Ο Mάνος Χατζηδάκις και οι απόψεις του για το λαϊκό τραγούδι

Όσα είπε σε μία από τις επιδραστικότερες συνεντεύξεις της σύγχρονης ελληνικής μουσικής

Πριν από 95 χρόνια ακριβώς, στις 23 Οκτωβρίου 1925, γεννιέται στην Ξάνθη ο Μάνος Χατζηδάκις.

Το 1945, στην καταστραμμένη από την γερμανική κατοχή Αθήνα, θα κάνει τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα πλάι στον σπουδαίο σκηνοθέτη Κάρολο Κουν, ενώ το 1948 σε ηλικία 23 χρονών, θα δώσει την ιστορική διάλεξη με την οποία, είναι ο πρώτος που φέρνει στο προσκήνιο το περιθωριοποιημένο, μέχρι τότε, ρεμπέτικο τραγούδι.

Στα επόμενα χρόνια ο Μάνος Χατζηδάκις αρχίζει να ξεχωρίζει με τις συνθέσεις του. Γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο και  τον Απρίλιο του 1961 κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για «Τα Παιδιά του Πειραιά», της ταινίας του Ζυλ Ντασέν, «Ποτέ την Κυριακή».

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.in.gr...

Αποχαιρετώντας τον Αγάθωνα: Αβάντι Μαέστρο... Ρεμπέτικα

Το «Αβάντι Μαέστρο… Ρεμπέτικα» είναι και ένας φόρος τιμής στον αξέχαστο Θεσσαλονικιό ρεμπέτη Αγάθωνα 

Ο γνωστός σκιοπαίκτης και σκηνοθέτης Ηλίας Καρελλάς, μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με «Το σπίτι του Καραγκιόζη» και «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη», καθώς και στο θέατρο Κάππα με τον «Συρανό ντε Μπερζεράκ», παρουσιάζει μια παραγωγή για όλη την οικογένεια, το «Αβάντι Μαέστρο… Ρεμπέτικα».
Πρόκειται για ένα σπάνιο οδοιπορικό στη ζωή και το έργο μεγάλων συνθετών και ερμηνευτών της ρεμπέτικης και λαϊκής μουσικής, γεμάτο χιούμορ, ζωντανή μουσική και τις ανεξίτηλες στον χρόνο ατάκες του Καραγκιόζη.
Στον φωτισμένο μπερντέ του Ηλία Καρελλά, ο Καραγκιόζης συνομιλεί με τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Απόστολο Χατζηχρήστο, τη Μαρίκα Νίνου, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τη Σωτηρία Μπέλου, και μας αφηγούνται σπαρταριστά στιγμιότυπα από τη ζωή και την καριέρα τους. Όλοι οι συνθέτες σε γιγαντοφιγούρες συνομιλούν και με τον Καραγκιόζη αλλά και με το κοινό.

Η Λάρισα του ρεμπέτικου: 7 μαγαζιά που τα ξέρουν λίγοι.♪ ♫

Ο Μιχάλης Μαντέλας εξηγεί γιατί οι νέοι αγαπούν το ρεμπέτικο τραγούδι

Ρεπορτάζ: Εύη Μποτσαροπούλου.

---

Κάνοντας μια έρευνα για τα μαγαζιά στα οποία μπορεί κανείς να ακούσει ρεμπέτικα στη Λάρισα, άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί το ρεμπέτικο τραγούδι εξακολουθεί να προσελκύει και να γοητεύει τους νέους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει καταλληλότερος Λαρισαίος για να συζητήσει κανείς για το ρεμπέτικο στην πόλη από τον Μιχάλη Μαντέλα, που προφανώς δεν χρειάζεται συστάσεις…

Για να καταλάβεις, μου εξηγεί ο Μιχάλης Μαντέλας, θα πρέπει να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή… Η αναβίωση του ρεμπέτικου πιστώνεται στον Γιώργο Νταλάρα, ο οποίος από το 1974 και μετά προσέγγισε ουσιαστικά το ρεμπέτικο τραγούδι με σύγχρονες ηχογραφήσεις και εξαιρετικές ενορχηστρώσεις που έδωσαν πολύ μεγάλη πιστότητα στο ήθος και στο ύφος του ρεμπέτικου. Οι φοιτητές το ενστερνίστηκαν αμέσως με αποτέλεσμα όλες οι συναυλίες στους πανεπιστημιακούς χώρους τη δεκαετία του ΄70 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄80, να έχουν σαν θέμα το ρεμπέτικο.

