Μαρίκα Παπαγκίκα (1890-1943)

Η Μαρίκα Παπαγκίκα γεννήθηκε στην Κω την 1η Σεπτεμβρίου του 1890. Μετά από λίγα χρόνια η οικογένεια της μετανάστευσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και η Μαρίκα τραγουδά σε νυχτερινά κέντρα των ελληνικών αποικιών.

Το 1915 ξαναβρίσκουμε τα στοιχεία της στην Νέα Υόρκη όπου διαμένει μαζί με τον άντρα της Κώστα Παπαγκίκα (σαντούρι) και εργάζονται σε νυχτερινά κέντρα. Το 1918 ιδρύουν την Victor Record Company, όπου και ηχογραφούν έναν μεγάλο αριθμό τραγουδιών. Από τα χρήματα των πωλήσεων, αλλά και από τις περιοδίες που έκαναν ανοίγουν το 1925 το πρώτο καφέ αμαν της Νέας Υόρκης με την ονομασία “Της Μαρίκας”.
Την εποχή αυτή ίσχυε και η ποτοαπαγόρευση, και το μαγαζί τους ήταν και παράνομο ποτοπωλείο. Με την οικονομική κρίση του 1929 έχασαν τα πάντα, και εκεί σταμάτησε και η δισκογραφική καριέρα της. Πεθαίνει το 1943.

Κώστας Ρούκουνας (1903-1984)

sansimera.gr

Ο Κώστας Ρούκουνας (Σάμος, 1903 - Αθήνα, 11 Μαρτίου 1984), γνωστός και ως «Σαμιωτάκι», υπήρξε καταξιωμένος τραγουδιστής του ρεμπέτικου και δημοτικού τραγουδιού, καθώς και τραγουδοποιός.
Ο Κώστας Ρούκουνας ανήκει στη μεγάλη γενιά των λαϊκών ερμηνευτών και δημιουργών του μεσοπολέμου, που διαμόρφωσαν το νεώτερο ύφος στο λαϊκό τραγούδι των πόλεων. Επί πλέον υπήρξε, για δεκάδες χρόνια, συνεχιστής της παράδοσης του δημοτικού τραγουδιού, όπως αυτό μετεξελίχθηκε, μετά τις μεγάλες πληθυσμιακές ανακατατάξεις στον Ελλαδικό χώρο και τη δημιουργία των μεγάλων πολεοδομικών συγκροτημάτων.

Γεννήθηκε στο Νέο Καρλόβασι της νήσου Σάμου το 1904, από τον Απόστολο Ρούκουνα και την Ευτυχία Ντηνιακού. Πριν κλείσει τα δυο του χρόνια, ο πατέρας του έφυγε για τις Η.Π.Α.- αν και δεν υπήρχαν πιεστικοί οικονομικοί λόγοι-και στη συνέχεια χώρισαν με τη μητέρα του, που έμεινε στη Σάμο και ξαναπαντρεύτηκε τον Νίκο Δεμερτζίδη, με τον οποίο έκανε άλλα τρία παιδιά-ετεροθαλή αδέλφια του Κώστα Ρούκουνα-τον Γιάννη, την Μαρία και την Ελένη.

Σχολείο-όταν ήρθε ο καιρός- πήγε μόνο δέκα μέρες και στη συνέχεια στα 8 του χρόνια-έπιασε δουλειά σ’ ένα τσιγαράδικο, όπου για να πάρει μεροκάματο, έπρεπε να ετοιμάζει 3.000 τσιγάρα την ημέρα. Εκεί έμεινε 7 χρόνια και γύρω στο 1919-1920, όταν ήρθαν μηχανές, απελύθη, για να δουλέψει κοντά στον πατριό του, που ήταν εξαίρετος άνθρωπος και είχε εργαστήριο ξυλουργικό που έφτιαχναν καρέκλες, κουφώματα κ.λ.π.

