Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΡΕΜΠΕΤΗΔΩΝ .

Του Ηλία Σιδηρόπουλου - Από: mynima-hellas.com

---

---

Το ρεμπέτικο τραγούδι έχει πάρα πολλές αναφορές στον στίχο του στην γυναίκα. Οι ρεμπέτες δεν έχουν την ίδια άποψη για την γυναίκα με τους μικροαστούς του μεσοπολέμου.

Βέβαια, την δεκαετία του 30 κυρίως και στα δυο είδη του ρεμπέτικου , το Πειραιώτικο και το Σμυρνέικο, η γυναίκα παρουσιάζεται ως ερωτική σύντροφος, ως αντικείμενο του ανδρικού πόθου ,ως πλανεύτρα και ως αιτία δεινών για τους άντρες. Μ ένα περίεργο τρόπο σκέψης η γυναίκα ερωμένη διαχωρίζεται απ την γυναίκα μάνα και αδελφή. Όποια υποπέσει σε απιστία χαρακτηρίζεται σκύλα και είναι συνήθως η απόλυτη ένοχη για τα ατοπήματα, τα εγκλήματα και την κατάντια του απατημένου άντρα.

Από την άλλη όμως οι ρεμπέτες δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για τις γυναίκες που τολμούν να σηκώσουν ανάστημα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Στα πάλκα των ρεμπέτηδων έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνιση τους γυναίκες ερμηνεύτριες.

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΣ…(Ηλία Σιδηρόπουλου)

(Ηλία  Σιδηρόπουλου)

Το ρεμπέτικο και το λαϊκό ήταν το τραγούδι που γεννήθηκε στο περιθώριο και αγκαλιάστηκε απ την εργατική τάξη και τα κατώτερα οικονομικά λαϊκά στρώματα της αστικής κοινωνίας.  

Οι ρεμπέτες τραγούδησαν για την φτώχεια και την ανέχεια τους απ τα πρώτα κιόλας χρόνια της ύπαρξης τους.

Αρχικά μέσα απ τον στίχο τους περνούσε μια περηφάνια για την φτωχή καταγωγή τους που ήταν άρρηκτα δεμένη με το φιλότιμο, το μπεσαλίκι και την καλή καρδιά τους. Τα έχωναν όμως και στους παραλήδες  (μπαγιοκλήδες) δείχνοντας ότι  εξ αρχής γνώριζαν ότι η αιτία της φτώχειας και της ανέχειας τους είναι ο συσσωρευμένος πλούτος των λίγων.
Πρώτα οι ρεμπέτες μας στην Αμερική και αργότερα οι του Πειραιώτικου ρεμπέτικου και οι λαϊκοί  μας δημιουργοί  άρχισαν να γράφουν τραγούδια με στίχο, αν όχι ταξικά συνειδητοποιημένο ,με έντονο πολιτικό κοινωνικό χαρακτήρα .
Ας θυμηθούμε κάποια απ αυτά τα τραγούδια που στην εποχή μας είναι και πάλι επίκαιρα:

Η Αριστερά και το Ρεμπέτικο Τραγούδι

Πριν λίγες μέρες (8 Φεβρουαρίου) συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από το θάνατο του Μάρκου Βαμβακάρη. Μια επέτειος που μάλλον πέρασε στα αζήτητα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Οι εξαιρέσεις συνιστούν επιβεβαίωση του κανόνα.
Δεν είναι ο μόνος λόγος που ο Ραδιοσταθμός 105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ αποφάσισε να διοργανώσει εκδήλωση με θέμα: Η Αριστερά και το Ρεμπέτικο Τραγούδι. Δεν είναι πως, υπάρχουν συναισθήματα ενοχής για όποιες σαθρές και εν πολλοίς ανιστόρητες απόψεις είχαν διατυπωθεί τον προηγούμενο αιώνα για το μουσικό πολιτισμό των ελληνικών αστικών κέντρων.
Στα μεγάλα και πρωτοφανή ζόρια που περνά σήμερα ο λαός και ο τόπος, στις νέες συνθήκες της οικονομικής Κατοχής, θα ανοίξει ένας διάλογος για ό,τι ζει ως σήμερα στην ψυχή μας από το ρεμπέτικο μελωδικό πλούτο, για ό,τι ακόμη και τώρα παραμένει διαχρονική λαϊκή απαντοχή και συνάμα στημόνι για καινούρια πρωτότυπα έργα.
Στόχος είναι να τραγουδήσουμε και να ψυχαγωγηθούμε, γιατί αυτά τα μοναδικά αιώνια άσματα παραμένουν αντίδοτα στη μιζέρια και στην κατάθλιψη, δίνουν με ιδιόρρυθμο τρόπο το μέτρο της λαϊκής ενεργητικής στάσης στη ζωή, που σήμερα πιότερο από κάθε άλλη φορά είναι ζητούμενο.
Τραγουδούν:Μπάμπης Γκολές
Αγάθων Ιακωβίδης
Γιάννης Θωμόπουλος
Νάντια Καραγιάννη
Δημήτρης Κοντογιάννης
Γιάννης Λεμπέσης
Κατερίνα Τσιρίδου
Παίζουν:Μάκης Σταμούλης: μπουζούκι - τραγούδι
Νίκος Πρωτόπαπας: κιθάρα
Έκτωρ Κοσμάς: βιολί
Μανώλης Γρισμπολάκης: ακορντεόν

Επιμέλεια εκδήλωσης: Ηλίας Βολιότης - Καπετανάκης
Διοργανώνεται με τη συμπαράσταση του περιοδικού «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ»
και της ιστοσελίδας http://www.mousapolytropos.gr/
Ώρα έναρξης 21.30
Τιμή εισιτηρίου 10 ¤ (με κρασί)

Μουσική σκηνή Αυλαία
Αγίου Όρους 15, Βοτανικός
2103474074
http://www.avlea.gr/
Επιμέλεια Νικόλας Αρώνης

Πηγη www.zougla.gr

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΟΥΑΝΑΚΟΣ 1925 - 1974

από ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΜΑΥΡΟΣ
 ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ, ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΟΠΑΙΚΤΗΣ

Ο Σταύρος Τζουανάκος γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1925 στον Πειραιά. Κατά τον Τάσο Σχορέλη γεννήθηκε το 1921, όμως η πληροφορία αυτή δεν είναι σωστή.

Κατάγεται από φτωχή οικογένεια και είναι γόνος του Μανιάτη Θανάση και της Κυπαρισσιώτισσας Ελένης Γεωργακοπούλου.

Ο Σταύρος Τζουανάκος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ολοκληρωμένου δημιουργού. Τη χρονική περίοδο από το 1948 έως και το 1964 πρόσφερε στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι περίπου 140 όμορφα τραγούδια (δικά του και άλλων δημιουργών) που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Είναι αναμφίβολα σημαντικός συνθέτης του Ρεμπέτικου και εκφραστικότατος τραγουδιστής του.

Αμανέ Σκιά ή με αφορμή το Ρεμπέτικο

Cabaret Voltaire   (Αθήνα, Γκάζι)
Από 12/03/2012 έως 09/04/2012
 
Είδος: μουσικές παραστάσεις
Περιγραφή:
Στο Cabaret Voltaire ανεβαίνει η μουσική παράσταση ΄΄Αμανέ Σκιά ή με αφορμή το Ρεμπέτικο΄΄, από τις 12 Μαρτίου μέχρι τις 10 Απριλίου.
Μια παράσταση με αφορμή τα ρεμπέτικα τραγούδια αλλά και τις κοινωνικές συνθήκες που τα γέννησαν. Ιστορίες ανθρώπων άλλης εποχής, είτε πραγματικές είτε εμπνευσμένες από τους στίχους τους. Ιδωμένες μέσα από ένα πρίσμα σημερινό και προσωπικό. Μια κάπως παράδοξη ματιά στις γειτονιές του Μεσοπολέμου. Σύνθεση και διασκευή κειμένων, εικόνων και μουσικής που συνδυάζει την ατμόσφαιρα του τότε με σύγχρονες επιρροές προσανατολισμένες κυρίως σε σκοτεινά τοπία. Η σκληρότητα μιας εποχής που απογύμνωνε τις ανάγκες αλλά και τα ίδια τα άτομα έρχεται και ξανάρχεται μέσα στον κύκλο της ανθρώπινης ιστορίας. Κι είναι πιο εύκολο να κοιτάς μια φωτογραφία παλιά και να παραδέχεσαι ή να κρίνεις τον εαυτό σου, παρά να κοιτάς στον καθρέφτη.