Τα Ρεμπέτικα και τα Λαϊκά της Φυλακής (Ηλία Σιδηρόπουλου)

source pic: spotify.com

Το ρεμπέτικο, τόσο ως τραγούδι, όσο και σαν κοινωνικό ρεύμα και στάση ζωής, γεννήθηκε και διαμορφώθηκε, τα πρώτα χρόνια της ζωής του, σ έναν κόσμο που ζούσε στο περιθώριο και στον κοινωνικό αποκλεισμό.

 
Η άρνηση του ρεμπέτη να αποδεχτεί τον μικροαστικό καθωσπρεπισμό  της εποχής του τον έφερνε πάντα σε ρήξη με την εξουσία και τους μηχανισμούς της. Συνέπεια αυτής της ρήξης  ήταν  οι συχνές συλλήψεις  των ρεμπέτηδων απ την αστυνομία, οι εξορίες τους και οι φυλακίσεις.
 

Στους στίχους  των  τραγουδιών τους, οι  ρεμπέτες, στολίζουν με πικρόχολους και βαρείς χαρακτηρισμούς και προσφωνήσεις τους αστυνομικούς και τους δεσμοφύλακες.
(Μπάτσοι, καρακόλια, μαύροι, τζουτζέδες  κτλ )

Επίσης με ακόμα μελανότερα χρώματα και ακόμα πιο γλαφυρές προσφωνήσεις περιγράφουν την φυλακή. (ψειρού, σκολιό, σίδερα, στρουγκού, γκιστάνι, κολλέγιο, χάψη, στενή, τζέλα κτλ ).
Τα πρώτα ρεμπέτικα της φυλακής  αποκαλούνταν «μουρμούρικα».

Ο προφητικός Χατζηδάκις και η Χρυσή Αυγή

Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Μάνο Χατζιδάκι; Να αναφερθεί στο ογκώδες -και κλασσικό πλέον - έργο του, στον μοναδικό τρόπο που συνδύασε τη λόγια με τη λαϊκή παράδοση ή στον τρόπο που «πήρε στα χέρια του» το ρεμπέτικο τραγούδι για να του δώσει τη θέση που του αρμόζει στην ελληνική μουσική; Όλα αυτά συνθέτουν τον μεγάλο καλλιτέχνη που είχε όμως και άλλη μια ιδιότητα - αυτή του πολιτικού στοχαστή. 

Ο Μάνος Χατζιδάκις έφυγε σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου του 1994 αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο αλλά και ένα κενό δυσαναπλήρωτο. Η μουσική του, ο στοχασμός του και η παρουσία του μαζί με τη γενιά του '30 τον κατέστησαν μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας.

Πέρα όμως από τους Εσπερινούς, τον μελοποιημένο Έλιοτ, τα τραγούδια με τον Γκάτσο και την Πορνογραφία υπήρξε και ένας άλλος Χατζιδάκις, ο «αστός, ουμανιστής, αναθεωρητής της Δεξιάς» όπως ο ίδιος συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του.

Γιάννης Αδάμος: “Ο Έλληνας τον πόνο του τον χορεύει”

Επιμέλεια συνέντευξης: Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου

Ο Γιάννης Αδάμος γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1986 στην Καρδίτσα. Τα παραδοσιακά τραγούδια που τραγουδούσε ο παππούς του στα χωράφια της Σέκλιζας καθώς και το πάθος του πατέρα του για τα ρεμπέτικα και τον Μάρκο είναι η σημαντικότερες αναμνήσης του σήμερα. Στην Καλαμάτα σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης κ Οικονομίας ενώ στην συνέχεια χάνει ένα χρόνο από την ζωή του όπως λέει ο ίδιος υπηρετώντας στον Έβρο την στρατιωτική του θητεία όπου έγραψε πάρα πολλούς στίχους.