Η Συνέχεια εδώ: rebetiko.sealabs.net
 

Ο Τάκης Μπίνης, το ρεμπέτικο και οι σαμουράι

Αναστασοπουλος Νικος (okeboss)

Το ρεμπέτικο ανήκει στο ευρύτερο λαϊκό τραγούδι. Δεν είναι από μόνο του είδος μουσικής, αλλά είδος και φιλοσοφία ζωής πλαισιωμένα από μουσική. Σίγουρα αυτό το είδος ζωής δεν είναι αρμοστό στην σύγχρονη κοινωνία αλλά το διέπουν αρχές που σήμερα έχουν εκλείψει, όπως η μπέσα, η τιμή και η υπόληψη. Κάτι σαν την κοινωνία των Σαμουράι.

Ο Τάκης Μπίνης ήταν η ενσάρκωση αυτού του είδους ζωής και φιλοσοφίας. Με τον θάνατό του έσβησε και ο τελευταίος μεγάλος του αυθεντικού ρεμπέτικου. Πολλοί των παρομοίαζαν με τον τελευταίο των Μοϊκανών. Εγώ πάλι θα έλεγα πως μάλλον ήταν ο τελευταίος Σαμουράι...

Με τον Μανώλη παίζουμε μαζί ρεμπέτικα και κλασικά λα'ι'κά, εδώ στο Παρίσι, σχεδόν 4 χρόνια τώρα. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στο μαγαζί γίνεται το αδιαχώρητο, όχι μόνο από Έλληνες αλλά και από Γάλλους, Αμερικάνους μέχρι και Τούρκους. Και το κυριώτερο, πολλοί απ'αυτούς είναι γνώστες! Δεν είναι και λίγο πράγμα να έρχεται ο Γάλλος και να σου ζητάει τους ''δυό σερέτες'' του Νταλγκά, όταν οι 9.9 στους 10 Έλληνες δεν ξέρουν καν ποιος είναι!

ΣΩΤΗΡΗΣ ΓΑΒΑΛΑΣ

Σωτήρης Γαβαλάς ή Μεμέτης Από άρθρο του Πάνου Σαββόπουλου στο περ. Δίφωνο (Ιανουάριος 2008):"Ο Σωτήρης Γαβαλάς ή Μεμέτης γεννήθηκε γύρω στο 1880 στην Αθήνα στον Άγιο Αρτέμιο στη Γούβα, πέθανε δε γύρω στο 1965."
Σε άρθρο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ της 18/5/1929 με τίτλο "ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ", διαβάζουμε:"... Επίσης συνελήφθη εις την συνοικίαν Γούβας ο Σωτήριος Γαβαλάς ή Μελέτιος, διότι γενομένης ερεύνης εν τη οικία του, ανευρέθησαν και κατεσχέθησαν σιγαρέττα περιέχοντα χασίς και ποσότης χασίς εντός κυτίου.
Ο συλληφθείς απεστάλη εις την Εισαγγελίαν."Τώρα αν ο Μελέτιος ήταν εν τέλει Μεμέτης, ποιος μπορεί να το ισχυριστεί μετά βεβαιότητος;Το σίγουρο είναι ότι τον συλληφθέντα στους κύκλους του δε θα τον αποκαλούσαν Μελέτιο. Μελέτη, μου φαίνεται πιθανότερο...
ΥΓ. Τα πάντα σχεδόν που γνωρίζουμε για τον Γαβαλά θα τα βρείτε στο άρθρο του Σαββόπουλου που ανέφερα πιο πάνω.

rebetikon.blogspot.gr

Εγκλήματα που άφησαν εποχή! Καημένε Αθανασόπουλε και το.. βαπόρι απ' την Περσία

Τα πρωτοσέλιδα της 7ης Ιανουαρίου του 1931 και του 1977 έγραψαν την δική τους ιστορία περιγράφοντας δυο γεγονότα του αστυνομικού δελτίου τα οποία έγιναν μάλιστα και τραγούδια! Την δολοφονία του εργολάβου, Αθανασόπουλου και το πλοίο Γκλόρια που πιάστηκε με 11 τόνους χασίς.

