Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ-Παρασκευή 30/3 στο passport

ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ
Παρασκευή 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 21:30   



Στη σκηνή του passport με παλιά και καινούργια τραγούδια ,από το τελευταίο άλμπουμ του, Αγνώστου Διαμονής
Ο Στέλιος Bαμβακάρης, εκτός από γιος του "πατριάρχη" του ρεμπέτικου τραγουδιού Mάρκου Bαμβακάρη, είναι ένας δεξιοτέχνης σολίστας του τρίχορδου μπουζουκιού και τραγουδοποιός με πρωτοτυπία και δικό του χαρακτηριστικό ήχο, ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες στον χώρο του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, με σημαντική πορεία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Προερχόμενος από το ρεμπέτικο, με αρκετή προϋπηρεσία στο πάλκο, κατάφερε να ενσωματώσει στη μουσική του στοιχεία από το λαϊκό τραγούδι του ʼ60 και του ʼ70, για να φτιάξει ένα δικό του προσωπικό χαρμάνι.
Το πρώτο του τραγούδι ήταν η «Άτακτη», που είχε τραγουδήσει ο Μάρκος στα μέσα του ʼ60. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρας του, έχει συνεργαστεί με διάσημους ρεμπέτες όπως οι Kηρομύτης, Παπαϊωάννου, Tσιτσάνης, Παγιουμτζής, Περπινιάδης, αλλά και με μεγάλα ονόματα του λαϊκού και έντεχνου πενταγράμμου, όπως ο Γιώργος Zαμπέτας, η Kαίτη Γκρέυ, ενώ έχει συνθέσει τραγούδια για τη Βίκυ Μοσχολιού και τη Σωτηρία Μπέλλου, καθώς και για φωνές όχι αυθεντικά λαϊκές, όπως του Παύλου Σιδηρόπουλου, του Νίκου Ξυλούρη και του Γιώργου Νταλάρα.
Κατά την προσπάθειά του να εξερευνήσει τις κοινές ρίζες του ρεμπέτικου και του μπλουζ, ήταν ο πρώτος που επιδίωξε το πάντρεμα τους. Έτσι προέκυψε και η συνεργασία του με καλλιτέχνες θρύλους του είδους, όπως ο John Lee Hooker και η Angela Brown.
Σημαντικότερη στιγμή αυτής της αναζήτησης ήταν η ηχογράφηση μιας συνεργασίας του με τον διάσημο Αμερικανό μπλουζίστα Louisiana Red, η οποία παρουσιάστηκε και ζωντανά σε μια κοινή εμφάνιση των δύο καλλιτεχνών.

Tο νέο πρωτότυπο και ξεχωριστό έργο του με τίτλο «Αγνώστου Διαμονής» είναι ένας διπλός δίσκος, με ποικίλες επιρροές, μουσικές αναζητήσεις και περιπλανήσεις, που ξεκινούν από τα "ντουζένια" του Πειραιά και φτάνουν να μπερδεύονται με πεντατονικές "μπλουζ" κλίμακες. Ο δίσκος περιλαμβάνει καινούργια τραγούδια σε στίχους και μουσική δική του, καθώς και οργανικά σόλο με τις μουσικές που προέρχονται από τα ίδια τραγούδια. Στο τραγούδι συμμετέχει η Εβελίνα Αγγέλου, που γνωρίσαμε από τις εμφανίσεις της τόσο στις συναυλίες, όσο και στην προηγούμενη δισκογραφία του Βαμβακάρη
INFO

Είσοδος :12 euro

PassPort - Xώρος Πολιτισμού 30 / 03 / 2012   21 :30


www.rebetiko.gr

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

«Ρεμπέτικο Σεργιάνι» στο Δημαρχείο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη

Την ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού παρουσιάζει μέσα από μουσική και κείμενα το μουσικό τμήμα της Δημοτικής Ενότητας Νίκαιας (υπεύθυνοι καθηγητές Νώε Ζαφειρίδης- Αλίκη Καραδημητρίου) το Σάββατο 31 Μαρτίου και ώρα 19.30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του δημαρχείου.

Το «Ρεμπέτικο Σεργιάνι» περιλαμβάνει λίγα λόγια και πολλά τραγούδια αγαπημένων συνθετών (Μάρκου Βαμβακάρη, Βαγγέλη Παπάζογλου, Βασίλη Τσιτσάνη, Μανώλη Χιώτη, Γιώργου Ζαμπέτα και άλλων), ερμηνευμένα με σεβασμό και αγάπη για τη μουσική από νέους ανθρώπους που γνώρισαν τα μυστικά των λαϊκών οργάνων στα τμήματα του δήμου.

Στους συνθέτες και τα τραγούδια τους θα αναφερθεί ο Γιώργος Τσάμπρας, ραδιοφωνικός παραγωγός της ΕΡΑ2. Η συναυλία πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μουσικές Ιχνηλασίες» που διοργανώνει ο Δήμος Νίκαιας- Αγ. Ι. Ρέντη και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Δημαρχείο Νίκαιας- Αγ. Ι. Ρέντη, Π. Τσαλδάρη 10, 1ος όροφος.

Επιμέλεια: Δήμητρα Μπιλάλη

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

ΕΝΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

Την «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου θα ανεβάσει το καλοκαίρι ο Ένκε Φεζολάρι, και η παράσταση θα παραπέμπει σε λαϊκό δρώμενο με ατμόσφαιρα ενός «μίγματος Καζαντζίδη και Φελίνι».

