Γιοβάν Τσαούς.

Ο Γιοβάν Τσαούς τρίτος από αριστερά

Τριπλά αδικημένος ο γνωστός επίσης Μικρασιάτης μουσικός Γιάννης Ετσιρείδης ή Ιντζιρίδης, ή ακόμα Γιοβάν Τσαούς, φυσιογνωμία του λαϊκού τραγουδιού την περίοδο 1923-1940: Πρώτον διότι, ενώ όλα πήγαιναν καλά γι' αυτόν -ήτοι 18 χρόνων ήταν φημισμένος σ' όλη τη Μικρά Ασία, σε σημείο να τον καλεί ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ να παίξει στα χαρέμια του μαζί με έναν τραγουδιστή ονόματι Μπουχράν.

Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι από όλους όσοι έπαιζαν στο σεράι του Χαμίτ, οι μόνοι που δεν ευνουχήθηκαν ήταν ο Μπουχράν, ένας άλλος τυχερός, ονόματι Ζουρναλή Μεμέτ και ο Γιοβάν Τσαούς. «Χαλάλι τους», έλεγε ο Χαμίτ.

Ενώ λοιπόν όλα πήγαιναν καλά, έρχεται η μικρασιατική τραγωδία και ο Γιοβάν βρέθηκε από τα παλάτια του Χαμίτ στα προσφυγικά υπόστεγα του Πειραιά. Δεύτερον, διότι δεν ζούσε από τη δουλειά του μουσικού αλλά έκανε το ράφτη, με βοηθό τη γυναίκα του.

Συναυλίες… με μακό και μπλουτζίν

Διοργανώνεται για δεύτερη φορά το φεστιβάλ ανοιχτής έκφρασης και δημιουργίας με τίτλο «Κ.Ο.Θ. underground» στη Θεσσαλονίκη.

Σε αυτή τη συναυλία οι μουσικοί δεν θα φορούν μαύρα κοστούμια και φορέματα αλλά μακό και μπλουτζίν.
Σε αυτές τις συναυλίες οι μουσικοί δεν θα είναι βλοσυροί - όπως το επιβάλλει η «σοβαρότητα» της μουσικής που θα ερμηνεύουν - αλλά χαμογελαστοί, συνεργάσιμοι καλλιτέχνες και μάλιστα «underground». Kαι εκτός από τα λεγόμενα «Κλασσικά» κομμάτια, παίζουν τζαζ και ροκ και τάγκο, αλλά και ρεμπέτικα, ενώ αφιερώνουν στο Βασίλη Τσιτσάνη.
Είναι εξάλλου η δεύτερη φορά και το «πείραμα» πέτυχε πέρσι που επιχειρήθηκε για πρώτη φορά.
Στο φετινό 2ο φεστιβάλ ανοιχτής έκφρασης και δημιουργίας με τίτλο «Κ.Ο.Θ. underground» μετέχουν οι βασικοί διοργανωτές - ο Σύλλογος Μονίμων Υπαλλήλων της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης- το ΚΕΘΕΑ «Ιθάκη» και το ΚΕΘΕΑ «Ανάδυση».

Αφιέρωμα στο ρεμπέτικο από μια γνήσια ρεμπέτισσα

Συναυλία της Φωτεινής Βελεσιώτου (στη φωτ. με συνεργάτες της)

Μία από τις πιο άξιες ερμηνεύτριες του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού στις μέρες μας είναι αναμφίβολα η Φωτεινή Βελεσιώτου. 
Δεν θα υπήρχε λοιπόν καταλληλότερη από αυτήν για να ανταμώσει με ρεμπέτες που ζούνε στα Βασιλικά και να στήσουν μια γιορτή. Εκεί θα βρεθεί απόψε η ίδια με την ορχήστρα της, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Θέρμης δρώμενα”.
Ακούγοντας τη Φωτεινή Βελεσιώτου να ερμηνεύει λαϊκά και ρεμπέτικα ταξιδεύεις πολύ πίσω. Σε ήχους και ρυθμούς άλλης εποχής. Το να τη βλέπεις όμως ζωντανά, σε συναυλίες και μουσικές σκηνές, είναι από μόνο του ένα ταξίδι. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί την αποκαλούν “Σωτηρία Μπέλλου”. Το ηχόχρωμα και το πάθος της επί σκηνής φανερώνουν αλήθεια και γνησιότητα, που όμοιες δεν βρίσκουμε εύκολα σήμερα. Η Φωτεινή είναι ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Αισιόδοξη ακόμη και στις δυσκολίες, χαμηλών τόνων, χαμογελαστή, μας πρόσφερε μια συζήτηση που ξεκίνησε με αφορμή τη μουσική, αλλά επεκτάθηκε και σε όσα άλλα βιώνουμε.