Ας πάρουμε τα πράγματα με χρονολογική σειρά.

Ήταν ανήμερα των Θεοφανείων του 1931 όταν ένα μικρό παιδί είδε στην κοίτη του Κηφισού δυο μεγάλους σάκους. Μέσα τους, υπήρχε ένα τεμαχισμένο πτώμα. Το έγκλημα αυτό έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες της 7ης Ιανουαρίου.
Το θύμα ήταν ο Δημήτριος Αθανασόπουλος, μεγαλοεργολάβος, ο οποίος έμενε στην Καλλιθέα. Την δολοφονία του είχε διατάξει η πεθερά του και δράστης ήταν ο 18χρονος ανηψιός της, Δημήτρης. Για το ειδεχθές έγκλημα, συνελήφθησαν η σύζυγος του εργολάβου, Φούλα, η υπηρέτρια, Γιαννούλα Μπέλου και ο εραστής της πεθεράς, Σπύρος Μαγουλόπουλος, ο ανηψιός του, Αντώνης και ο Γιώργος Κορναράκης.
Οι τρεις τελευταίοι είχαν αναλάβει την μεταφορά του πτώματος.

Χρόνια Πολλά..

Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες του blog Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο Έτος

Στο "άΣyλο"...

ΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ... στο "άΣyλο"...

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΣΟΥ... στο "άΣyλο"

 ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ 

ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ... με το Γιατρό.

 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ 

Γιώργος Κάβουρας (Καστελλόριζο 1909 – Αθήνα 1943) (Βιογραφία)

Ο πατέρας του Γιώργου Κάβουρα, Σταμάτης, εξαιρετικός βιολιστής και οργανοποιός με καταγωγή από το Λίβισι της Μικράς Ασίας, για να γλυτώσει από τις διώξεις των Τούρκων βρίσκει καταφύγιο στα 1906 στο Καστελλόριζο. Εκεί γνωρίζεται με τη Γαρουφαλλιά Μπεηγιώργη επίσης Μικρασιάτικης καταγωγής και παντρεύονται.

Ο Γιώργος, πρώτο παιδί της οικογένειας, γεννιέται στα 1909 (ή πολύ πιθανόν το 1907). Στα 1918 όλη η οικογένεια βρίσκεται στον Πειραιά, κατοικούν αρχικά στο Χατζηκυριάκειο και μετά τη Μικρασιατική καταστροφή στη Δραπετσώνα.

Αρχίζει να ασχολείται με τη μουσική σαν οργανοπαίκτης αρχικά - έπαιζε βιολί, σαντούρι αλλά και κιθάρα - στην κομπανία του πατέρα του, παίζοντας στις ταβέρνες του Πειραιά και σε πανηγύρια.
Στα τέλη του 1930, ο Γιώργος Κάβουρας, με τη βοήθεια του φίλου του Γιάννη Αγορόπουλου–Χατζή και ενός ταξιτζή, κλέβει την Ειρήνη Κωνσταντάρα με την οποία παντρεύεται και αποκτούν τέσσερα παιδιά.

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ, Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΟ ''ΜΕΤΑΞΙ''

ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ "ΜΕΤΑΞΙ" Μ. Αλεξάνρου 42, Μεταξουργείο.

ΓΙΑΤΡΟΣ - ΘΑΝΑΣΗΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ και όλοι ΕΣΕΙΣ..!!!

ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ.♪ ♫ ♪

            

George Girnas

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΟΡΑΚΑΚΗΣ.

 

Ο Βαγγέλης Κορακάκης είναι σύγχρονος μουσικός, στιχουργός και ερμηνευτής λαϊκών τραγουδιών.
Γεννήθηκε το 1961 στην Καισαριανή.
Η πρώτη του επαφή με το μπουζούκι ήρθε σε ηλικία 9 χρονών, όπου απέναντι από το πατρικό του υπήρχε ένας ξυλουργός που έφτιαχνε και μουσικά όργανα. Το πρώτο του μπουζούκι, τρίχορδο, το απέκτησε σε ηλικία 11 χρονών, στο οποίο πέρασε ο ίδιος χορδές.
Πρόκειται για κλασσική περίπτωση αυτοδίδακτου καλλιτέχνη, αφού αφιέρωνε και αφιερώνει πολλές ώρες παίζοντας μπουζούκι. Σε ηλικία 18 χρονών, και ενώ είχε συμμετάσχει σε διάφορα σχολικά συγκροτήματα στην Καισαριανή, εργάζεται για πρώτη φορά επαγγελματικά στην μουσική παράσταση του Χουρμούζη "Ο Λεπρέντης", σε μουσική Δήμου Μούτση.
Στη συνέχεια δούλεψε για λίγο στην ταβέρνα του Φίτσουλα και το 1982 άνοιξε, μαζί με τον Γιώργο Κούκιο, το "Μακάμι", το σημερινό του ορμητήριο που είναι γνωστό ως Μαγιοπούλα στην Καισαριανή. Σε ηλικία 19 χρονών νυμφέθηκε τη σύζηγό του Μαριάνα, και απέκτησε 2 παιδιά, την Ελένη και το Βασίλη. Ο Βασίλης βαδίζει στα βήματά του πατέρα του αφού έχει μυηθεί στο μπουζούκι, ενώ στην αρχή της επαγγελματική του πορείας συνεργάζεται μαζί του.

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ (η ταινία)

ΥΠΟΘΕΣΗ
Η ιστορία μια μεγάλης τραγουδίστριας του ρεμπέτικου,που γεννιέται το 1919 στη Σμύρνη,
και καταλήγει το 1956 στην Αθήνα.
Οι περιπλανήσεις, οι έρωτες,οι επαγγελματικές επιτυχίες και οι προσωπικές καταστροφές της ηρωίδας,
αλλά και μια ξεχωριστή ματιά στα γεγονότα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Ιστορία
της Ελλάδας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα,συνοδεύονται από τη μουσική και
τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου.
Η αναπαράσταση της εποχής,η ανάκληση του χαμένου ήθους των μουσικών του παλιού καιρού,
και όλα τα στοιχεία ενός λαϊκού μουσικού δράματος, ολοκληρώνουν αυτό το επικό αριστούργημα
που έγραψε ιστορία.
Διάρκεια: 150' Λεπτά Είδος Ταινίας: Βιογραφική
Σκηνοθέτης: Κώστας Φέρρης  Σενάριο: Κώστας Φέρρης, Σωτηρία Λεονάρδου
Ηθοποιοί:
Σωτηρία Λεονάρδου,Μιχάλης Μανιάτης,Βίκυ Βανίτα
Νίκος Δημητράτος,Θέμις Μπαζάκα,Νίκος Καλογερόπουλος
Κωνσταντίνος Τζούμας,Βάσω Αλεξανδρίδου,Νίκος Μπιρμπίλης
Σπύρος Μαβίδης,Λίνα Μπαμπατσιά,Γιώργος Ζορμπάς