Συντελεστές: 
Σύνθεση - Συγγραφή Κειμένων: Αναστασία Κατσιναβάκη, Κοσμάς Χατζής
Σκηνοθεσία: NonCanoN
Σκηνικά: Σπύρος Δουκέρης
Κοστούμια: ΝonCanoN
Μουσική Επεξεργασία/ Διασκευή: Αναστασία Κατσιναβάκη, Δήμος Μαμαλούδης
Μίξη Ήχου: Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος
Video Art: Θοδωρής Ανδρεαδάκης, Έλλη Κατσιναβάκη, Δήμος Μαμαλούδης
Φωτισμοί: ΝonCanoN
Φωτογραφίες: Πέτρος Κουμπλής, Βασιλική Σβώλου
Αφίσες - Υλικό Προώθης: Πέτρος Κουμπλής
Οργάνωση Παραγωγής: NonCanoN
Παίζουν: Αναστασία Κατσιναβάκη, Έλλη Κατσιναβάκη, Δήμος Μαμαλούδης, Κοσμάς Χατζής

Cabaret Voltaire Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο   Τηλ: +302105227046
Τιμές:  Είσοδος 12 ευρώ
Πηγή Ελculture.gr

Το «αμάν» της ψυχής συναντά το «αμήν» μιας προσευχής

Το «αμάν» που βγαίνει μέσα από την ψυχή συναντά το «αμήν» μιας προσευχής. Tο αγαπημένο έργο του Σταύρου Ξαρχάκου κάνει πρεμιέρα στο ανακαινισμένο θέατρο Ακροπόλ την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου και για 20 παραστάσεις.

Το «Αμάν Αμήν», το αγαπημένο έργο του Σταύρου Ξαρχάκου, μια μουσική παράσταση βασισμένη στο ρεμπέτικο τραγούδι, σε σκηνοθεσία του ίδιου του συνθέτη, κάνει πρεμιέρα στο ανακαινισμένο θέατρο Ακροπόλ την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου και για 20 παραστάσεις έως και τις 31 Μαρτίου.
Σύμφωνα με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τραγούδια του οράματος για μια καλύτερη ζωή, είναι τα τραγούδια της διάψευσης των ονείρων, είναι τα ρεμπέτικα της αιώνιας νοσταλγίας της ομορφιάς, τα ρεμπέτικα της ιερότητας του πόθου, τα ρεμπέτικα της περιφρόνησης του τρόμου, τα ρεμπέτικα τραγούδια της πρόκλησης της μοίρας και της ατάραχης αντιμαχίας με το θάνατο.

Μάρκος Βαμβακάρης

«Όσοι γενούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν,
τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν…»