Σαν ένα ρεμπέτικο μιούζικαλ θα ανεβάσει το καλοκαίρι, στην Κεραμεικού 28, την «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου ο Ενκε Φεζολάρι. Στον καταπληκτικό χώρο που ο Στάθης Λιβαθινός είχε πρωτοπαρουσιάσει την «Κάρμεν» του.
Η παράσταση θα παραπέμπει σε λαϊκό δρώμενο, με ατμόσφαιρα ενός «μίγματος Καζαντζίδη και Φελίνι», όπως λέει ο σκηνοθέτης του, που θα γυρίσει απενοχοποιημένα την πλάτη στην ηθογραφία. Το ρόλο της Αγγέλας θα επωμιστεί η Βίκυ Παπαδοπούλου. Φέτος ο Ε.Φεζολάρι μας κατέπληξε με την πρώτη του σκηνοθεσία, την «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη. Γνώση, έμπνευση και τρέλα ήταν το κοκτέιλ που αναδείκνυε τη διαχρονικότητα του εξαιρετικού κειμένου, το οποίο μπόλιασε θαρραλέα και με τις πιο απρόσμενες μουσικές (ακόμη και σοσιαλιστικά εμβατήρια και πολυφωνικά αλβανικά), καταλήγοντας εύστοχα στην «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη.
Στο μεταξύ, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή (30 Μαρτίου έως 1 Απριλίου) θα μας παρουσιάσει μια προσωπική του επιτυχία με τον ίδιο στη σκηνή του Θεάτρου Θησείον: το «Παράθυρο» του Γ. Ρίτσου στη μητρική του γλώσσα, τα Αλβανικά. Η παράσταση θα εναλλάσσεται το ίδιο τρίημερο με την «Μικρή κατήχηση για τις Κατώτερες Τάξεις» του Στρίντνμπεργκ που σκηνοθέτησε ο Αλέξανδρος Αβρανάς, με ερμηνεύτρια την Ελένη Ρουσσινού.
[Ιωάννα Κλεφτόγιαννη]
www.apospasma.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2007 Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ Ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ - (1920 - 2007)

Μπάμπης Μπακάλης (1920 – 2007)



Ο Μπάμπης (Λάμπρος) Μπακάλης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και συνάμα εμπορικότερους συνθέτες του λαϊκού μας τραγουδιού, που σημάδεψε με τις επιτυχίες του το λαϊκό πεντάγραμμο για δεκαετίες ολόκληρες, τραγούδησε τις χαρές και τις πίκρες του Έλληνα και ανέδειξε πολλούς μεγάλους μετέπειτα ερμηνευτές.

Γεννήθηκε το 1920 στα Κανάλια Καρδίτσας. Η μουσική τον κέρδισε σύντομα, καθώς από τα νεανικά του χρόνια άρχισε να δουλεύει ως μπουζουξής στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα, στα Τρίκαλα και σε άλλες πόλεις. Το 1944 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και για πρώτη φορά εργάστηκε στο μαγαζί του Γιγουρτόπουλου στον Πειραιά. Το 1958 εμφανίστηκε στο Μενίδι, στου Γκίκα, παρέα με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Μιχάλη Μενιδιάτη, τον Σπύρο Ζαγοραίο και τον Γιώργο Λαύκα.

Δύο χρόνια αργότερα αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Δημήτρη Γκούτη κι έτσι άνοιξαν ένα μαγαζί «Στου Μπερέκου» στην οδό Ψαρών (στον Άγιο Παύλο). Όμως, ένα τυχαίο περιστατικό, ένας τραυματισμός του, τον ανάγκασε να αποσυρθεί από τη νύχτα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στο μεταξύ, άρχισε να καταπιάνεται και με τη σύνθεση, που αποδείχτηκε στην πορεία πως ήταν το μεγάλο του ταλέντο. Κατά τη διάρκεια της μουσικής πορείας του, έγραψε γύρω στα 1.500 τραγούδια, όμως ταλαιπωρήθηκε αρκετά, λόγω των αριστερών πολιτικών του πεποιθήσεων.

Ο πρώτος του δίσκος «Κάποια μάνα αναστενάζει» (σε συνεργασία με τον Βασίλη Τσιτσάνη) το 1948 ήταν για πολύ καιρό απαγορευμένος -φέρεται να σώθηκε από τη φυλάκιση, γιατί ήταν συγγενής του πρωθυπουργού Νικόλαου Πλαστήρα. Η «μάνα» με τη φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου έχει μείνει διαχρονική, αλλά έγινε και η αιτία να ψυχραθούν οι σχέσεις του Μπακάλη με τον Τσιτσάνη. Τις διαφορές τους τις έλυσε, αρκετά χρόνια αργότερα, η Δικαιοσύνη.

Από τα πρώτα του τραγούδια ήταν ακόμη το «Για στάσου Χάρε να σου μιλήσω» (1949) σε στίχους Κώστα Βίρβου, «Ο μελλοθάνατος» και η «Πικραγκουριά» (το τραγούδησε ο ίδιος). Στα χρυσά χρόνια του λαϊκού τραγουδιού, ο Μπάμπης Μπακάλης ενέγραψε στη συνείδηση των λαϊκών ανθρώπων και άλλες συνθέσεις του: «Αγωνία», «Αδικημένη μάνα», «Για να μη μας τυραννάνε», «Δεν έχω βγάλει το σχολείο», «Δεν έχω πλούτη να σου χαρίσω», «Δεν με πόνεσε κανείς», «Με ξυπνάς χαράματα», «Έκαψα την καλύβα μου», «Πληγωμένοι κι οι δυο», «Πριν χαράξει θα φύγω», «Συρματοπλέγματα βαριά», «Τα χείλη σου όσα κι αν πουν», «Στο σκαλί το τελευταίο», «Μεσ' τα γλυκοχαράματα», «Ξύπνα καημένε Περικλή» κ.ά.

Ήταν, επίσης, ο δημιουργός που ανέδειξε κάποια μεγάλα αστέρια, δίνοντάς τους το πρώτο σουξέ της καριέρας του, όπως στον Στέλιο Καζαντζίδη το «Θέλω να πεθάνω», στη Γιώτα Λύδια το «Βαδίζει μέσ' στην ερημιά μια μάνα πικραμένη», στην Καίτη Γκρέυ το «Χτύπα καμπάνα θλιβερά τον κόσμο να ξυπνήσεις», στον Αντώνη Ρεπάνη το «Όλος ο κόσμος με μισεί», στον Στράτο Διονυσίου το «Ηλεκτρόφωνο» κ.ά. Τραγούδια του ερμήνευσαν, επίσης, οι Σωτηρία Μπέλλου, Μαρίκα Νίνου, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βίκυ Μοσχολιού, Πόλυ Πάνου κ.ά.

Πέθανε, σε ηλικία 87 ετών, στις 26 Μαρτίου του 2007.

Ο Μπάμπης Μπακάλης με τους φίλους του το 1950
Πηγή rempetiko-laiko.blogspot.com

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Ο Κακούργος,(Νίκος Παπάς) από το Δίστομο....Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΓΝΗΣΙΟΣ ΡΕΜΠΕΤΗΣ!!!