Κώστας Καρίπης (Κωνσταντινούπολη - Αθήνα) 1865-1944

pic:

sekarius87

Για το σπουδαίο αυτό Κωνσταντινοπολίτη κιθαρίστα, τραγουδιστή και συνθέτη, που ήρθε στην Αθήνα, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή στα 1922, δεν είναι γνωστά ούτε το έτος γέννησης ούτε το έτος θανάτου.
Ο Τάσος Σχορέλης στη Ρεμπέτικη Ανθολογία του, αναφέρει ως έτος γέννησης το 1865 και έτος θανάτου το 1944, ενώ ο Παναγιώτης Κουνάδης βασιζόμενος σε αφηγήσεις φίλων και συναδέλφων του αλλά και των αρχείων της Columbia όπου φαίνεται να συμμετέχει σε ηχογραφήσεις μέχρι και το 1951, αναφέρει ότι γεννήθηκε μεταξύ 1890 – 1895 και πέθανε περί το 1952 – αφού τότε χάνονται ξαφνικά τα ίχνη του. Σημαντικό ρόλο στην έλλειψη στοιχείων για τον Κώστα Καρίπη έπαιξε το γεγονός ότι δεν είχε οικογένεια.
Είναι όμως γεγονός ότι, όταν στα 1922 ήρθε στην Ελλάδα είχε ήδη τη φήμη σπουδαίου μουσικού. Έτσι από το 1923 αρχίζει να εργάζεται ως κιθαρίστας και τραγουδιστής με διάφορα Σμυρναίικου ύφους συγκροτήματα, ενώ αργότερα τον βρίσκουμε ως κιθαρίστα σε Πειραιώτικου ύφους ρεμπέτικα συγκροτήματα.

Γιάννης Κότσιρας: «Το ρεμπέτικο έχει ειλικρίνεια»

photo: allismusicworld.blogspot.com

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Βλέπει το ρεμπέτικο επαναστατικό και ειλικρινές. Κάπως σαν το ροκ, το οποίο «ακούει» ως το ρεμπέτικο της Δύσης. 

Ο λόγος για τον Γιάννη Κότσιρα, που επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου -με αφορμή τα 90 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης και την κυκλοφορία του άλμπουμ «Η Σμύρνη του έρωτα»- για μια συναυλία στις 6 Οκτωβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (συμπαραγωγή του ΜΜΘ και της ΜΙΝΟS ΕΜΙ ενταγμένη στο πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη 2012»).

Στην παράσταση, που είναι αφιερωμένη στη λαϊκή παράδοση της Σμύρνης, θα ακουστούν κομμάτια του ’20 («Πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει», «Ομορφη Σμυρνιά», «Ο Αντώνης ο βαρκάρης», «Μισιρλού», «Το γελεκάκι», «Καρδιά ορφανή»), αλλά και τραγούδια - πρόδρομοι της πειραιώτικης (ρεμπέτικης) σχολής, σημαντικών συνθετών. Μετρημένος, καλλιτεχνικά και κοινωνικά συνειδητοποιημένος ο Γιάννης Κότσιρας, μιλώντας στον «ΑτΚ» εξηγεί την κοινωνική διάσταση αυτών των ερωτικών τραγουδιών, ενώ αναφέρεται ακόμη στη «χυδαία πολιτική πανικού», όπως λέει, αλλά και στη λύση που «θα έρθει από μέσα και όχι απ' έξω».

ΘΕΕ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΕ..

από το χρήστη LimperisStudio

Γιώργος Μουσταϊρας-τραγούδι Νίκος Πετσάκος-μπουζούκι Λυμπέρης Πιτουράς-κιθάρες, μπαγλαμά, κρουστά ηχογράφηση:LIMPERIS "SOUND-POWER" STUDIO

ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ Από τα κάρβουνα στη «Φραγκοσυριανή»

^«Και το χασίσι απ' τη Σύρα ξεκίνησε στην Παλαιά Ελλάδα. Και οι κουτσαβάκηδες εκεί υπήρχαν. Αλλά εκεί ήμουν μικρό παιδί και δεν τα 'ξερα αυτά. Ακουσα όμως τους μεγαλύτερους εκ των υστέρων ότι ήτανε διάφοροι μάγκες που πηγαίνανε και φουμέρνανε. 

 

Κι αυτοί που ντυνόντουσαν σα ζεϊμπέκια, μάγκες ήταν σχεδόν, γιατί εχορεύανε να πούμε» (Μάρκος Βαμβακάρης, «Αυτοβιογραφία», εκδ. Παπαζήσης). 

