Χαϊδολογά τα
σώματα η άνοιξη –πρώτη της μέρα προχθές, καλώς μας όρισε–, τα θωπεύει με
απολλώνιο φως, το φυσικό ανάγλυφο φορά φρέσκο φουστάνι, ανθισμένο κι
ευωδιαστό, ξεσπαθώνει ο Μάρτης –αιώνιος αντάρτης– μπας και σκιαχτεί η
Νοβάρτις.
Παραφράζω αυθορμήτως τον μύθο: Τζαναμπέτικος μήνας. Δίβουλος,
καθότι δίγαμος. Πήρε μια πανέμορφη και μια κακομούτσουνη γυναίκα.
Κοιμάται ανάμεσά τους κάθε βράδυ. Όταν ξυπνά από την πάντα της ωραίας,
ευφραίνεται και χαμογελά αντικρίζοντάς τη λάμπει, στάζει μέλια και πάνω
απ’ όλα ηθική.
Αν τύχει όμως να σηκωθεί απ’ την άλλη και δει την
άσχημη, τσατίζεται, φουρκίζεται, αστράφτει και βροντά, γίνεται οξύθυμος,
δύστροπος, σωστός γδάρτης· ξεχειλίζει νομιμότητα μολαταύτα. Μυστήρια
πράσα! Το απρόσωπο πολιτικό προσωπικό της Ψωραλέξαινας, των ντεμέκ
αριστερών συμπεριλαμβανομένων, διαχωρίζει εσχάτως όλο και περισσότερο
τις έννοιες «νόμιμο» και «ηθικό».