Ξεκίνησε γράφοντας στιχάκια σε ηλικία 12 ετών όταν σε μια εργασία για το σχολείο έγραψε ένα παιδικό ποίημά για την άνοιξη. Από τότε όσο θυμάται τον εαυτό του σχεδόν κάθε βράδυ γράφει στίχους. Στα 13 του ξεκίνησε να μελετάει μουσική καθώς βρίσκει ένα τρίχορδο μπουζούκι του πατέρα του στην αποθήκη της γιαγιάς του. Αμέσως ξεκινάει μαθήματα σε Ωδείο της Καρδίτσας όπου δύο χρόνια αργότερα το εγκαταλείπει λόγο οικονομικών δυσκολιών. Αυτοδίδακτος από τότε μελετάει ακόμη και σήμερα μουσική καθώς όπως λέει η μουσική είναι ατελείωτη σαν τον γαλαξία μας , όσο μελετάς τόσο θες να μάθεις. Παίζει τζούρα , μπαγλαμαδάκι , μεσομπούζουκο και κιθάρα.

Το 2012 αποφασίζει με δύο φίλους του να δημιουργήσουν το μουσικό σχήμα Ροζ Πένες παίζοντας τραγούδια του Γιώργο Μιχαήλ , Θανάση Παπακωνσταντίνου , Σωκράτη Μάλαμα και πολλά ρεμπέτικα σε μαγαζιά της πόλης.

Διαβάστε την συνέχεια της συνέντευξης εδώ: www.maxmag.gr...

Τα τραγούδια έχουν ιστορία: Ποιος ήταν ο Καπετανάκης που είχε «ντούγκλα στο μουστάκι»

«Δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη…». Τραγούδι του 1975 που ίσως πρωτοτραγουδήθηκε από τον Παναγιώτη Μιχαλόπουλο και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές σε ταβέρνες αλλά και… σκυλάδικα της εποχής. Τη μουσική φέρεται να έχει γράψει ο Λεονάρδος Μπουρνέλης ενώ στιχουργός… υπογράφει ο Παναγιώτης Μιχαλόπουλος.

Οι στίχοι:

Δεν ξανακάνω φυλακή.
με τον Καπετανάκη
που `χει ντούγκλα στο μουστάκι
τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Τη δόλια τη μανούλα μου
την πότισες φαρμάκι,
αχ, εσύ Καπετανάκη.
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλει πια.

Ξυπνώ και βλέπω σίδερα,
στη γη στερεωμένα
τα παιδάκια τα καημένα.
Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Ομοιότητες

Σπύρος Δημητρόπουλος: «Κάτι τόσο αληθινό έχει πολλά να προσφέρει σήμερα»

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

panagopoulou@pelop.gr

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα λεύκωμα περιγράφει με απόλυτη ιστορική ακρίβεια τη λαϊκή μας μουσική, και ιδιαίτερα του ρεμπέτικου, μέχρι τις ημέρες μας. Ο λόγος για το δίγλωσσο λεύκωμα «Η ιστορία του ρεμπέτικου» (The History of Rebetiko - A Digital Anthology) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «24 γράμματα».

 

Δημιουργός του, ο Σπύρος Δημητρόπουλος ο οποίος γεννήθηκε στην Πάτρα και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Αγίου Ανδρέα της Πάτρας. Μετά το τέλος των σπουδών του μετανάστευσε στις Ηνωμένες πολιτείες Αμερικής όπου και άρχισε ένα δεύτερο μάστερ ως περιβαλλοντολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο FΑU το οποίο και ποτέ δεν τελείωσε. Η αγάπη του για την τέχνη τον ώθησε στην απόκτηση μάστερ στα οπτικά και ειδικά εφέ από το πανεπιστήμιο DMAC (Lynn University).

Έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής στούντιο παραγωγής στην Αμερική και για κάποιο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα.

Οι ”Μόρτηδες” τα ”Κουτσαβάκια” και οι Μάγκες της Αθήνας!

pic: www.mixanitouxronou.gr

Πολλοί συγχέουν το «μόρτης» με το «μάγκας». Το όνο­μα «μόρτυς», όμως, βγαίνει από την Ιταλική λέξη «μόρτο» που σημαίνει θάνατος. 

 

Οταν έγινε ο αποκλεισμός του Πειραιά και της Αθήνας από τους Γάλλους το 1854 μετέφεραν το «μαύρο θανατικό», δηλαδή η χο­λέρα, που εί­χε και τα περισσότερα θύμα­τα, δεν υπήρχαν πια νεκροθά­φτες για να θάψουν τους πε­θαμένους. Οι πλούσιοι κάτοι­κοι της πόλεως τότε, για να μην αφήνουν τους νεκρούς τους στους δρόμους πλήρωναν με­γάλα ποσά σ’ αυτούς που θα τους έθαβαν. Ετσι, όλα τ’ αποβράσματα της κοινωνίας, βρήκαν την ευκαιρία να πλουτίσουν.