 

Μάρκος ο Φραγκοσυριανός. Πόσο τον ξέρουμε άραγε; Φωνή αδρή, χωρίς ίχνος καλλιέπειας, και λόγος απλός και τσεκουράτος, βγαλμένος από τα βιώματά του. Εφημεριδοπώλης από τα 12 του στη Σύρο και αργότερα λιμενεργάτης στον Πειραιά, καρβουνιάρης, εκδοροσφαγέας κ.λπ., κατέγραψε στα τραγούδια του ως άλλος χρονογράφος τον αυθεντικό τρόπο ζωής του περιθωρίου, διατηρώντας ζωντανό ένα κομμάτι εποχής που αποκλειόταν από την κυρίαρχη κουλτούρα (επιθεωρήσεις, οπερέτες κ.λπ.), η οποία φλέρταρε με τις αστικές συνήθειες της Δύσης. Μάρκος ο χρονογράφος.

«Μάρκος ο Φραγκοσυριανός» στο Ηρώδειο

Μάρκος Βαμβακάρης

Κότσιρας, Ζερβουδάκης, Σοφία Παπάζογλου, Απόστολος Ρίζος και ο Στέλιος Βαμβακάρης σε ένα πρόγραμμα της Λίνας Νικολακοπούλου για τον μεγάλο ρεμπέτη.

Γεννημένος το 1905 στην Απάνω Χώρα της Σύρου από οικογένεια αγροτών, ο Μάρκος Βαμβακάρης έπαιζε τουμπί (νησιώτικο τύμπανο) από τα παιδικά του χρόνια, ακολουθώντας τον ερασιτέχνη μουσικό πατέρα του στα πανηγύρια. Η μουσική τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή, για να γίνει ο κύριος πόρος βιοπορισμού του όταν, στα τέλη της δεκαετίας του ΄20, στην Αθήνα έμαθε μπουζούκι. 

Έκτοτε, τα τραγούδια που συνέθεσε έγιναν… μικροί εθνικοί ύμνοι που μίλησαν για τα πάθη και τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού. Τέτοια τραγούδια θα ακουστούν και τώρα, σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του λαϊκού συνθέτη (Φεβρουάριος του 1972) στη συναυλία «Μάρκος ο Φραγκοσυριανός» που θα δοθεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στις 22 και στις 23 Ιουνίου (21.00) στο Ηρώδειο. 

Το σκηνικό θα είναι εικόνες από τη Σύρο, την ιδιαίτερη πατρίδα του, ενώ στη σκηνή για να ερμηνεύσουν με το δικό τους τρόπο τις αθάνατες μελωδίες του θα ανεβούν οι: 

Γιάννης Κότσιρας, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Σοφία Παπάζογλου, Απόστολος Ρίζος, Δημήτρης Νικολούδης, Εβελίνα Αγγέλου και ο Στέλιος Βαμβακάρης. 

Συμμετέχουν: Vivicio Capossela, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Στίχοιμα. 

Επιλογή ρεπερτορίου, ιδέα, καλλιτεχνική διεύθυνση Λίνα Νικολακοπούλου. 

Σκηνογραφία Άγγελος Μέντης. Νίκος Πρίντεζης

Info

22 Ιουνίου 2012 ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Ακρόπολη Τηλ.: 210-3241807 / 324858 Η προπώληση έχει ξεκινήσει, με τα εισιτήρια να κοστίζουν 10, 15 και 30 ευρώ. http://tospirto.net/

Μικρασιάτικα τραγούδια από το Μουσικό Σχήμα «ΔΗΘΕΝ»

Το μουσικό σχήμα  δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1994 από μια ομάδα νέων μουσικών με κύριο στόχο την απόδοση και μελέτη του ρεπερτορίου που περιέχει τραγούδια και μουσικές από την παράδοση της Μικράς Ασίας, των Εστουδιαντίνων της Σμύρνης και της Πόλης, καθώς και τραγούδια από την Πειραιώτικη Σχολή του Ρεμπέτικου.  