Στην προσπάθειά μου να αναδείξω τους Διστομίτες καλλιτέχνες, καταξιωμένους και μη, κι αφού παρουσιάσαμε κάποιους λογοτέχνες και προσωπικότητες, όπως πχ η Καίτη Μανωλοπούλου κι ο Αργύρης Σφουντούρης, ( και θα συνεχιστεί αυτό γιατί ακόμη δεν έχω κάνει το πλήρες βιογραφικό τους ), θα μείνουμε λίγο στην μουσική, στους μουσικούς του Διστόμου. Πρίν αρχίσουμε ρίξτε μια ματιά εδώ, δείτε κι ακούστε το πρώτο μου άρθρο που κι εκεί θα συμπληρώσω πολλά άλλα. Το Δίστομο στο Ρεμπέτικο τραγούδι έχει μεγάλη παράδοση, κι αυτό λόγω του Νίκου του Παππά ( Κακούργου ).
Ο Νίκος ο Κακούργος έχει σημαντική συμβολή στο Ρεμπέτικο τραγούδι. Πιστός υπηρέτης του με πολλές συνεργασίες και δισκογραφική εμπειρία. Πρόλαβε εν ζωή πολλούς καλλιτέχνες του Ρεμπέτικου όπως τον Βασίλη Τσιτσάνη. Στην δισκογραφία πρωτοεμφανίστηκε το 1979 σε μια παραγωγή του Διονύση Σαββόπουλου ( Εταιρεία Lyra ), στο LP ''Η εκδίκηση της γυφτιάς'' όπου παίζει μπουζούκι και μπαγλαμά. Να πούμε ότι αυτός ο δίσκος είναι κλασσικός και μας έχει χαρίσει διαχρονικά τραγούδια όπως π.χ το ''Μπαγλαμαδάκι'' ( Ραγίζει απόψε η καρδιά με το μπαγλαμαδάκι ). Οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη και η μουσική του Νίκου Ξυδάκη. Τραγουδούν, ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε Νίκος Παπάζογλου, ο συμπατριώτης μας απ' την Δαύλεια με σπουδαία καριέρα, Δημήτρης Κοντογιάννης και η Σοφία Διαμαντή . Ο ατίθασος χαρακτήρας του όμως και η άρνηση του για να συνεχίσει την δισκογραφία, τον έκαναν να λέιψει απ' το προσκήνιο και να συνεχίσει την καριέρα του, καθώς και να διαδώσει την φήμη του, στο μαγαζί του στο Δίστομο, την περιβόητη ''Καστανιά''.
Εκεί διέδωσε και διέσωσε την φήμη του αρχικά στην περιοχή και στην συνέχεια στο Πανελλήνιο. Στέκι πολλών μερακλήδων και πολλών καλλιτεχνών και δημοσιογράφων απ' την Αθήνα, που τον επισκέπτονταν αυθημερόν. Μπουζουξήδες υπάρχουν πολλοί, δεξιοτέχνες και βιρτουόζοι, ο Κακούργος όμως ξεχωρίζει, όπως πολλοί άλλοι αυτοδίδακτοι άλλωστε, για τον ξεχωριστό τρόπο παιξίματος, το χρώμα του και την καθαρότητα της πένας του. Τα ταξίμια του ( Αυτοσχεδιασμοί ) είναι ανεπανάληπτα.
Θυμίζει την απλότητα και την μαγκιά του Μάρκου Βαμβακάρη, καθώς και την αρμονία και τον αεράτο ήχο του Τσιτσάνη και του Ζαμπέτα. Η φωνή του βραχνή και μάγκικη με αρμονία και στιβαρότητα, και τεχνική μεγάλη στις δεύτερες φωνές ( σεγόντα ). Δίδαξε πολλά σπάνια τραγούδια σε νεώτερους γνωστούς μουσικούς πριν ακόμη κυκλοφορήσουν σε μετεγγραφές απ' τους συλλέκτες των δίσκων 78 στροφών και γίνουν γνωστά.
 Έχει πολλούς μαθητές και πολλούς μιμητές που τον σέβονται και τον ακούν. Εμφανίστηκε σε κάποια μαγαζιά Αθηναϊκά, όπως π.χ το ''Χάος'' στου Μακρυγιάννη, όπου συνεργάστηκε τότε το 1993 με την Ελένη Βιτάλη, την Μελίνα Κανά, τον Γιάννη Καραλή πάλι συντοπίτη μας απ' το Κυριάκι, κι αυτός με σπουδαία καριέρα και προσωπικό cd, και μπουζούκι τον Δημήτρη τον Λίβανο ( όπου κι αυτός μένει στην Παραλία Διστόμου λόγω του Γάμου του με Διστομίτισσα.
Κι αυτός γνωστός απ' το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι ''ξένο ρούχο'' , κι απ' την μόνιμη συνεργασία του με την γνωστή Σαλονικιά Μαριώ και με σπουδαίες συνθέσεις του και το δεξιοτεχνικό παίξιμό του, καθώς και με τις αλλεπάλληλες εμφανίσεις του στην τηλεόραση και στα πιο γνωστά Αθηναϊκά μαγαζία, οπως πχ το ιστορικό ''Χάραμα'' και ''Το περιβόλι τ' ουρανού'' . )
Ο Κακούργος εκείνη την περίοδο εμφανίστηκε και στο Δεύτερο πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Η συνεντευξή του διασώζεται. H ζωή του είναι ταραγμένη και αληθινά Ρεμπέτικη. Έχει ταξιδέψει και πολύ λόγω του ότι κάποτε υπήρξε και ναυτικός. Τον τελευταίο καιρό βρισκόταν στον Καναδά, όπου και μένει μόνιμα ο γιος του Λουκάς, και έπαιξε και εκεί. Έχει δύο παιδιά απ' τον Γάμο του με την Πελοποννήσια γυναίκα του. Δυστυχώς λόγω των χρόνων που έχουν περάσει και μιας περιπέτειας με την υγεία του, δεν παίζει πια, πάρα μόνο λίγο και σε έκτακτες περιπτώσεις. Μπορείτε να τον ακούσετε σε ένα καινούργιο cd με τίτλο ''Ρεμπέτικη Κομπανία - Συγγενείς και φίλο