 

Σχημάτισαν, λοιπόν, διάφορες ομάδες, που τις ονόμασαν «μορταρίες» και α­νελάμβαναν να θάβουν τους πεθαμένους Κι’ από τότε η λέξη σήμαινε κακοποιό και α­λήτη, ενώ στην εποχή μας α­κούγεται συχνά, χωρίς να σοκάρει, και σημαίνει έξυπνος, πονηρός!.. Αντίθετα, η λέξη «μάγκας» έχει την προέλευση της στα η­ρωικά ελληνικά χρόνια.

Οι Tiger Lillies τραγουδούν...ρεμπέτικα στην Αθήνα.♫

Στην ζωντανή διαδικτυακή συναυλία που θα δώσουν στο Tiki Bar

Μπορεί να μην καταφέραμε να απολαύσουμε τους συναρπαστικούς Tiger Lillies στο Ηρώδειο, καθώς η ζωντανή τους εμφάνιση αναβλήθηκε λόγω των έκτακτων μέτρων για τον κορωνοϊό, οι ίδιοι, ωστόσο σκοπεύουν να αποζημιώσουν τους Έλληνες θαυμαστές τους παρουσιάζοντας ζωντανά, μέσω διαδικτύου, τα ολοκαίνουργια...ελληνικά τραγούδια τους! Πρόκειται για μια ζωντανή online συναυλία, η οποία θα φιλοξενηθεί την 1η Οκτωβρίου στο Tiki Bar, και θα είναι αφιερωμένη στα κομμάτια του νέου τους άλμπουμ με τον ελληνικότατο τίτλο «Lemonaki»,

Βασισμένα σε στίχους ρεμπέτικων τραγουδιών από τις αρχές του 20ου αιώνα, τα νέα τραγούδια των Tiger Lillies επικεντρώνονται στην καθημερινότητα των χαμηλότερων στρωμάτων της κοινωνίας, διηγούνται ιστορίες για μικροαπατεώνες, φτωχοδιαβόλους, μετανάστες, μιλούν για τη φτώχεια,
την έλλειψη στέγης, τον εθισμό σε ουσίες, τη βαρβαρότητα της αστυνομίας αλλά και τη χαμένη αγάπη. Θέματα δηλαδή με τα οποία είχαν καταπιαστεί στο παρελθόν και οι αυθεντικοί ρεμπέτες.

Το «Lemonaki» θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά στο Bandcamp αμέσως μετά την διαδικτυακή συναυλία την οποία θα μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος μόνον αν έχει αγοράσει το απαραίτητο εισιτήριο το οποίο μπορείτε να προμηθευτείτε εδώ 

Πηγή: www.protothema.gr

Το ρεμπέτικο μου έμαθε να μιλώ σταράτα.

Η καλλιτεχνική του ανησυχία εκτείνεται από τη δημιουργία μέχρι το συνδικαλισμό και είναι ταυτισμένος μάλλον με τη λαϊκή κιθάρα. Οι νεότεροι όμως ίσως τον έμαθαν από το τελευταίο του χιπ χοπ τραγούδι με τον τίτλο «Μίλα», που επιχειρεί να συνομιλήσει με τους νέους, με ευαισθησία και αισιοδοξία. 

Πράγμα που έτσι κι αλλιώς είναι σημαντικό για τον Δημήτρη Μυστακίδη και με την ιδιότητα του ως δασκάλου, αφού από το 2001 είναι καθηγητής στο τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου, όπου διδάσκει λαϊκή κιθάρα, λαούτο και σύνολα, ενώ από το 2014 διδάσκει στο μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Μετρά τριάντα χρόνια επαγγελματικής ενασχόλησης και έχει συνεργαστεί με την πλειοψηφία των Ελλήνων καλλιτεχνών.