Αχ! βρε Μάρκο. Πόσα χρόνια πριν τραγουδούσες αυτούς τους στίχους.  Και πόσο, μα πόσο επίκαιροι ακούγονται σήμερα, λες και τίποτε δεν άλλαξε. Λες και δεν πέρασε μια μέρα... Αλλά στη χώρα που ζούμε ακόμα και η... ανακύκλωση είναι πιστό αντίγραφο του πρωτογενούς υλικού. Είμαστε ανίκανοι να ξεφύγουμε από τη μοίρα μας, είμαστε ανίκανοι να κάνουμε ένα βήμα μπροστά χωρίς ταυτόχρονα να κάνουμε... τρία βήματα πίσω!  
Σαράντα χρόνια έκλεισαν χτες Τετάρτη από τον θάνατο του Βαμβακάρη, στις 8 Φεβρουαρίου του 1972.
Ενας από τους μεγαλύτερους, αν όχι ο μεγαλύτερος, του ρεμπέτικου τραγουδιού είχε πεθάνει μέσα στη χούντα, αποκηρυγμένος από πολλούς που τον αναγνώρισαν αργότερα. Και η κηδεία του, τότε, δεν είχε καν γίνει δημοσία δαπάνη. Τουναντίον, ως και δάνειο αναγκάστηκε να πάρει η οικογένειά του προκειμένου να τον θάψει…
Σαράντα χρόνια αργότερα, λίγες μέρες πριν από την επέτειο αυτή, πέθανε ο μεγαλύτερος ίσως Έλληνας σκηνοθέτης, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Όμως, αυτή τη φορά και παρά το ιδιαίτερα δυσμενές κλίμα που βιώνουμε ως έθνος και το οποίο μοιάζει με καθεστώς ιδιότυπης κατοχής σε συνθήκες ελευθερίας, η κηδεία του, έγινε δημοσία δαπάνη. Παρότι πολλοί εξέφρασαν αντιρρήσεις για το αν το γεγονός κινείτο στη σωστή κατεύθυνση.
Ε, ίσως τελικά - παρά τις όποιες επιφυλάξεις - κάτι να έχει αλλάξει.
Τουλάχιστον σήμερα, οι άξιοι τιμούνται όπως τους αξίζει.
Μετά θάνατον, φυσικά προς επίρρωσιν της ρήσης «ο αποθανών δεδικαίωται».

Ζουμπουλάκης Γιάννης
www.tovima.gr 

ΜΑΝΕΣΗΣ ΚΩΣΤΑΣ - βιογραφία...

Του Σάκη Πάπιστα: Ερευνητή - Συλλέκτη - Συγγραφέα

(Ανέκδοτη & πρωτογενής καταγραφή και κατάταξη της Εργογραφίας του Στιχουργού Κώστα Μάνεση)

Ο Κώστας Μάνεσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917. Σαν στιχουργός, υπήρξε πολυγραφότατος και ανήκει στην κατηγορία (των στιχουργών) που ξεκινήσανε την ενεργό παρουσία τους στο χώρο του τραγουδιού στη δεκαετία του 1930 και συνέχισαν να υπάρχουν, χωρίς καμιά πτώση στην ποιότητα της δουλειάς τους, και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ʼ50, κι ακόμα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ʼ60.
Ο ίδιος ο Μάνεσης άρχισε τη στιχουργική του δραστηριότητα από τις αρχές του ʼ30, κορυφώνεται από τα μέσα της δεκαετίας του ʼ40 και μετά και εκτείνεται με ελάττωση μέχρι τη δεκαετία του ʽ60.

Στην κατηγορία αυτή, οι στιχουργοί, πατούν περιστασιακά ή άλλοτε σε διαρκή βάση (όπως ο Κώστας Μάνεσης) σε δύο πυλώνες, στο λαϊκό και στο ελαφρό τραγούδι. Ανάμεσα στους στιχουργούς αυτούς, εκτός από τον Μάνεση, συγκαταλέγονται και ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης-Τσάντας, ο Κώστας Κοφινιώτης, ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος, ο Αιμίλιος Σαββίδης-Σαβαίμ, κ.α.

ΣΤΟ ''ΣΤΕΚΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ'' ΓΙΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥΣ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥΣ ΗΧΟΥΣ.

ΧΑΡΤΗΣ

ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ 1904-1971 (Βιογραφία)

pic: ogdoo.gr

Ο Στράτος Παγιουμτζής γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1904.

 

 Πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Από παιδί μπήκε στο μεροκάματο: αρχικά ψαράς κι έπειτα «γεμιτζής», δηλαδή βαρκάρης, που μετέφερε τρόφιμα και άλλα εφόδια στα καράβια που άραζαν «αρόδο» έξω απ' το λιμάνι.

Το μεγάλο πάθος του Στράτου ήταν το τραγούδι. Όπου κι αν βρισκόταν, στη θάλασσα, στην αγορά, στην ταβέρνα, μόλις ερχόταν στα μεράκια άρχιζε το τραγούδι. Γρήγορα γνωρίστηκε με την Πειραιώτικη παρέα του ρεμπέτικου. 