Η διαχρονική αξία του βινυλίου

«Τα πιο ωραία λαϊκά, σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει...» κι ο νους πάει πίσω στα πάρτι με βινύλιο και στις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, που η αθωότητα ήταν ακόμη εδώ... Στα τέλη της επόμενης δεκαετίας, δηλαδή τέλη του ΄80, ο δίσκος, η βελόνα, το πικάπ, και το βινύλιο χάνουν σιγά-σιγά την αίγλη τους και ξεχνιούνται μέσα σε κούτες, πατάρια, αποθήκες. Μετατρέπονται σε
μουσειακό είδος.
Τα δεδομένα, όμως, φαίνεται πως έχουν αλλάξει. Αυτό τουλάχιστον, υποστηρίζει ο Αναστάσιος Τσούφης, ιδιοκτήτης δισκοπωλείου στο κέντρο της Αθήνας: «Ξαφνικά, ενώ κανένας δεν πίστευε ότι θα ανέκυπτε ενδιαφέρον για τον δίσκο βινυλίου, είδαμε μία στροφή του κόσμου προς αυτόν. Ένας λόγος, που θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί, είναι ο οικονομικός, καθώς το αγοραστικό κοινό ενδιαφερόταν αρχικά για τα μεταχειρισμένα βινύλια που ήταν πιο οικονομικά, καθώς δίσκοι δεν παράγονταν. Φανταστείτε πόσοι φανατικοί συλλέκτες άρχιζαν να χαρίζουν τους δίσκους τους, για να εξοικονομήσουν χώρο. Τώρα πια, το ενδιαφέρον για το κοινό είναι διπλό. Είναι αρκετά φτηνό, αλλά και για έναν ακόμη λόγο. Μικρές εταιρείες στράφηκαν στις μεγάλες και πήραν τα δικαιώματα για κάποιους δίσκους, με σκοπό να τους επανακυκλοφορήσουν σε πολύ καλή ποιότητα».
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία δισκογραφικών εταιριών, οι πωλήσεις των cd υποχωρούν διεθνώς συνεχώς και σταθερά, ενώ το βινύλιο επιστρέφει δυναμικά και ο αναλογικός ήχος αρχίζει να κερδίζει και πάλι έδαφος.
Υπάρχουν μάλιστα και δίσκοι που ξεπερνούν σε τιμή τα cd. «Μπορεί η πρακτικότητα του cd να γοήτευσε το κοινό, ωστόσο η φυσική αναπαραγωγή του ήχου μέσω του βινυλίου, είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και ο ήχος είναι πιο ωραίος και ζεστός» εξηγεί, ο κ. Τσούφης.
Ακόμη και για τους νεότερους ακροατές δίσκων βινυλίων, το ζητούμενο θα είναι πάντα ο ήχος, εξηγεί στο ΑΜΠΕ, ο υπαλληλος δισκοπωλείου Αλέξανδρος Σταυρακάκης: «Για μένα σίγουρα δεν παίζει ρόλο νοσταλγικό το να ακούω δίσκους, είναι καθαρά θέμα ήχου. Όταν άρχισα να εισέρχομαι σε πιο βαθιά μονοπάτια της κλασικής μουσικής, αγόρασα έναν διπλό δίσκο ενός όχι και τόσο γνωστού πιανίστα, λίγο αργότερα αγόρασα σε cd άλλες εκτελέσεις και τότε είδα τη διαφορά. Το cd μού φαινόταν ένας αποστειρωμένος και ευνουχισμένος ήχος που έχει μπει στον αποχυμωτή. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα πάψει εντελώς να υπάρχει το cd και θα εξακολουθεί να υπάρχει το βινύλιο, όχι όμως το αντίθετο».
Για τον αγώνα των εταιρειών να αναπαράγουν καλή μουσική μιλούν και οι δύο: «Υπάρχουν πολλές εταιρείες που η δουλειά τους είναι να παίρνουν πολύ καλές ηχογραφήσεις, να κάνουν την επεξεργασία και να τις επανεκδίδουν σε cd. Για τις εταιρείες αυτές, ο μεγάλος αγώνας είναι να βρουν πρώτης ή δεύτερης κοπής βινύλια σε καλή κατάσταση. Αυτό κάτι σημαίνει».
Μπορεί λοιπόν το cd να κατέκλυσε τη μουσική αγορά, τα τελευταία χρόνια όμως άρχισε κι αυτό με τη σειρά του να δίνει τη σκυτάλη στην ακρόαση μουσικής MP3 player. Η ευκολία, δηλαδή, στο να ακούει κάποιος μουσική, μπορεί να κέρδισε μεγάλο μέρος του κοινού, όμως είναι κοινώς αποδεκτό πως όταν κάποιος θέλει να αγοράσει μουσική, τότε προτιμάει το βινύλιο.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο αείμνηστος Στιβ Τζομπς, πρωτοπόρος στην ψηφιακή τεχνολογία και μουσική - σύμφωνα με δήλωση του θρυλικού ροκ κιθαρίστα Νιλ Γιάνγκ- προτιμούσε όταν επέστρεφε στο σπίτι του, να ακούει μουσική από βινύλια. Μάλιστα, ο καλός του φίλος αποκάλυψε στην ίδια συνέντευξη, ότι οι δυο τους συνεργάζονταν πάνω σε ένα project, που είχε στόχο τη βελτίωση της ποιότητας του ήχου στην ψηφιακή μουσική.
Πλέον οι περισσότεροι καλλιτέχνες και τα μουσικά συγκροτήματα στο εξωτερικό, αλλά και στην Ελλάδα, κυκλοφορούν τα νέα τους άλμπουμ και σε έκδοση βινυλίου, από ροκ, ποπ και νιού γουέιβ, μέχρι τζαζ και κλασική.
Σύμφωνα μάλιστα με δηλώσεις, του υπεύθυνου πωλήσεων της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Inner- Ear Χρήστου Σωτηρόπουλου, «όταν είδαμε ότι υπήρχε πρόσφορο έδαφος για εκδόσεις βινυλίου αποφασίσαμε πέραν του cd, να κυκλοφορούμε και το αγαπημένο μας format, καθώς είμαστε συλλέκτες βινυλίου ούτως ή άλλως. Η ποιότητα του βινυλίου είναι δεδομένη με αξιοπρεπή μηχανήματα απόδοσης ήχου. Δεν είναι όμως το μοναδικό στοιχείο που κάνει το format αυτό τόσο αγαπητό. Είναι η αίσθηση, η μυρωδιά, το εξώφυλλο και βέβαια η διαδικασία ακρόασης».
Όσο για τα είδη μουσικής, που επιλέγει η εταιρεία να βγουν σε βινύλιο, σημειώνει: «Τα τελευταία δύο χρόνια η εταιρεία κυκλοφορεί πολλούς από τους δίσκους της σε βινύλιο, είτε αποκλειστικά είτε σε περιορισμένου αριθμού κοπή, ωστόσο οποιαδήποτε μουσική μπορεί να βγει σε βινύλιο. Κατά κύριο λόγο "κυκλοφορούμε" δίσκους που ενδιαφέρουν το ειδικό βινυλιακό κοινό, δίσκους δηλαδή που οι μουσικόφιλοι θα ήθελαν να έχουν μία θέση στη δισκοθήκη τους».
Όσο περνά ο καιρός, ο κόσμος εκτιμά την αξία των δίσκων, ενώ πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν το βινύλιο ως το μοναδικό αυθεντικό μέσο για να ακούσει κάποιος μουσική. Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η αγάπη για το είδος και την καλή μουσική είναι αληθινή και όχι μια ακόμη μόδα, που επιστρέφει προσωρινά.
http://efagonizesthe.blogspot.com/2012/02/blog-post_23.html
Β.Παπατζίκου                   

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΡΕΜΠΕΤΗΔΩΝ .