Με την κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού δίσκου «16 Ρεμπέτικα με Κιθάρα» το 2007, έφερε στην πρώτη γραμμή τη λαϊκή κιθάρα και την ιδιαίτερη τεχνική της. Επόμενοι δύο δίσκοι, οι «Αψιλίες», το 2009, με προπολεμικά και σμυρνέικα τραγούδια και το «Ψιθυρίζοντας το ρεμπέτικο», το 2013, με ρεπερτόριο ενορχηστρωμένο για λαϊκή κιθάρα και γιαϊλί ταμπούρ.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ: Όταν ο Ρεμπώ συνάντησε το ρεμπέτικο.

Το «πάντρεμα» των δύο αυτών κόσμων ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2016 όταν τα αδέρφια Καλογεράκη άρχισαν τη μελέτη της αλληλογραφίας του Ρεμπώ με τον Βερλαίν, όπου μέσα από τις επιστολές αυτές ξεδιπλωνόταν η πορεία της ερωτικής τους σχέσης.

Την δημιουργική συνύπαρξη του ρεμπέτικου κόσμου του Ρεμπώ με τον ποιητικό κόσμο του ρεμπέτικου, προτείνουν ο Μιχάλης & ο Παντελής Καλογεράκης στο νέο τους δίσκο με τίτλο  Ρεμπώτικα.

Μια πρώτη γεύση είναι το τραγούδι “Λόγια ανταλλάξαμε βαριά” που μόλις κυκλοφόρησε (Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Μουσική: Τώνυ Μαρούδα & Επιστολή του Ρεμπώ στον φίλο του Ντελαέ απόσπασμα – Στουτγάρδη 5 Μαρτίου 1875)

Μάρκος Βαμβακάρης: Το μουσικό φαινόμενο που τρέχει στο DNA μας.

Μια νέα, φρέσκια ματιά στη ζωή και στο έργο του θρυλικού ρεμπέτη περιέχει το ντοκιμαντέρ του Νίκου Σκαρέντζου που έκανε την πρεμιέρα του στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Καστελλορίζου Beyond Borders προκαλώντας χαρά και συγκίνηση σε όσους το είδαν

^«Τράβηξε η καρδιά μου να γράψω την ιστορία μου. Θέλω να την ιδώ γραμμένη και να τη διαβάσω απ’ την αρχή ως το τέλος σα να ήταν κάποιου άλλου. Πιστεύω πως έτσι θα ξεθυμάνει το φούσκωμα της καρδιάς που μου σταλάξανε τόσα πολλά και διάφορα, τέτοια που ο καθένας δεν θα ήθελα να τα ‘χει στη δική του ιστορία. Εχω σκοπό να τη δημοσιεύσω κιόλας την ιστορία μου».

Το ‘πε και το ‘κανε. Γιατί με αυτά τα παραπάνω λόγια αρχίζει η αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη (εκδόσεις Παπαζήση), στη συγγραφή της οποίας συνέβαλε με την πένα της η Αγγελική Βέλλου-Κάιλ, από τη στιγμή που το φθινόπωρο του 1967, κάνοντας μια έρευνα για το ρεμπέτικο τραγούδι, συνάντησε τον θρυλικό ρεμπέτη στην οδό Οφρυνίου 35 στα Ασπρα Χώματα της Κοκκινιάς…

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.tovima.gr...

Λαϊκή όπερα η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» με τραγούδια των Βαμβακάρη και Τσιτσάνη.

Συνάντηση της "ΜτΚ" με τον συγγραφέα και μελετητή του ρεμπέτικου Διονύση Μανιάτη

Του Νίκου Ασλανίδη

Πάνω από μισό αιώνα ο συγγραφέας Διονύσης Μανιάτης ερευνά και μελετά συστηματικά και σε βάθος το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Την αγάπη του για το τραγούδι, την μετουσίωσε σε σειρά σημαντικών εκδόσεων. Το βιβλίο «Η εκ περάτων Ελληνική Δισκογραφία των 78 στροφών», που αποτελεί προϊόν μακροχρόνιας έρευνας, άνοιξε το δρόμο για τη διάδοση του ρεμπέτικου τραγουδιού στο ευρύ κοινό. Επιστέγασμα αποτελεί το γεγονός ότι πρόσφατα η Ελλάδα έτυχε μεγάλης τιμής από την UNESCO με την κατάταξη του ρεμπέτικου στον κατάλογο της παγκόσμιας άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς. Τα στοιχεία του φακέλου της ελληνικής υποψηφιότητας βασίστηκαν σ’ αυτό το βιβλίο...