Θα ανταμώσεις λοιπόν με ρεμπέτες που ζούνε στα Βασιλικά.

1946 «Ο πασατέμπος»

Μανιάτης Δημήτρης Ν

---

Ο ερωτικός καημός και το παράπονο δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός μουσικού είδους. Από το ρεμπέτικο μέχρι τη soul και από το δημοτικό μέχρι τα blues οι δημιουργοί έχουν κατά καιρούς διατυπώσει πλευρές της ερωτικής απογοήτευσης.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν να λείπει απ' το εν λόγω πεδίο του πικρού συναισθήματος ένας μεγάλος Έλληνας δημιουργός και μάλιστα στην πιο πρώιμη φάση του έργου του. Και ειδικότερα, σε νεαρή ηλικία - εν μέσω του αδελφοκτόνου Εμφυλίου Πολέμου. Είπατε τίποτε;

Ο Μανώλης Χιώτης, λοιπόν, συνέθεσε τον περίφημο «Πασατέμπο» στα 25 του, το 1946 - το έτος που γεννιέται ο Σιλβέστερ Σταλόνε και η Πάτι Σμιθ - και σε στίχους του θεατρικού συγγραφέα Γιώργου Γιαννακόπουλου. Το τραγούδι ερμήνευσε περίφημα η Ιωάννα Γεωργακοπούλου συνοδεία του Στελλάκη Περπινιάδη και στην πρώτη εκτέλεση μπουζούκι παίζει ο ίδιος ο Χιώτης.

Η λογοκρισία του παρελθόντος

Η πρώτη επαφή των περισσότερων με το ρεμπέτικο γίνεται με τραγούδια όπως η «Φραγκοσυριανή» και το «Πριν το χάραμα», κλασικά δηλαδή λαϊκά τραγούδια αισθηματικής θεματολογίας που τραγουδιούνται εδώ και εβδομήντα χρόνια. 
Η έκπληξη όμως έρχεται όταν για πρώτη φορά ακούς κάποια από τα τραγούδια που το περιεχόμενό τους περιγράφει φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας της εποχής, χωρίς περιστροφές και αποσιωπήσεις. Τα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια αναφέρονται στη χρήση ινδικής κάνναβης και λιγότερα στην ηρωίνη και την κοκαΐνη.Λέει ο Βαγγέλης Παπάζογλου στο «Λαθρέμπορα», ένα ζεϊμπέκικο του 1935, με τη φωνή Στελλάκη Περπινιάδη:

Τα κονομούσα έξυπνα και πάντοτε στη ζούλα.
γιατ' ήμουνα λαθρέμπορος και τα πουλούσα ούλα.
Τι όμορφα που πέρναγα, με εκείνο το μαυράκι,
μα η πρέζα μου τα πότισε, τα σωθικά φαρμάκι
Για είκοσι γραμμάρια που μ’ έκαναν πιαστό
μ’ ένα χρονάκι μ’ έστειλαν στην Αίγινα σκαστό.
Και σαν να μην καλάρεσε στον Πρόεδρο το φίλο
Μου ’χει και παραθέρισμα εξάμηνο στην Πύλο.

Απόστολος Νικολαΐδης: ο οικοδόμος που έγινε ρεμπέτης

Συντάκτης: Ελένη Κεφαλληνού

Ο Απόστολος Νικολαΐδης είναι Έλληνας τραγουδιστής, γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1938 και «έφυγε» στις 22 Απριλίου του 1999.