(Ηλία Σιδηρόπουλου)

Το ρεμπέτικο τραγούδι έχει πάρα πολλές αναφορές στον στίχο του στην γυναίκα. Οι ρεμπέτες δεν έχουν την ίδια άποψη για την γυναίκα με τους μικροαστούς του μεσοπολέμου.
Βέβαια, την δεκαετία του 30 κυρίως και στα δυο είδη του ρεμπέτικου ,το Πειραιώτικο και το Σμυρνέικο ,η γυναίκα παρουσιάζεται ως ερωτική σύντροφος, ως αντικείμενο του ανδρικού πόθου ,ως πλανεύτρα και ως αιτία δεινών για τους άντρες. Μ ένα περίεργο τρόπο σκέψης η γυναίκα ερωμένη διαχωρίζεται απ την γυναίκα μάνα και αδελφή. Όποια υποπέσει σε απιστία χαρακτηρίζεται σκύλα και είναι συνήθως η απόλυτη ένοχη για τα ατοπήματα, τα εγκλήματα και την κατάντια του απατημένου άντρα.
Από την άλλη όμως οι ρεμπέτες δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για τις γυναίκες που τολμούν να σηκώσουν ανάστημα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Στα πάλκα των ρεμπέτηδων έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνιση τους γυναίκες ερμηνεύτριες.
Η γυναίκα λοιπόν στο μικρόκοσμο των ρεμπέτηδων ,μπορεί να μην είχε κατακτήσει την ισονομία, ισοτιμία της με τους άντρες ,αλλά είχε την δική της φωνή και την δική της παρουσία σε μια εποχή και μια κοινωνία που την ήθελε παθητικό αποδέχτη της ανδρικής εξουσίας μέσα από μια αυστηρά πατριαρχική οικογένεια.
ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΤΟΥΣ ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΡΕΜΠΕΤΙΣΣΕΣ ,ΜΕΣΑ ΑΠ ΤΑ ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ ΤΟΥΣ..

Στίχοι: Στέλιος Κερομύτης, Μπούμπης
Μουσική: Στέλιος Κερομύτης, Μπούμπης
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Κερομύτης, ΜπούμπηςΙωάννα Γεωργακοπούλου

Μ’ αρέσει να ‘σαι μάγκισσα
με τσαχπινιά και νάζι
κι όλος ο κόσμος τι θα πει Μαρίτσα μου
ποτέ να μη σε νοιάζει
Ντυμένη σαν αρχόντισσα
μαζί μου να γυρίζεις
να πίνεις σαν παλιομπεκρής, κουκλάκι μου
με σκέρτσο να καπνίζεις
Να βάζεις τη φουστίτσα σου
με γούστο και μεράκι
και στο ποδάρι να φοράς τσαχπίνα μου
το πιο ακριβό γοβάκι
Να ‘σαι τσαχπίνα κι έξυπνη
το κόσμο να πειράζεις
και στη καρδούλα σου καημό Μαρίτσα μου
ποτέ σου να μη βάζεις…

Η πρωτομάγκισσα
Δίσκος Liberty Αμερικής 106 Συνθ.: Ελ. Νικολαΐδου,
Τραγούδι.: Ιωάννα Γεωργακοπούλου & Ιωάννης Τατασόπουλος

Μουσική & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Πρώτη φωνογράφηση: 1948 [ODEON G.A. 7496]
Πρώτη εκτέλεση: Λίτσα Χάρμα (Χαρμαντά) & Μάρκος Βαμβακάρης
Κρασί, γυναίκα και χαρτί, τρία κακά μεγάλα,
με φέραν στ’ αδιέξοδο, με στέλνουν στην κρεμάλα.
Με το κρασί ζαλίζομαι, με το χαρτί τα χάνω,
με τη γυναίκα χτίκιασα και πέφτω να πεθάνω.
Κρασί, γυναίκα και χαρτί με κάνανε μαντάρα,
γιατί χωρίς αυτά η ζωή δεν κάνει μια πεντάρα.
Κρασί, γυναίκα και χαρτί στα χέρια σου μην πιάνεις,
γιατί, αργά ή γρήγορα, στην ψάθα θα πεθάνεις.

Η ΝΤΕΡΒΙΣΑΙΝΑ
ΣΥΝΘΕΣΗ.: Β. ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ
ΦΩΝΕΣ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ
ΕΤΟΣ: 1934
ΒΙΟΛΙ , ΚΑΝΟΝΑΚΙ (ΜΑΡΓΑΡΩΝΗΣ), ΚΙΘΑΡΑ (ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ) ΚΑΙ ΦΩΝΗΤΙΚΑ Σ. ΠΕΡΠΙΝΙΑΔΗΣ.
Είμ’ αλανιάρα μερακλού, φουμάρω το χασίσι
γι’ αυτό μου βγάλαν τ’ όνομα, πως αγαπώ ντερβίση.
Εγώ ντερβίση θ’ αγαπώ, ώστε που να πεθάνω,
κι αν τονε χάσω κι. άλλονε ντερβίση θε να πάρω.
‘Οπου σταθώ κι όπου βρεθώ, ντερβίσινα με λένε
μα και για τον κουτόκοσμο τα μάτια μου δεν κλαίνε.
Μ’ αρέσουν οι ντερβίσηδες, γιατ’ είναι μερακλήδες,
είναι πολύ γιαβάσηδες και λίγο μπελαλήδες.