Μεγάλο όνειρο του Διονύση Μανιάτη αποτελεί η έκδοση του έργου «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε λαϊκό μελόδραμα με τη χρήση τραγουδιών και μουσικών του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη. Τη διασκευή του έργου σε μορφή δεκαπεντασύλλαβου την έχει επιμεληθεί ο Δημήτριος Βούλτσος.

Κύριε Μανιάτη, πως ασχοληθήκατε με το ρεμπέτικο τραγούδι;

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.makthes.gr...

Oταν το ρεμπέτικο συνάντησε τους αστούς στην Ερμούπολη. ♩ ♪ ♩

Η θέα προς Άγιο Νικόλαο από την ταράτσα, στην οικία της Κυβέλης.

Γράφει η Μαργαρίτα Πουρνάρα

Όσοι έχουμε καταγωγή από τη Σύρα το γνωρίζουμε καλά: το νησί είναι ένα κοινωνικό παλίμψηστο, το μέρος όπου συναντήθηκαν οι ορθόδοξοι και οι καθολικοί, οι αστοί που λάτρευαν το θέατρο και τη λογοτεχνία συμβίωσαν με τους εργάτες που άκουγαν ρεμπέτικα, η νεοκλασική αρχιτεκτονική γειτόνεψε με την ταπεινή κυκλαδίτικη. 

Κυρίως, ο 19ος αιώνας αναμείχθηκε με τον 20ό, σε μια ιστορική μετάβαση που είναι γραμμένη στα γονίδια της Ερμούπολης, με δόξες και τραύματα. Θεώρησα, λοιπόν, εξαιρετικά χαριτωμένη και ταιριαστή ιδέα ότι μουσικοί που αναβιώνουν τη ρεμπέτικη, «βαμβακάρειο», παράδοση εμφανίσθηκαν πριν από λίγες ημέρες, για μία βραδιά, στην οικία της Κυβέλης, την κιβωτό μνήμης της μεγάλης πρωταγωνίστριας, αλλά και του συριανού θεάτρου. Τίτλος της παράστασης, «Μάρκος, ο Συριανός».

Πέθανε ο μεγάλος έλληνας τραγουδιστής Γιάννης Πουλόπουλος..

Σε ηλικία 79 ετών λίγο μετά τις έντεκα το βράδυ της Κυριακής (23/8) ο Γιάννης Πουλόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της ελληνικής μουσικής και απόλυτα ταυτισμένος με το Νέο Κύμα, άφησε την τελευταία του πνοή.

Ο ερμηνευτής, ο οποίος είχε χρόνια προβλήματα υγείας, προδόθηκε από την καρδιά του σε ιδιωτικό θεραπευτήριο.

Σωτηρία Μπέλλου: Σαν σήμερα γεννιέται η «τελευταία ρεμπέτισσα»

Η Σωτηρία Μπέλλου, εμβληματική φιγούρα του ελληνικού λαϊκού ρεμπέτικου τραγουδιού, γεννήθηκε σαν σήμερα στις 22 Αυγούστου του 1921.

Σαν σήμερα, στις 22 Αυγούστου, πριν από σχεδόν ένα αιώνα, γεννήθηκε η Σωτηρία Μπέλλου, ίσως η μεγαλύτερη ερμηνεύτρια του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού και για πολλούς η τελευταία αληθινή ρεμπέτισσα.

Έζησε μία ζωή γεμάτη συγκινήσεις και έντονες στιγμές. Ως αυθεντική ρεμπέτισσα που ήταν, βίωσε από πρώτο χέρι πολλά από τα περιστατικά που τραγουδούσε στα διάσημα ρεμπέτικα τραγούδια της εποχής, τα οποία φυσικά της είχαν εμπιστευτεί οι μεγαλύτεροι συνθέτες του ελληνικού πενταγράμμου.

