλλά και να πρωτοστατήσει στη δημιουργία μιας ταινίας, η οποία διερευνά τις ρίζες του ρεμπέτικου σε συνδυασμό με τον τρόπο που βιώνουν σήμερα οι Ελληνες την οικονομική κρίση.

ΚΑΡΑΜΠΕΣΙΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Γιάννης Καραμπεσίνης Δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, συνθέτης και στιχουργός.
Στην οικογένεια του υπήρχε μουσική φλέβα απ’ τον παππού του στην Κρήτη που ήταν απ’ τα πρώτα βιολιά. Ο Μαριανός με τ’ όνομα.

Ο ίδιος ξεκίνησε απ’ του Ψυρρή όπου η γειτονιά ξεχείλιζε από μουσική, αφού είχε γείτονες την εξαίρετη τραγουδίστρια Γεωργία Μηττάκη και τον Μάθεση, τον γνωστό Νίκο «Τρελλάκια» που έπαιζε και χαβάγια.

Το 1950 σε ηλικία 12 χρόνων ξεκινάει με το πρώτο του συγκρότημα, το Τρίο Σταρ όπου έπαιζε κιθάρα. Εκείνη την εποχή παίζαν σε ταβέρνες.

Την τρέλα για το μπουζούκι την κολλάει από τον Μανώλη Χιώτη που δούλευε κάτω από το Περοκέ, στου Κατελάνου (Χιώτης, Σπαγγαδώρος, Λαύκας και ένα πιάνο). «Μπαίνω κρυφά στο μαγαζί, γιατί ήμουν και μικρό παιδί, και ακούω τον Χιώτη να παίζει στην αρχή κιθάρα, ισπανικά και μεξικάνικα, και μετά πιάνει το τρίχορδο μπουζούκι και παίζει Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω. Μόλις άκουσα τον ήχο του μπουζουκιού κόλλησα, δεν είχα ξανακούσει ζωντανά μπουζούκι.

Στο Αιγάλεω, στο μαγαζί Καλή Καρδιά, απέναντι απ’ τον Κήπο του Αλλάχ έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά σαν κιθαρίστας, και αμέσως αγόρασα ένα τρίχορδο μπουζούκι του Ζαμπέτα. Μετά από έναν μήνα άρχισα να παίζω μπουζούκι στο μαγαζί».
Πηγή rempetomania.blogspot.gr

ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΑ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΑ

Αν πριν απο 50 η 60 χρόνια, έλεγες σε κάποιον ότι σου αρέσουν, τα ρεμπέτικα τραγούδια, εκείνος θα σε κοίταζε με....περιφρόνηση. 

Αυτό συνέβαινε γιατί ο Όρος "ρεμπέτικο", ήταν τότε συνώνυμος του "Υποκόσμου, του Τεκέ, του χασισιού, των φόνων ,κλπ" Από τότε μέχρι και σήμερα, τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι μονίμως "παρεξηγημένα" Κατ' αρχήν, ο Όρος "παρεξηγημένα", πηγάζει, η αν θέλετε αφορά τους δημιουργούς τους. Οι αιτίες της "παρεξήγησης"; Πολλές. Μερικές από αυτές, έχουν να κάνουν με αρθρογράφους-μουσικοκριτικούς της εποχής εκείνης (1930-1950). Κανένας δεν αμφισβητεί, ότι υπήρχαν τραγούδια του Υποκόσμου μέσα στα ρεμπέτικα. Υπήρξαν όμως και τραγούδια "διαμάντια", τα οποία τα τραγουδάμε ακόμα και σήμερα. Άλλωστε, πολλοί ιστορικοί και μελετητές του ρεμπέτικου, ίσως για να λυθεί η "παρεξήγηση" που στιγμάτισε τα ρεμπέτικα τραγούδια, τα χώρισαν σε ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ, βάσει της θεματολογίας τους.

Έχουμε λοιπόν τραγούδια του "ΤΕΚΕ", της "ΤΑΒΕΡΝΑΣ", "ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ", "ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ", "ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ", "ΤΗΣ ΜΑΓΚΙΑΣ", κ.α. Σύμφωνα με τις ποιο πάνω κατηγορίες, διακρίνουμε κάποιες ομοιότητες ανάμεσα στα ρεμπέτικα, και τα δημοτικά τραγούδια, και θα 'λεγα ότι είναι κάτι φυσιολογικό αυτό, μιας και το ρεμπέτικο τραγούδι δέχτηκε "επήρειες" από το δημοτικό τραγούδι.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΡΕΜΠΕΤΗΣ

Είναι πολύ σημαντικό κανείς όταν ασχολείται με ένα θέμα να ξεκινάει την ανάλυσή του πρώτα με την βασική έννοια  την ετυμολογία και ερμηνεία μια λέξης για την βαθύτερη κατανόηση της.