 

Μαζί με τους Μάρκο Βαμβακάρη, Ανέστη Δελιά και Γιώργο Μπάτη έφτιαξαν την πρώτη αμιγώς μπουζουξίδικη λαϊκή ορχήστρα. Ήταν η «Τετράς του Πειραιώς», ονομασία που οφείλεται μάλλον στον «ανεκδιήγητο» Μπάτη, που συνήθιζε τους καθαρευουσιάνικους, αλλά και ξενικούς (Ζορζ Μπατέ!) όρους, σνομπάροντας τους «αριστοκράτες».

Αφιέρωμα Σμυρναίικο Ρεμπέτικο στο "Παντοπωλείο-Πολίτικη Κουζίνα"

Κάθε Δευτέρα βράδυ στο Εστιατόριο Το Παντοπωλείον-Πολίτικη Κουζίνα έχει αφιέρωμα στο Σμυρναίικο Ρεμπέτικο στις 22.00 μ.μ.
Μια ιδιαίτερη μουσική βραδιά αφιερωμένη στο Σμυρναίικο Ρεμπέτικο με συνθέσεις των: Ασίκη, Σέμση, Δραγάτση, Τούντα, κα. και σε ερμηνείες των Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Κώστας Ρούκουνα, Κώστας Τσανακο, κ.α. παιζουν: Άλκης Σιδηροκαστρίτης - κιθάρα, πολίτικη λύρα, φωνή Στέλιος Μσστραντωνάκης - ούτι, φωνή, Ειρήνη Παπαδάτου φωνή.
Το 1922 είναι η χρονιά της Μικρασιατικής καταστροφής την οποία ακολουθεί η αναγκαστική πλέον ανταλλαγή πληθυσμών, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Πολλοί μικρασιάτες εγκαθίστανται στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας φέρνοντας από εκεί τις μουσικές τους παραδόσεις.
Αυτή την περίοδο η θεματολογία του ρεμπέτικου περιλαμβάνει κυρίως ερωτικά (όπως σε όλες τις μουσικές) αλλά και μάγκικα τραγούδια).
www.inews.gr

Στον Ντίνο Χριστιανόπουλο το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 2011

Σε αναγνώριση της προσφοράς του στην λογοτεχνία και τον πολιτισμό της Ελλάδας

Η κριτική επιτροπή αποφάσισε, κατά πλειοψηφία, να απονείμει την κορυφαία διάκριση του Μεγάλου Βραβείου των Γραμμάτων στον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, αναγνωρίζοντας την 60ετή πολυσχιδή προσφορά του τόσο στην πνευματική ζωή της Θεσσαλονίκης (της οποίας, με την πάροδο του χρόνου, κατέστη εμβληματική μορφή) αλλά και γενικότερα στα ελληνικά γράμματα.

Ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης περιοδικών, επιμελητής εκδόσεων, βιβλιοκριτικός, συλλέκτης, ιδρυτής του «Κύκλου της Διαγωνίου» και της «Μικρής Πινακοθήκης», με οτιδήποτε κι αν ασχολήθηκε και υπό οποιαδήποτε ιδιότητα, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος χάραξε νέες προοπτικές για τους συγχρόνους του, επηρέασε τις νεότερες λογοτεχνικές γενιές και συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής αισθητικής μας.

Οι Στράτες του Ρεμπέτικου.

Το ρεμπέτικο τραγούδι έχει την δική του ιστορική διαδρομή .Μια διαδρομή παράλληλη με τα ιστορικά δρώμενα,τις πολιτικές εξελίξεις και το κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας μας τον τελευταίο αιώνα.
Ουσιαστικά σε ρεμπέτικο τραγούδι εξελίχθηκαν οι μουσικοί δρόμοι της Μικράς Ασίας.  Αρκετά μουσικά ακούσματα των μικρασιατών είχαν καταφέρει να περάσουν το Αιγαίο και να ακούγονται στην υποδουλομένη Θεσσαλονίκη(πολυπολιτισμική πόλη κατοικημένη  από Εβραίους, Έλληνες, Τούρκους ,Βούλγαρους ,Αρμένιους),στον Πειραιά, στον Βόλο, την Πάτρα και σε άλλα αστικά κέντρα της χώρας, κυρίως λιμάνια ,στα τέλη του 19 ου αιώνα και στις αρχές του εικοστού.

ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΣΙΤΣΑΝΗ

Το πρώτο μουσείο για Έλληνα δημιουργό στη χώρα μας σε λίγους μήνες θα είναι πραγματικότητα χάρη στις πρωτοβουλίες της δημοτικής αρχής και προσωπικά του δημάρχου Τρικκαίων Μιχάλη Ταμήλου , σε συνεργασία με την οικογένεια Τσιτσάνη και τη βοήθεια σπουδαίων ερευνητών που βοήθησαν στην συγκέντρωση και την καταγραφή των στοιχείων και ντοκουμέντων για τη ζωή και το έργο του μεγάλου δημιουργού.

Σκοπός του «ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΡΕΥΝΑΣ – ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΣΙΤΣΑΝΗ» είναι η ψηφιακή καταγραφή, τεκμηρίωση και προβολή σημαντικών στοιχείων και τεκμηρίων από τη ζωή και το έργο του Βασίλη Τσιτσάνη, με βασικό στόχο την παρουσίαση και ανάδειξή του στο κοινό.
Κι αυτό γιατί το έργο του Βασίλη Τσιτσάνη δεσπόζει στη ζωή του Ελληνικού λαού για περισσότερο από 60 χρόνια, αντλώντας τη δύναμή του από τη ζωή του λαού, από τούς καθημερινούς του αγώνες για δικαιοσύνη, από τις πίκρες του και τούς πόνους του, από την αγάπη, από ότι όμορφο και αληθινό έχει αυτός ο τόπος.
Τα εκατοντάδες τραγούδια του Τσιτσάνη, σπάνια σε ομορφιά και αυθεντικότητα, εκφράζουν το λαό, αποτελούν πηγή δύναμης, ελπίδας, παρηγοριάς, συμπαράστασης, αγάπης και τρυφερότητας, για όλες τις πτυχές της νεότερης ελληνικής ιστορίας και φυσιογνωμίας του ελληνικού λαού.

merry christmas....

Μπετόβεν - Τσιτσάνης: ομοιότητες και διαφορές στη ζωή και το έργο τους (6α από 6)

Ο Βασίλης Τσιτσάνης δεν μας έδωσε ένα συμφωνικό έργο, αποτέλεσμα της έλλειψης κατοχής των θεωρητικών και τεχνικών γνώσεων των δομών συγκρότησης των συμφωνικών μορφών ή γενικότερης μουσικής παιδείας. 
Μας πρόσφερε όμως ένα εμπνευσμένο έργο, ένα λαϊκό τραγούδι ντυμένο με τα επαναστατικά μουσικά εκφραστικά στοιχεία πού έλειπαν στην προ Τσιτσάνη εποχή και που πάνω του επένδυσαν με τα λαϊκά και άρα εθνικά μουσικά χρώματα το τεράστιο έργο τους ο Μάνος Χατζηδάκης, ο Μίκης Θεοδωράκης και τόσοι άλλοι νεότεροι Έλληνες συνθέτες. Ο Τσιτσάνης ξεκαθάρισε γλωσσικά το ελληνικό τραγούδι από την λεκτικά περιορισμένη αλλά και κακόφωνη περιθωριακή αργκό και έκανε το κακόφημο ρεμπέτικο τραγούδι λαϊκό, καθημερινό βίωμα όλων των στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Με μοναδικές μελωδίες και αρμονική συγκρότηση άνοιξε καινούργιους δρόμους μουσικής έκφρασης . Πλούτισε τη θεματολογία από τις προσωπικές συναισθηματικές σχέσεις, τη χαρά του έρωτα, την απόλαυση της ζωής, τον πόνο του χωρισμού, περνά με μοναδικό τρόπο στην κοινωνική αδικία, την ανισότητα και την καταπίεση στον όλεθρο του πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού.
Όπως ο ίδιος λέει “Τίποτα δεν αγνόησα στα τραγούδια μου διότι και αυτό το θεωρούσα χρέος. Έγραψα για την Ελλάδα, για τη φτώχεια, για τη γυναίκα, για την εργατιά, για τον πόνο, για την αδικία, για το χαμό, για τη φυγή, για τη λευτεριά, για τον πόθο, για το ανικανοποίητο”.