Η μουσική του καριέρα ξεδιπλώνεται για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Γεννήθηκε στην Δράμα, αλλά μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Είναι πολύ γνωστός ως ο πρώτος Έλληνας που ηχογράφησε ή τραγούδησε τα «απαγορευμένα» ρεμπέτικα της δεκαετίας του ’70, σε μια εποχή που το συγκεκριμένο είδος μουσικής περνούσε από λογοκρισία της Χούντα των Συνταγματαρχών.

Οι οικοδόμοι είναι άνθρωποι που στέκουν ανάμεσα ουρανού και γης, χτίζουν και τραγουδάνε. Με τα χέρια τους χτίζουν τα σπίτια των ανθρώπων, με τα τραγούδια τους χτίζουν όνειρα και σκάλες, που οδηγούν στον ουρανό. Ο Απόστολος Νικολαϊδης ήταν οικοδόμος. Το όνειρό του ήτανε να γίνει ένας επαγγελματίας τραγουδιστής.

Σε… ρυθμούς Imam Baildi!

Οι Ορέστης και Λύσανδρος Φαληρέας, μίλησαν στο Onsports για την επιτυχία που σημειώνει το συγκρότημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ένα από τα πολλά υποσχόμενα συγκροτήματα είναι οι Imam Baildi, που έχουν… ταράξει τα νερά της ελληνικής μουσικής.
Η μπάντα, που έχει την… τάση να samplάρει τακτικά ελληνικά κομμάτια και δη ρεμπέτικα, γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και «εκτός των ελληνικών τειχών», καθώς το νέο τους άλμπουμ «Cookbook», έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό.
Οι διασκευές των Imam Baildi, εξάλλου, σε κλασικά τραγούδια της Σοφίας Βέμπο, του Βασίλη Τσιτσάνη και του Μανώλη Χιώτη, μέσα από ένα εντελώς αντισυμβατικό πρίσμα, προκάλεσαν αμέσως αίσθηση.
Εξάλλου, το live ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει μια μίξη παλιών τραγουδιών και ήχων με ένα χορευτικό rhythm section με μπουζούκι, τσέλο, τρομπέτα, σαξόφωνο, μπάσο και κρουστά!
Ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος, είναι οι Ορέστης και  Λύσανδρος Φαληρέας, οι οποίοι παραχώρησαν αποκλειστική συνέντευξη στο Onsports και μίλησαν για την έως τώρα πορεία τους, στα μουσικά δρώμενα.
Παράλληλα, αναφέρθηκαν στα άμεσα σχέδιά τους, αλλά και την επιτυχία που σημειώνουν στο εξωτερικό.
 -Πώς ξεκίνησε η δημιουργία του συγκροτήματος;

Η μαγκιά και οι ρεμπέτες...

Και έτσι για να ξεκαθαρίσουμε λίγο τον παρεξηγημένο όρο ρεμπέτης, παρακάτω θα διαβάσετε μια διαφορετική άποψη ...

Tις λέξεις ρεμπέτης και ρεμπέτικη ζωή ...τις έφεραν εδώ οι πρόσφυγες Mικρασιάτες, όπως κι άλλες πολλές τούρκικες λέξεις που με το χρόνο ελληνικοποιήθηκαν και καταχωρίστηκαν στο ελληνικό λεξιλόγιο. H έννοια αυτής της λέξης στην τουρκική γλώσσα δεν είναι καλή, διότι χαρακτηρίζει τον άνθρωπο που ζει άσωτη και αλήτικη ζωή.

Στην Eλλάδα όμως η λέξη ρεμπέτης αποδόθηκε σ' αυτούς που ζούσαν ανέμελη ζωή. Δηλαδή στους γλεντζέδες, στους σπάταλους, στους τζογαδόρους, στους αγαπητικούς της παλιάς εποχής και γενικά σ' όλους αυτούς που με κάθε τρόπο απολάμβαναν τη ζωή γλεντώντας ποικιλοτρόπως και δεν τους ενδιέφερε το μέλλον, η αποταμίευση, η σταδιοδρομία και η δημιουργία ενός καλύτερου αύριο. "Aς περάσουμε καλά σήμερα κι έχει ο Θεός για αύριο".