Καπνουλού μου όμορφη
Χασάπικο του Μπαγιαντέρα.Κατά μία εκδοχή είναι ο πρώτος του δίσκος το 1936.
Η ΝΤΕΡΜΠΕΝΤΕΡΙΣΣΑ
ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΣΚΙΛ,Β.ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ,ΜΑΡΚΟΣ
ΣΥΝΘ Β.ΤΣΙΤΣΑΝΗ 1947
ΣΤΙΧΟΙ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ-ΡΟΥΤΣΟΣ
ODEON GA 7399
Τρέξε, μάγκα, να ρωτήσεις
να σου πουν ποια είμαι γω
είμαι γω γυναίκα φίνα, ντερμπεντέρισσα
που τους άντρες σαν τα ζάρια τους μπεγλέρισα. 
Πως θα γίνω εγώ δική σου,
πάψε να το συζητάς
δε γουστάρω τις παρόλες, σου ‘ξηγήθηκα
στις ταβέρνες και στα καμπαρέ γεννήθηκα.
Δεν με συγκινούν αγάπες
φτάνει να καλοπερνώ
κάθε βράδυ να τραβάω το ποτήρι μου
και να σφάζονται λεβέντες για χατήρι μου.
Τράβα ρε αλάνη (Δίσκος HMV AO-2147 / 1934
Συνθ.: Κ. Σκαρβέλης, Τραγ.: Ρόζα Εσκενάζυ)
Μην περάσεις απ’ τη γειτονιά μου
μάγκα μη σε ξαναειδώ μπροστά μου
[έμαθα μες στο Πασαλιμάνι
π' αγαπάς μια μόρτισσα βρ' αλάνη] χ2
[Τράβα βρε μάγκα και αλάνη
τράβα για το Πασαλιμάνι] χ2
Απ’ τη μόρτισσα γλυκά φιλάκια
κάθε βράδυ γλέντι και χαδάκια
[κι έτσι την περνάς μαζί της φίνα
και ξεχνάς ν' ανέβεις στην Αθήνα] χ2
[Τράβα βρε μάγκα και αλάνη
τράβα για το Πασαλιμάνι] χ2
Κι έτσι πια βρε μάγκα για να ξέρεις
μ’έχασες για πάντα για να με ‘βεις
[κάθε βράδυ μες στο καλαμάκι
θα γλεντώ με ένα χασαπάκι] χ2
[Τράβα βρε μάγκα και αλάνη
τράβα για το Πασαλιμάνι] χ2
Άντε να μας ζήσει το Πασαλιμάνι. |
ΓΙΝΟΜΑΙ ΑΝΤΡΑΣ
Στίχοι: Πάνος Τούντας
Μουσική: Πάνος Τούντας
Σαν εμένανε, τσαχπίνα, δεν έχ’ άλλη στην Αθήνα,
γίνομ’ άντρας πρώτο πράμα με πιστόλι και με κάμα
κι έχω γκόμενα μια δούλα και της τα ‘χω πάρει ούλα. 
Στον τεκέ όταν θα πάω, όλους τους στραβοκοιτάω
και μου λεν’, καλώς τ’αδέρφι, τράβα μια να κάνει κέφι
κι αρχινούνε τα μαγκάκια γλέντι με μπαγλαμαδάκια.
Μα ένα βράδυ μαζευτήκαν κι όλοι απάνω μου ριχτήκαν
και αρχίσαν μαστορόδια με τη γλώσσα τους τη τόφια
και φωνάζαν με λαχτάρα, αχ, αγοροκοριτσάρα.
ΑΦΟΥ Μ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΓΥΡΝΩ
Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Πρώτη εκτέλεση: Νταίζη Σταυροπούλου
 