Ιστορική και αισθητική διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Ιστορική και αισθητική διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού 1961 Συγγραφέας: ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ.   Θεσσαλονίκη
στον αγέραστο Βασίλη Τσιτσάνη
και στην αξέχαστη Μαρίκα Νίνου
Υπάρχει πάντα μέσα μας μια παράξενη περιέργεια για το ρεμπέτικο. Είτε γοητευόμαστε από τη μουσική του, είτε μάς βάζει σε σκέψεις η βαριά μελαγχολία του, κατά βάθος αναρωτιόμαστε τι έχει αυτό το τραγούδι και μας τραβά, πού βρίσκει τη δύναμη να εκμηδενίζει κάθε επιφύλαξη. Αν ρωτήσουμε ένα απλό άνθρωπο, θα μας πει: «Τα ρεμπέτικα είναι τραγούδια τού λαού. Είναι βγαλμένα μέσα από τη ζωή και γι αυτό μιλούν στην καρδιά.» Η απάντηση αυτή, παρά την απλοϊκότητα της, τοποθετεί σωστά τα πράγματα. Είναι τραγούδια τού λαού, αυθεντικά και πηγαία. Ας δούμε, λοιπόν, ποιες είναι οι καταβολές τους και από τι στάδια πέρασαν ώσπου να φτάσουν στη σημερινή τους μορφή.
Με το πάρσιμο της Πόλης από τούς Τούρκους, ο ελληνισμός έπαψε πια να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Η επίδρασή του στα μεγάλα κέντρα ελαττώθηκε. Ένα χαρμάνι από φυλές - Τούρκοι, Αρμένηδες, Εβραίοι, Σλάβοι, Αλβανοί και, φυσικά, Ελληνες - δάνεισε και δανείστηκε, πήρε κι έδωσε, έχασε και κέρδισε το αίμα του, τη λαλιά του, τις παραδόσεις του, και φυσικά, και τα τραγούδια του.

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ - Ντοκιμαντέρ ΕΡΤ

Το επεισόδιο αυτό παρουσιάζει αποσπάσματα από παλαιότερα ντοκιμαντέρ και συνεντεύξεις από τη ΡΟΖΑ ΕΣΚΕΝΑΖΙ, τον ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΚΑΛΔΑΡΑ, τον ΓΙΑΝΝΗ ΚΥΡΙΑΖΗ και τον ΧΡΙΣΤΟ ΜΙΓΚΟ, όλοι σημαντικές μορφές του ρεμπέτικου τραγουδιού. 
Περιλαμβάνονται αποσπάσματα από παλαιότερα ντοκιμαντέρ, όλα κινηματογραφημένα μέσα στη δεκαετία του 70, του σκηνοθέτη ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΥΠΙΔΗ, όπου οι τέσσερις μουσικοί μιλούν για τη ζωή τους, την ενασχόληση με το τραγούδι και τη μουσική. Οι ρεμπέτες αναφέρουν περιστατικά της ζωής τους και αναμνήσεις από τα πρώτα τους βήματα, όπως ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΑΖΗΣ που αναφέρεται στα χρόνια της κατοχής ή η ΡΟΖΑ ΕΣΚΕΝΑΖΙ που περιγράφει την φτώχεια στη Θεσσαλονίκη και το πως αποφάσισε να ασχοληθεί με το χορό και μετά το τραγούδι. Περιλαμβάνονται επίσης πλάνα με τους ίδιους τους καλλιτέχνες να ερμηνεύουν γνωστά αλλά και αγαπημένα τους τραγούδια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το πρώτο μέρος που αναφέρεται στη ΡΟΖΑ ΕΣΚΕΝΑΖΙ, γυρισμένο το 1976, όπου η ίδια σε ηλικία περίπου ογδόντα χρονών χορεύει ζεϊμπέκικο, ενώ τη συνοδεύουν οι μουσικοί του κέντρου στο οποίο εμφανίζεται.