Η ΤΑΙΝΙΑ ''ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ'' ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΦΕΡΡΗ

«Το ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα του είδους του στον ελληνικό κινηματογράφο.
Πρόκειται για την ιστορία μίας μεγάλης τραγουδίστριας του ρεμπέτικου της Μαρίκας Νίνου, η οποία γεννήθηκε το 1919 στη Σμύρνη και λίγα χρόνια πριν συμπληρώσει τα σαράντα της βρέθηκε στην Αθήνα.
Μέσα από τις περιπέτειες της ηρωίδας, τους έρωτές της, τις επιτυχίες και αποτυχίες της παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η ιστορία του μικρασιατικού Ελληνισμού και του ρεμπέτικου τραγουδιού. Η φτώχεια, οι κακουχίες αλλά και οι έρωτες, το φιλότιμο και η ελπίδα ήταν τα συστατικά που φτιάξανε το ρεμπέτικο τραγούδι. Την εξιστόρηση των γεγονότων συνοδεύει η μουσική και τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και η ποίηση του Νίκου Γκάτσου.
Το πιθανότερο είναι να έχετε ακούσει όλα τα τραγούδια του  soundtrack χωρίς να ξέρετε ότι γράφτηκαν για το Ρεμπέτικο..

«Καλό ταξίδι αγαπημένε μας Θανάση» (Vids)

Σε ηλικία 84 ετών πέθανε σήμερα το πρωί ο αγαπημένος Έλληνας κωμικός Θανάσης Βέγγος, μετά από πολλές περιπέτειες με την υγεία του.

Ο Θ. Βέγγος άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», όπου νοσηλευόταν τους τελευταίους μήνες.

Ο Θανάσης Βέγγος έφυγε από τη ζωή διακριτικά έτσι όπως έζησε, παρά την φήμη του και το γεγονός ότι δημοσιογράφοι και κάμερες τον πολιορκούσαν στενά τα τελευταία χρόνια. Απέφευγε τις συνεντεύξεις και στις λιγοστές δημόσιες εμφανίσεις του οι δημοσιογράφοι κρέμονταν από τα χείλη του κυριολεκτικά.

ΦΙΛΕ ΜΑΣ ΘΑΝΑΣΗ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ. ΚΑΛΟ   Τ Α Ξ Ι Δ Ι  !!!!!!

Ο Γιάννης Μπέζος σε παράσταση «αφιέρωμα» στα ρεμπέτικα!

Ένα αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι θα παρουσιάσει ο ηθοποιός Γιάννης Μπέζος, στο θέατρο «Κιβωτός», στις 4 έως 8 Μαΐου και το τριήμερο 13 έως 15 Μαϊου.

Στη μουσική παράσταση «Μέσα απ' τα φύλλα της καρδιάς», θα τραγουδάει μαζί με την Χριστίνα Μαξούρη τραγούδια των Μάρκου Βαμβακάρη, Γιάννη Παπαϊωάννου, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργου Μητσάκη και άλλων.

Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρει: «Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, στον εμφύλιο πόλεμο και μετά, φαίνεται πως οι πρόγονοί μας δεν ήθελαν πολλά για να διασκεδάσουν. Αργότερα αποκτήσαμε αυτήν τη συνήθεια. Διότι για συνήθεια πρόκειται.

Όχι για ανάγκη. Την πραγματική μας ανάγκη για να θυμηθούμε, να συγκινηθούμε και να ελπίσουμε την εκφράζει η λιτότητα, ο καθαρός στίχος, οι ρυθμοί της καταγωγής μας και της ρίζας μας, τα βυζαντινά μας μουσικά πατήματα.