Κατά το κορυφαίο εξάτομο λεξικό των Liddell και Scott, τα συγγενικά ρήματα της αρχαίας, μεσαιωνικής και νέας ελληνικής γλώσσας: ρέμβω, ρομβέω, ρυμβέω, ρέμβομαι  ρεμβεύω, ρεμβάζω και ρέμπομαι. έχουν την ίδια ρίζα και το ίδιο νόημα.

 
Σημαίνουν περιστρέφομαι, περιφέρομαι, περιδιαβάζω, περιπλανιέμαι, τριγυρίζω και ρέμβος, ρεμβόμενος, ρεμβάζων, ρεμβέτης ή ρεμπέτης είναι αυτός που τριγυρίζει, που περιπλανιέται.
Ειδικότερα η λέξη ρεμβέτης ή ρεμπέτης παράγεται ολόκληρη, με τρόπο φυσικό κι αβίαστο, από τη ρίζα: ρέμβ- και την παραγωγική κατάληξη  έτης
Επομένως, ρεμπέτης είναι αυτός που σχετίζεται με την ρέμβη, την περιπλάνηση.

Σαν σήμερα «έφυγε» ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης

Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Νίκος Ξυλούρης. Ήμουν 7 χρονών, αλλά η φωνή του είχε προλάβει να ζυμωθεί με τα υπόλοιπα αριστερά ακούσματα που είχα μέσα στο σπίτι. Ατμόσφαιρα Μεταπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε έρθει στην εξουσία, αν και το σύνθημα για την Αλλαγή είχε αρχίσει να ωριμάζει. Η καμπάνα παντελόνι, το εφαρμοστό πουκάμισο και η φαβορίτα «φοριόντουσαν» ακόμη.

Του Αρίστου Αναγνώστου
Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Ξυλούρης, το είχε πει και στην τηλεόραση που ήταν ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ και που όσο ο «Ψαρονίκος» ήταν εν ζωή, τον απέφευγαν. Το «Πότε θα κάμει ξαστεριά» ήταν από τα πρώτα τραγούδια που μας έμαθε η δασκάλα, όταν άλλαξε η χρονιά και η κυβέρνηση. Το ’μαθα με την πρώτη. Φαίνεται τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Ξυλούρης το είχε κάνει σημαία της αντίστασης, μεσούσης της Χούντας, και οι φοιτητές ύμνο τους την μέρα της εξέγερσης της Νομικής, στις 21 Φεβρουαρίου του 1973, που ήταν και η μέρα που γεννήθηκα… Όταν πέρασε ένας χρόνος από το θάνατό του, η τηλεόρασης της Αλλαγής είχε φροντίσει να του κάνει ένα αφιέρωμα. Θυμάμαι και εκείνο το βράδυ. Έχω την εικόνα του Ξυλούρη με την καμπάνα, την φαβορίτα και το στενό εφαρμοστό πουκάμισο, να τραγουδά το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί». Ήταν από τα «Τραγούδια της Φωτιάς» το 1975.
ΠΗΓΗ tvxs.gr/news

Οι μπάτσοι και οι αστυνόμοι στα ρεμπέτικα του 1930

Από το "κυρ αστυνόμε μη βαράς..." στο "τούτοι οι μπάτσοι που ήρθαν τώρα..." και από τους "μαύρους" του Βαμβακάρη στους κατάμαυρους της αντιτρομοκρατικής.

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Η μαγεία της ελληνικής γλώσσας δεν κρύβεται μόνο στη γλώσσα της Διανόησης αλλά και στη γλώσσα των απλών ανθρώπων (αλλά μεγάλων ποιητών), όπως καταγράφονται στη λαϊκή τραγουδοποιία, είτε είναι ανώνυμη (δημοτικά τραγούδια), είτε επώνυμη (λαϊκά τραγούδια)

Τι σημαίνει η λέξη "μπάτσος";

Σπύρος Ζαγοραίος - Βιογραφία

 
Γεννήθηκε στον Άγιο Αρτέμιο (Γούβα) του Παγκρατίου στις 23 Ιουνίου 1928. Σε ηλικία 15 ετών έχασε σε ατύχημα το ένα του χέρι, όταν έσκασε μια χειροβομβίδα την ώρα που έπαιζε με συμμαθητές του στην Αγία Παρασκευή της Αττικής.

 
Με ατσάλινη θέληση, που βγήκε από τη δύναμη της ψυχής του, ξεπέρασε το πρόβλημα που του δημιούργησε το ατύχημα αυτό και από νέος μπήκε δυναμικά στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού. Με την ξεχωριστή φωνή του, τη γεμάτη συναισθήματα και καημό, δόνησε τις καρδιές των απλών ανθρώπων του λαού και τα τραγούδια του με τα ερτζιανά κύματα έφτασαν σε κάθε άκρη της χώρας. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά τη Θεσσαλονίκη, όπου συνέχισε τη θριαμβευτική του πορεία.