Αφού μ’ αρέσει να γυρνώ, τον κόσμο τι τον μέλλει,
τα λόγια του τα αψηφώ κι ας λέει ό,τι θέλει,
τα λόγια του τα αψηφώ κι ας λέει ό,τι θέλει,
αφού μ’ αρέσει να γυρνώ, τον κόσμο τι τον μέλλει.
Εγώ μποέμικα θα ζω, κανέναν δεν πειράζω,
δικιά μου είναι η ζωή και δεν τη λογαριάζω,
δικιά μου είναι η ζωή και δεν τη λογαριάζω,
εγώ μποέμικα θα ζω, κανέναν δεν πειράζω.
Σ’ αυτή την ψεύτικη ζωή, που μια φορά τη ζούμε,
δεν έχουμ’ άλλο πιο καλό, παρά να τη γλεντούμε,
δεν έχουμ’ άλλο πιο καλό, παρά να τη γλεντούμε,
σ’ αυτή την ψεύτικη ζωή, που μια φορά τη ζούμε.
H Βλάμισσα -Στελλάκης Περπινιάδης
ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ (1936)
Γειά σου Γιοβάν Τσαούση με την πενιά σου!
Μέρες και νύχτες περπατώ αμάν αμάν
μέσα στη Δραπετσώνα
για μια σουλτάνα βλάμισσα αμάν αμάν
πεντάμορφη κοκκώνα 
Μού ‘χει ποτίσει την καρδιά αμάν αμάν
με πίκρες και φαρμάκι
γι αυτό το ρίχνω στο κρασί αμάν αμάν
να φύγει το μεράκι
Άλα
(Γιοβάν Τσαούς:)- Γειά σου Στελλάκη μου!
-Ως πότε πες μου βλάμισσα αμάν αμάν
δεν είναι αμαρτία
να λιώνω εγώ για σένανε αμάν αμάν
και να ‘σαι εσύ η αιτία
Αχ
Άλα
Έλα γλυκιά μου βλάμισσα αμάν αμάν
να γίνουμε ζευγάρι
οι μάγκες θα μας έχουνε αμάν αμάν
το μόνο τους καμάρι.
ΤΟ ΜΑΓΚΙΚΟ-Γ.ΒΙΔΑΛΗΣ (1928)
Μάγκικό μου, νοστιμό μου σκέρτσο πεταχτό
με τα ναζάκια σου μ’ έχεις τρελλό.
Σαν σε βλέπω από μπροστά/κοντά μου να περνάς μικρό
με ξετρελλένεις φως το μυαλό. (δις)
——————————————–
Έλα δως μου τα φιλιά σου μείνε πια με μέ(να)
τι θέλεις φως μου να χαθώ για σέ(να).
Έλα μάγκικο σκερτσόζο δως μου μια ματιά
για να μου γειάνεις φως μου την καρδιά. (δις)
———————————————
Μάγκικό μου, νοστιμό μου σκέρτσο πεταχτό
με τα ναζάκια σου μ’ έχεις τρελλό.
Σαν σε βλέπω από μπροστά/κοντά μου να περνάς μικρό
με ξετρελλένεις φως το μυαλό. (δις)
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΡΟΥΠΗΡΧΕ ΩΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΑΝ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΙΠΗ. ΕΧΕΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΓΝΩΣΤΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ 28 ΚΑΙ ΤΟΥ 30,
1η εκτέλεση: Γιώργος Βιδάλης, με τίτλο «ΤΟ ΜΑΓΚΙΚΟ» (1928)
2η εκτέλεση: Αντώνης Νταλγκάς-Διαμαντίδης, με τίτλο «ΜΑΓΚΙΚΟ ΜΟΥ, ΝΟΣΤΙΜΟ ΜΟΥ» (1929)
3η εκτέλεση: Κώστας Καρίπης, με τίτλο «ΧΑΣΑΠΙΚΟ ΤΟ ΜΑΓΚΙΚΟ» (1929)
4η εκτέλεση: Τρίο Σαβαρή (Σαβαρής – Μηλιάρης – Λυσιέν) (1930)
ΚΑΙ ΠΑΜΠΟΛΕΣ ΕΠΑΝΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΣΥΧΡΟΝΕΣ.
ΤΑ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ
ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ-ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΣΑΟΥΣΑΚΗΣ
ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΤΣΑΝΗ (1950) 
Δυο κορίτσια απ’ τα μοντέρνα,
μας την κλείσαν την ταβέρνα,
για ν’ ακούσουνε μια φίνα μπουζουκιά.
Στων κεφιών τους τα χατήρια,
σπάσαν πιάτα και ποτήρια
και ντροπιάσαν όλη τη μαγκιά.
Δυο κορίτσια της προόδου,
ξανοιχτήκανε αρόδου,
για να πιάσουνε με μάγκες κουμπαριά.
Τραγουδήσαν και σφυρίξαν
και στο «μάλιστα» μας ρίξαν,
με κολπάκια φίνα και βαριά.
Δυο κορίτσια απ’ τα καινούρια,
στην ταβέρνα κάναν γιούρια
και μας κάψαν οι κακούργες την καρδιά.
Αμολήσαν παραγάδι
και ψαρέψαν σ’ ένα βράδυ,
τα πιο ντερμπεντέρικα παιδιά.
Στων κεφιών τους τα χατήρια,
σπάσαν πιάτα και ποτήρια
και ντροπιάσαν όλη τη μαγκιά.
Η ΜΑΓΚΙΩΡΑ
Μ.ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ,ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ,ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Β. ΤΣΙΤΣΑΝΗ (1947)
ΓΕΙΑΣΑΝ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ
Μ.ΒΥΡΩΝ-ΡΕΝΑ ΣΤΑΜΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ (1954)
ΑΛΑΝΙΑΡΙΚΗ ΖΩΗ-ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
Αλανιάρης είσαι μάγκα
μη μ’ αφήσεις να χαθώ
έλα απόψε τα γινάτια
θέλω να εξηγηθώ
Τι σου φταίω η καημένη
πού ζω αλανιάρικα
ξεύρεις ήρθα από την πόλη
και ξηγιέμαι μάγκικα 
Έτσι θέλω εγώ τον άντρα
να ‘ναι μόρτης, παραλής
να μην εκτιμά το χρήμα
και να είναι μερακλής
Για να ζω πάντα αλανιάρα
μες τον ψεύτικο ντουνιά
να μη βάζω πια μεράκι
ποτές μέσα στην καρδιά
Όπου βρω καλή παρέα
πως μ’ αρέσει να γλεντώ
τα λεφτά δεν τα ‘κτιμάω
τα ξοδεύω στο λεπτό
γιατί ξέρω πως να ζήσω
αλανιάρικη ζωή
και δεν δίνω και πεντάρα
στον κοσμάκη τι θα πει
Με κρασάκι και με ούζο
μεθώ βράδι και πρωί
θέλω εγώ να την γλεντήσω
αυτή τη ψεύτικη ζωή
μα δε φταίω η καημένη
πού ζω αλανιάρικα
γιατί ήρθα από την πόλη
και ξηγιέμαι μάγκικα
- Γεια σου Καραγιάννη μου να μην πεθάνεις
- Γεια σου Τριμάκη με την κομπανία σου

http://mynima-hellas.com/

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΣ…

(Ηλία  Σιδηρόπουλου)
Το ρεμπέτικο και το λαϊκό ήταν το τραγούδι που γεννήθηκε στο περιθώριο και αγκαλιάστηκε απ την εργατική τάξη και τα κατώτερα οικονομικά λαϊκά στρώματα της αστικής κοινωνίας.  Οι ρεμπέτες τραγούδησαν για την φτώχεια και την ανέχεια τους απ τα πρώτα κιόλας χρόνια της ύπαρξης τους.
Αρχικά μέσα απ τον στίχο τους περνούσε μια περηφάνια για την φτωχή καταγωγή τους που ήταν άρρηκτα δεμένη με το φιλότιμο, το μπεσαλίκι και την καλή καρδιά τους. Τα έχωναν όμως και στους παραλήδες  (μπαγιοκλήδες) δείχνοντας ότι  εξ αρχής γνώριζαν ότι η αιτία της φτώχειας και της ανέχειας τους είναι ο συσσωρευμένος πλούτος των λίγων.
Πρώτα οι ρεμπέτες μας στην Αμερική και αργότερα οι του Πειραιώτικου ρεμπέτικου και οι λαΪκοί  μας δημιουργοί  άρχισαν να γράφουν τραγούδια με στίχο, αν όχι ταξικά συνειδητοποιημένο ,με έντονο πολιτικό κοινωνικό χαρακτήρα .
Ας θυμηθούμε κάποια απ αυτά τα τραγούδια που στην εποχή μας είναι και πάλι επίκαιρα:
Η ΚΡΙΣΙΣ  ΚΩΣΤΑ ΡΟΥΚΟΥΝΑ  1934
Στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης που οδήγησε αργότερα στον ΄Β παγκόσμιο πόλεμο ,ο Κ. Ρούκουνας συνθέτει και φωνογραφεί το τραγούδι του η κρίσις .
«Οι φόροι και τα κόμματα
φέραν αυτή την κρίση
που κάνανε τον άνθρωπο
να μη μπορεί να ζήσει.
Κι όλο τη φτώχεια πολεμά
για να την ανικήσει
να βγάνει το ψωμάκι του
το σπίτι του να ζήσει.
Αλλά κι αυτό αδύνατο
για να το κονομήσει
και κάθε μέρα βλαστημά
την έρημη την κρίση.
Όλος ο κόσμος τά’χασε
κι όλοι παραμιλούνε
και κάθε μέρα βλαστημούν
την κρίση που περνούνε.
Άντε να ζήσεις φτώχεια
και να πεθάνεις παλιοκρίση
Γεια σου Ογδοντάκη μου, παιδί μου γειά σου»