Ας αφεθούμε σ' αυτά τα τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο αποκαλυπτικά τραγούδια. Τα γνήσια λαϊκά. Είναι δικά μας».
Πηγή www.star.gr

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου …;»

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκαντήθη, ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Ρεμπέτες και ρεμπέτικα..

του Φίλιππου Φιλίππου
Όλοι οι ειδήμονες συμφωνούν ότι το επονομασθέν ρεμπέτικο τραγούδι είναι το ελληνικό αστικό τραγούδι που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα στα μεγάλα εμπορικά και κοινωνικά κέντρα, εκφράζοντας τους καημούς, τους πόθους και τις αντιλήψεις των περιθωριακών ατόμων, τα οποία είχαν αποκληθεί ή αυτοαποκληθεί, ρεμπέτες.

H ίδια η λέξη ρεμπέτης έχει κατά καιρούς επιδεχθεί ποικίλες ερμηνείες. Άλλοι χαρακτηρίζουν με αυτήν τον απείθαρχο, άλλοι τον παράνομο (ιδιότητα που περιλαμβάνει τον αλήτη, τον μάγκα, τον νταή, τον κουτσαβάκη) κι άλλοι τον γλεντζέ, τον ξενύχτη.

H λέξη ρεμπέτης και ρεμπέτικο προέρχονται πιθανότατα από την τουρκική γλώσσα (ρεμπέτ = ανυπότακτος) ή από τη σερβική (ρεμπέτ = με την έννοια του αντάρτη) ή ίσως από τη βενετική rebelo (αντάρτης) και την ισπανική rebelde (αντάρτης, επαναστάτης).

Οι κουτσαβάκηδες και ο Μπαιρακτάρης.

Αθήνα, 19ος αιώνας, συνοικία του Ψειρή (συναντάται κι ως Ψυρή ή Ψυρρή).

Η συνοικία αυτή έγινε πασίγνωστη, λόγω του ότι, το κυρίαρχο στοιχείο της, ήταν οι Κουτσαβάκηδες, ιδιόρρυθμοι τύποι κακοποιών, που είχαν κυριαρχήσει στην περιοχή αυτή, επί 50 περίπου χρόνια, από τα τελευταία χρόνια του Όθωνος, εώς το τέλος του 19ου αιώνος και είχαν μεταβάλει τον κοσμοβριθή οικισμό του Ψειρή, σε ένα «κράτος εν κράτει».

Το όνομά τους οι Κουτσαβάκηδες, το οφείλουν στον Μήτσο Κουτσαβάκη, έναν δεκανέα του στρατού επί Όθωνος, που είχε γίνει ονομαστός για τα κατορθώματά του ως κακοποιός.
«Κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» αυτού, αναφάνηκαν και πολλοί άλλοι που ήταν ιδιόρρυθμοι και τυποποιημένοι στο ήθος, στην ενδυμασία, στην κόμμωση, ακόμη και στους τρόπους και τις μεθόδους.
Σαν αντάξιοι μιμητές του αρχικού τους προτύπου, επονομάσθηκαν κι αυτοί «Κουτσαβάκηδες», ή «Κούτσαβοι», αλλά παράλληλα και «Παλληκαράδες».

Το ρεμπέτικο τραγούδι...

Η γέννηση του ρεμπέτικου τραγουδιού

Το ρεμπέτικο τραγούδι, είδος αστικού τραγουδιού, φαίνεται ότι γεννήθηκε στην αναπτυγμένη οικονομικά και πολιτιστικά Σμύρνη από τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα Το μουσικό ύφος που διαμορφώθηκε στην πόλη, φέρει επιδράσεις από Δύση και Ανατολή αφού συναντάμε από δυτικού τύπου μαντολινάτες έως και ανατολίτικου ύφους ορχήστρες με βιολιά, σαντούρια, ούτια, πολίτικες λύρες κ.α. Τα τραγούδια που δημιουργήθηκαν από τα μέσα του 19ου αιώνα έως το 1922 διαδόθηκαν ταχύτατα οπουδήποτε υπήρχαν Έλληνες.
Έτσι δημιουργήθηκαν εστίες κατ’ αρχήν στην Κωνσταντινούπολη η οποία διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση του ρεμπέτικου μουσικού ύφους στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξάνδρεια αλλά και μεταξύ των Ελλήνων μεταναστών της Αμερικής από όπου έχουμε και μια παρακαταθήκη μοναδικών ηχογραφήσεων ρεμπέτικων τραγουδιών από το 1900 και μετά.