«Ρεμπετάνθρωπος» ή απλώς… «Ρεμπετολόγος» ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (γράφει η Φιλαρέτη Μπτούρη)

Η πολυσχιδής προσωπικότητα του Χριστιανόπουλου έχοντας επεκταθεί σε διάφορους τομείς όπως στην ποίηση, την πεζογραφία, τις εκδόσεις, την έρευνα, άφησε το στίγμα της και στον χώρο της μουσικής [1]. Βέβαια, εκείνος δεν ασχολήθηκε με ένα οποιοδήποτε μουσικό είδος, αλλά όντας αντισυμβατικός, επέλεξε το ‘παρεξηγημένο’ ρεμπέτικο που για αρκετό καιρό βρισκόταν στο περιθώριο. Η περιθωριακή του θέση έχει να κάνει με τη συσχέτισή του με τα παραγκωνισμένα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και την, ενίοτε, παραβατική τους συμπεριφορά, όπως και με το γεγονός ότι αυτό ξεκίνησε από τις φυλακές και από μέρη που γινόταν ελεύθερη κατανάλωση χασίς [2].
Για τον Χριστιανόπουλο, όμως, το περιθώριο, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας, είναι κάτι που νιώθει την υποχρέωση να υπερασπίσει και να προβάλει και όχι να αποστραφεί. Η αναμόχλευση από την αφάνεια και προβολή λογοτεχνών που βρίσκονταν στο περιθώριο (π.χ. Κόκκινος, Παπατσώνης), όπως και αδικημένων μειονοτικών ομάδων (π.χ. Εβραίοι), αλλά και η συμβολή του στην πολιτισμική ανάδειξη της παραγκωνισμένης περιφέρειας μαρτυρούν κάποιες από τις ενέργειες του προς την κατεύθυνση αυτή. Μένοντας, λοιπόν, πιστός σ’ αυτή του την αρχή να υπερασπίζεται ό,τι οι άλλοι θεωρούν περιθώριο, προσπαθεί ν’ αποκαταστήσει και το μουσικό αυτό είδος. Είναι, όμως, μόνο αυτή του η αρχή που τον έκανε ν’ ασχοληθεί με το ρεμπέτικο;

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: www.prlogos.gr...

Municipality of Syros - Ermoupolis: Ματαιώνεται το 5ο Φεστιβάλ Ρεμπέτικου «Η Σύρα του Μάρκου Βαμβακάρη»

Ο Δήμος Σύρου – Ερμούπολης σας γνωστοποιεί ότι το 5ο Φεστιβάλ Ρεμπέτικου “Η Σύρα του Μάρκου Βαμβακάρη”, προγραμματισμένο να διεξαχθεί από……. τις 25 μέχρι και τις 29 Αυγούστου ματαιώνεται λόγω των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας της πανδημίας του Coronavirus.
Φίλες και φίλοι του Φεστιβάλ Ρεμπέτικου “Η Σύρα του Μάρκου Βαμβακάρη”,
Βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώσουμε ότι, παρά τις προσπάθειες που καταβάλαμε και παρόλο που εξαντλήσαμε κάθε χρονικό περιθώριο διερευνώντας τρόπους για την καλύτερη και ασφαλέστερη διοργάνωση, δυστυχώς το 5ο Φεστιβάλ Ρεμπέτικου “Η Σύρα του Μάρκου Βαμβακάρη”, που θα διεξαγόταν το διάστημα 25-29/08/2020, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί τη φετινή χρονιά, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που έχει δημιουργήσει η υγειονομική κρίση.
Ευχόμαστε υγεία και δύναμη σε όλους, ώστε το 2021 η φλόγα της μουσικής μας παράδοσης να αναζωπυρωθεί μέσα από τις απολαυστικές νότες αισιοδοξίας του Φεστιβάλ.

Πηγή: mykonosticker.com

Πέθανε ο γνωστός ρεμπέτης Αγάθωνας..

Έφυγε τα ξημερώματα από τη ζωή ο γνωστός Θεσσαλονικιός ρεμπέτης Αγάθωνας Ιακωβίδης.
Σύμφωνα με πληροφορίες βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του, από ανακοπή καρδιάς.

Ο Αγάθων Ιακωβίδης γεννήθηκε στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά Θεσσαλονίκης το 1955.
Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από τη Μικρασία, γι’ αυτό τα πρώτα τραγούδια που άκουγε ήταν μικρασιατικές μελωδίες.

Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική το 1971 και σταδιακά έμαθε μόνος του να παίζει σχεδόν όλα τα έγχορδα όργανα των ρεμπέτικων τραγουδιών, δηλαδή: κιθάρα, μπαγλαμά, ούτι, μπουζούκι, τζουρά, μάντολα, μαντολίνο. Το 1973 έκανε την πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση σε μπουάτ της Θεσσαλονίκης.