Δείτε το Ντοκιμαντέρ πατώντας εδώ: archive.ert.gr...

www.ert-archives.gr/

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΥΒΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ιδανικός ερμηνευτής τού Γιουβάν Τσαούς.

Από τον Πάνο Σαββόπουλο.

Ο Αντώνης Καλυβόπουλος μπήκε ξαφνικά, και από το ...πουθενά στη δισκογραφία το 1936 και πολύ σύντομα, πάλι ξαφνικά, βγήκε. 
Κι όμως, αυτό το λίγο έφτασε για ν' αφήσει το σημάδι του!
Και το σημάδι αυτό το αναγνωρίζουν ακόμα και σήμερα όσοι ακούνε τα 6, και μοναδικά, τραγούδια που δισκογράφησε, όλα συνθέσεις του Ιωάννη Εϊτζιρίδη, γνωστότερου ως Γιουβάν Τσαούς. Σημειωτέον ότι δεν ήταν τραγουδιστής στο επάγγελμα, αλλά μηχανολόγος, και γι' αυτό είπα ότι μπήκε στη δισκογραφία από το ...πουθενά. Τον αποκάλεσα δε, στον τίτλο, «ιδανικό ερμηνευτή» των τραγουδιών τού Γιουβάν Τσαούς για διάφορους λόγους: Ο Γιουβάν Τσαούς ήταν ένας εντελώς ξεχωριστός δημιουργός, με δισκογραφημένα μόνο 12 ασύγκριτα τραγούδια του, τα οποία δεν έμοιαζαν με τίποτε γνωστό ώς τότε, σαν να λέμε ότι ήρθαν κι αυτά από το ...πουθενά. (Ο Γιουβάν Τσαούς ήταν δηλαδή κάτι σαν τον ...Χιερόνιμους Μπος -της ζωγραφικής- στο ρεμπέτικο). Επιπρόσθετα, ο Γιουβάν Τσαούς, όπως και ο Καλυβόπουλος, δεν είχε ως επάγγελμα τη μουσική. Τα υπόλοιπα 6, από τα 12, τραγούδια του τα δισκογράφησε με τη φωνή του υπερεπαγγελματία Στελλάκη Περπινιάδη.
Ο Στελλάκης, ως γνωστόν, τραγουδούσε τον ...άμμο της θάλασσας, όπως ρεμπέτικα, μικρασιάτικα, αστικά λαϊκά, μανέδες, δημοτικά... Η ερμηνεία του, λοιπόν, στα 6 τραγούδια του Γιουβάν Τσαούς ήταν ακόμα μία απόδειξη των τεράστιων φωνητικών και εκφραστικών του δυνατοτήτων, αλλά και του προσωπικού του ύφους. Ηταν, κοντολογίς, κάτι ...εντελώς αναμενόμενο.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ Σίγησαν τα... Μαγεμένα αναλόγια

«Ο Αργύρης Κουνάδης σφράγισε την ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής» ΥΠΟΤΤ

Ο σπουδαίος συνθέτης, αρχιμουσικός και πιανίστας «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών

Μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, ο σπουδαίος συνθέτης, αρχιμουσικός και πιανίστας Αργύρης Κουνάδης έφυγε προχθές από τη ζωή. Ηταν 87 ετών. Γεννημένος το 1924, στην Κωνσταντινούπολη, ο Αργύρης Κουνάδης ξεκίνησε την επαφή του με τη μουσική σπουδάζοντας πιάνο στο Ωδείο Αθηνών, ενώ είχε την τύχη να μαθητεύσει, μεταξύ άλλων, δίπλα στον μεγάλο Γιάννη Παπαϊωάννου.

Τα πρώτα βήματα της καριέρας του συνδέθηκαν με το ενδιαφέρον που επέδειξε για το ρεμπέτικο τραγούδι το οποίο και επηρέασε βαθιά τα έργα που έγραψε κατά την περίοδο 1949-1957. Εντονες, εκείνη την ίδια περίοδο, υπήρξαν και οι επιρροές από τον Μπάρτοκ και τον Στραβίνσκι.