Τα καφέ αμάν

"ΚΑΦΕ ΑΜΑΝ"

Το Καφέ-Αμάν (όνομα που πιθανώς να προήλθε ίσως από το τούρκικο Μάνι Καβέσι), ήταν είδος λαϊκού καφενείου της προπολεμικής Ελλάδας μέσα στο οποίο δύο ή τρεις τραγουδιστές, οι επωνομαζόμενοι αμανετζήδες, αυτοσχεδίαζαν λέγοντας στίχους, συχνά στη μορφή του διαλόγου μεταξύ τους, πάντα σε ελεύθερο ρυθμό και μελωδία.
Χαρακτηριστικό ήταν το επαναλαμβανόμενο επιφώνημα "αμάν, αμάν" που προσπαθούσαν με αυτό οι τραγουδιστές να κερδίσουν χρόνο για ν`αυτοσχεδιάσουν καινούργιους στίχους. Άλλη συνώνυμη ονομασία τέτοιου τύπου καφενείου ήταν και το Καφέ Σαντούρ, που ήταν συνηθέστερη στη Μικρά Ασία, και κυρίως στη Σμύρνη. Τα δε τραγούδια που άδονταν σ΄ αυτά λέγονταν αμανέδες ή μανέδες ή αμάνι.
Από τις παλιότερες μορφές αυτών των τραγουδιών ο αμανές, όπως το έλεγαν οι Ελληνες, ή "μανές", κατά τους Τούρκους, οι "αμάνι" κατά τους Μικρασιάτες, ήταν ακριβώς αυτό το ημι-αυτοσχέδιο τραγούδι που χαρακτηριζόταν από τη διασπορά ανάμεσα στους στίχους μεγάλων μελισμάτων πάνω στη λέξη αμάν και που ως επί το πλείστον ήταν καταθλιπτικού περιεχομένου.

Ντοκυμαντέρ για τον Μάρκο Βαμβακάρη

Ντοκυμαντέρ του Δεύτερου Προγράμματος της γερμανικής τηλεόρασης ZDF. εμφανίζεται ο Μάρκος και ο γιός του Στέλιος καθώς και ορχήστρα. Ο Μάρκος τραγουδά την "Άτακτη".

Ο εκφωνητής της γερμανικής τηλεόρασης λέει κάποια στιγμή πως ο Μάρκος έγραψε περίπου 2000 τραγούδια. Επίσης αντί να πει ρεμπέτικο λέει "ρεμπότικουμ".

Βέβαια και μόνο που βλέπεις τον Μάρκο να τραγουδά την "Άτακτη" αρκεί.
Είχα διαβάσει γι' αυτό το ντοκυμαντέρ στο βιβλίο του Μάνου Τσιλιμίδη "Ο Άγιος Μάγκας". Εκεί μπορείτε να διαβάσετε και πως αντιμετώπισε ο Μάρκος τους Γερμανούς όταν πήγαν να τον πληρώσουν. Μεγαλείο.
Ευχαριστώ τον ulco64 που ανέβασε το απόσπαμα στο διαδίκτυο.
Πηγή www.rebetiko.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΑΘΕΣΗΣ (1907-1975) Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΡΕΜΠΕΤΗΣ

photo: andro.gr

O θρυλικός ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (1907-1975), γράφει στα απομνημονεύματά του οπως τα παρέδωσε στον Κωστα Χατζηδουλή

«Ο Πειραιάς πριν μισό αιώνα με τα καταγώγια, τους ντεκέδες, τα μπαρμπουταντζίδικα, τα Βούρλα και τα «καφέ-σαντάν» του. Ο Πειραιάς με τους νταήδες του, τους μάγκες, τους ρεμπέτες, τους αγαπητικούς, τους πορτοφολάδες και τους κλέφτες των λιμανιών.