Μια από τις επιδιώξεις τους είναι η δημιουργία μιας ατμόσφαιρας και αισθητικής που παραπέμπει σε τρόπους ψυχαγωγίας μιας άλλης εποχής, της εποχής που άνθισε η μουσική που μελετάμε ,που βασίζεται στην αγάπη και στη γνώση για τη μουσική, στο μεράκι και στην αυθεντικότητα των ανθρώπων.

Στα 17 χρόνια που υπηρετούν και προβάλουν το σμυρναίικο και ρεμπέτικο τραγούδι, έχουν παίξει ως σχήμα σε πολλούς χώρους.  Μεταξύ αυτών στην Κληματαριά, στον Μπερντέ, στο Εναλλάξ κ.α. Την περίοδο 2001-2002 βρίσκονται σε ένα από τα πιο ιστορικά κουτούκια της Αθήνας, την Κοτταρού.

Η ιστορία ενός αγοριού μας δίνει κουράγιο και μας χαρίζει ένα μήνυμα αισιοδοξίας

Καθώς οι φετινές πανελλήνιες είναι σε εξέλιξη και οι περισσότεροι νέοι της Ελλάδας ζουν την αγωνία των θεμάτων και των αποτελεσμάτων, ας τους τονώσουμε το ηθικό με δυο νότες αισιοδοξίας... από έναν νέο που δεν ξέρει πώς είναι να τρέχεις, γιατί δεν έχει τρέξει ποτέ.
Ομως αγαπάει τη ζωή και της είναι ευγνώμων. Πέρασε με άριστα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης παρά τα κινητικά προβλήματά του και είναι ένας νέος άνθρωπος που απαιτεί τα δικαιώματά του.

Πρόκειται για τον 20χρονο Ραφαήλ Παπαδόπουλο, ο οποίος δίνει με τις πρωτιές του το δικό του μήνυμα σε όσους φοβούνται τη ζωή και τα δύσκολα. Οταν τον ακούς να παίζει τζουρά, ξέρεις ότι η ζωή χορεύει μαζί του ένα ζεϊμπέκικο. Ο Ραφαήλ Παπαδόπουλος γεννήθηκε με σπαστική τετραπληγία. Η μητέρα του τον νανούριζε κρατώντας στο άλλο χέρι της βιβλία με τη θεωρία του Σπινόζα. Στα δώδεκα χρόνια του αναγκάστηκε να περιμένει έξι μήνες για να κατασκευαστεί μια μπάρα αναπήρων στο σχολείο του για να μπορεί να ανεβαίνει χωρίς πρόβλημα στις αίθουσες.

«ΣΜΥΡΝΙΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ»

  Το προπολεμικό ρεμπέτικο, στα χέρια μουσικών του σήμερα…

Την Κυριακή 27 Μαΐου 2012, 2 με 4 το μεσημέρι, από το Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7 και από το αρχείο της εκπομπής «ΗΣΥΧΙΑ! ΓΡΑΦΟΥΜΕ…» μεταδίδεται μια ξεχωριστή ζωντανή ηχογράφηση.

Ο Δημήτρης Μυστακίδης - κιθαρίστας με μεγάλη θητεία σε ηχογραφήσεις και χρόνια στενός συνεργάτης του Θανάση Παπακωνταντίνου – ο Ευγένιος Βούλγαρης με ούτι αλλά και με σπάνια όργανα της Ανατολής όπως το «Γιαιλί – ταμπούρ», ο Απόστολος Τσαρδάκας με το κανονάκι του και η Θεοδώρα Αθανασίου – από τις σπάνιες πολύ νέες φωνές σε τέτοια ακούσματα.