ΜΕ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΑΔΕΙΑΝΕΣ-ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ (ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ) 1934
Ο μετανάστης Γ.Κατσαρός -Θεολογίτης δίνει την εικόνα της κρίσης ,έτσι οπως την βίωναν οι Ελληνες της Αμερικής. Χαρακτιριστική η αναφορά του στον Χούβερ στον τελευταίο στίχο .
«Τι θα κάνουμε βρε φίλοι στην κατάστασιν αυτήν
που χαμένοι πάμε όλοι εδώ στην Αμερικήν,
Όπου φτώχεια έχει πέσει και δεν βρίσκουμε δουλειά
και τα έξοδα δε βγαίνουν και τραβούμε συμφορά,
Με τα μούτρα κρεμασμένα με τις τσέπες αδειανές
περπατούμε μες στους δρόμους μα με σκέψες συλλογές,
Πως θυμάμαι τις ημέρες πού ‘χαμε τα τάληρα
που ετρώγαμε μπριζόλες μα τώρα τρώμε λάχανα,
Που πηγαίναμε στους γάμους και φωνάζαμε ταξί
τώρα πάμε με τα πόδια έξω εις την εξοχή,
Με τα μούτρα κρεμασμένα με τις τσέπες αδειανές
περπατούμε μες στους δρόμους- αχ βρε Χούβερ τι μας έκανες! »


ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ  -ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ 1940
Ο Μάρκος μας μιλάει για το χρήμα ως εξουσία και κριτήριο κοινωνικής αποδοχής .
«Στον κόσμο το σημερινό αυτό το ξέρουν όλοι,
η δύναμη στον άνθρωπο είναι το πορτοφόλι.
Αν πορτοφόλι μάθουνε πως έχεις μες την τσέπη,
σου λεν’ πως είσαι τζέντελμαν πως είσαι κάθως πρέπει.
Οι φίλοι σου σε θέλουνε και σε πλησιάζουν όλοι
μονάχα σαν θα μάθουνε πως έχεις πορτοφόλι.
Το πορτοφόλι τι τα θες έχει μεγάλη χάρη,
σε κάθε δύσκολη στιγμή σε βγάζει παλικάρι.»


ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝΕ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ -ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ 1936
Ο «Αγιος Μάρκος» των ρεμπέτηδων εμπαίζει τους παραλήδες για την μιζέρια τους και τους θυμίζει την ματαιότητα του «άλλου ντουνιά».
«Όσοι έχουνε πολλά λεφτά
να ξέρα τι τα κάνουν
άραγε σαν πεθάνουνε βρέ αμάν αμάν
μαζί τους θα τα πάρουν
Εγώ ψιλή στην τσέπη μου
ποτέ δεν αποτάζω
κι όλα τα ντέρτια μου περνούν
βρ’αμάν αμάν μόνον σαν μαστουριάζω
(γειά σου Μάρκο άψιλε)
Αφού στον άλλο το ντουνιά
λεφτά δεν θα περνάνε
τα’χουν καί τά θυμίαζουνε
βρ’αμάν αμάν δεν ξέρουν να τα φάνε
τα’χουν καί τά θυμίαζουνε
βρ’αμάν αμάν δεν τα’χουν να τα φάνε.»


Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Η Αριστερά και το Ρεμπέτικο Τραγούδι


Πριν λίγες μέρες (8 Φεβρουαρίου) συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από το θάνατο του Μάρκου Βαμβακάρη. Μια επέτειος που μάλλον πέρασε στα αζήτητα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Οι εξαιρέσεις συνιστούν επιβεβαίωση του κανόνα.
Δεν είναι ο μόνος λόγος που ο Ραδιοσταθμός 105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ αποφάσισε να διοργανώσει εκδήλωση με θέμα: Η Αριστερά και το Ρεμπέτικο Τραγούδι. Δεν είναι πως, υπάρχουν συναισθήματα ενοχής για όποιες σαθρές και εν πολλοίς ανιστόρητες απόψεις είχαν διατυπωθεί τον προηγούμενο αιώνα για το μουσικό πολιτισμό των ελληνικών αστικών κέντρων.
Στα μεγάλα και πρωτοφανή ζόρια που περνά σήμερα ο λαός και ο τόπος, στις νέες συνθήκες της οικονομικής Κατοχής, θα ανοίξει ένας διάλογος για ό,τι ζει ως σήμερα στην ψυχή μας από το ρεμπέτικο μελωδικό πλούτο, για ό,τι ακόμη και τώρα παραμένει διαχρονική λαϊκή απαντοχή και συνάμα στημόνι για καινούρια πρωτότυπα έργα.
Στόχος είναι να τραγουδήσουμε και να ψυχαγωγηθούμε, γιατί αυτά τα μοναδικά αιώνια άσματα παραμένουν αντίδοτα στη μιζέρια και στην κατάθλιψη, δίνουν με ιδιόρρυθμο τρόπο το μέτρο της λαϊκής ενεργητικής στάσης στη ζωή, που σήμερα πιότερο από κάθε άλλη φορά είναι ζητούμενο.
Τραγουδούν:Μπάμπης Γκολές
Αγάθων Ιακωβίδης
Γιάννης Θωμόπουλος
Νάντια Καραγιάννη
Δημήτρης Κοντογιάννης
Γιάννης Λεμπέσης
Κατερίνα Τσιρίδου

Παίζουν:Μάκης Σταμούλης: μπουζούκι - τραγούδι
Νίκος Πρωτόπαπας: κιθάρα
Έκτωρ Κοσμάς: βιολί
Μανώλης Γρισμπολάκης: ακορντεόν


Επιμέλεια εκδήλωσης: Ηλίας Βολιότης - Καπετανάκης
Διοργανώνεται με τη συμπαράσταση του περιοδικού «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ»
και της ιστοσελίδας http://www.mousapolytropos.gr/
Ώρα έναρξης 21.30
Τιμή εισιτηρίου 10 ¤ (με κρασί
)

Μουσική σκηνή Αυλαία
Αγίου Όρους 15, Βοτανικός
2103474074
http://www.avlea.gr/
Επιμέλεια Νικόλας Αρώνης

Πηγη www.zougla.gr