Ο Πειραιάς προ 57 χρόνια όπως τον έζησα εγώ, τότε ήμουν 11 χρονών και τον θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Τότε και πριν έλθουν οι πρόσφυγες ήταν μικρός.

Λευτέρης Παπαδόπουλος: Νέα αφηγήματα για τους μεγάλους του τραγουδιού

Με τίτλο "Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια" ο Λευτέρης Παπαδόπουλος κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ αφηγήματα για τη ζωή μυθικών ονομάτων του ελληνικού τραγουδιού: Στέλιος Καζαντζίδης, Κώστας Βίρβος, Παναγιώτης Τούντας, Γιώργος Ζαμπέτας, Γιάννης Παπαϊωάννου, Πυθαγόρας, Βασίλης Τσιτσάνης, Ρόζα Εσκενάζυ, Απόστολος Καλδάρας, Ανέστης Δελιάς, Μανώλης Χιώτης, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Τάσος Σχορέλης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Αλέκος Σακελλάριος.

Είναι 210 ελκυστικές σελίδες από την πένα του μεγάλου δημοσιογράφου και στιχουργού, που βρίσκεται στα χείλη των Ελλήνων με τα τραγούδια του. Ίδια μαγευτικά και τα κείμενά του ,για δεκαπέντε πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο ρεμπέτικο αλλά και στο έντεχνο.

Αναμνήσεις και κρίσεις . Ντοκουμέντα και στιγμιότυπα. Περιστατικά και εικόνες. Προσωπικές μαρτυρίες και διηγήσεις τρίτων. Με τη ματιά του ανθρώπου ο οποίος καταξίωσε ,όσο κανείς άλλος, την έννοια του στιχουργού.
Αυτός ο συγγραφέας τρίλεπτων τραγουδιών-ταξιδιών, που διαρκούν στον αιώνα, μας χαρίζει ένα ακόμη βιβλίο γεμάτο με άνθη μνήμης και καρδιάς. Και μας ταξιδεύσει, σαν αληθινός παραμυθάς που είναι, σε μία άλλη Ελλάδα. Την Ελλάδα του 50 και του 60, όταν η διασκέδαση είχε αρχαιοελληνικές διαστάσεις :
"Τώρα τα μπουζουξίδικα, όσα απομείνανε, δουλεύουν δύο-τρείς φορές την εβδομάδα, με πολύ λίγο κόσμο. Και, φυσικά, ούτε κουβέντα για λουλουδοπολέμους και σπάσιμο πιάτων. Η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και στον αστερισμού του ΔΝΤ".
ΑΠΕ-ΜΠΕ
http://www.greekmoney.gr

«Τσιτσάνη έργα - Κάποια βραδιά μαγική»

Στο έργο του Βασίλη Τσιτσάνη είναι αφιερωμένη η νέα δισκογραφική δουλειά της Γιώτας Βέη με τίτλο «Τσιτσάνη έργα - Κάποια βραδιά μαγική» που παρουσιάστηκε πρόσφατα στον «Ιανό».

Στην παρουσίαση η Γιώτα Βέη μίλησε για τη γνωριμία της με τον δάσκαλο Τσιτσάνη και υπογράμμισε ότι η αύρα που υπήρχε στη σχέση τους ήταν μοναδική και ενώ μίλησε και για την ιερή στιγμή που αυτή η αύρα ξαναβγήκε στην επιφάνεια κατά την προετοιμασία αυτού του cd.

O κριτικός και ιστορικός μουσικής Γιώργος Μονεμβασίτης χαρακτήρισε τον Τσιτσάνη ως αστείρευτη πηγή πολιτισμού και τη Γιώτα Βέη ως μια τολμηρή τραγουδίστρια που, παρότι ανήκει στον χώρο του δημοτικού τραγουδιού, τόλμησε να πει ρεμπέτικα και τα κατάφερε.

ΠΗΓΗ www.ethnos.gr