Γράφει στο:kathimerini.gr o Νικόλας Ζώης
Η σχέση των ξένων με το ρεμπέτικο τραγούδι δεν είναι καινούργια υπόθεση. Εντοπίζεται, μεταξύ άλλων, στη Σουηδία του ’80, όταν το συγκρότημα Athinas κατέγραφε σε κασέτες την αγάπη του για την πρώτη, πιθανότατα, αστική λαϊκή μουσική της Ελλάδας.
Αυτή που κατόπιν θα παιζόταν και από μουσικούς όπως ο Ολλανδός Φρανς ντε Κλερκ και οι Kosmokrators, ο Ιταλός Βινίσιο Καποσέλα ή ο Γερμανός Κρίστιαν Ρόνιγκ και που η απήχησή της θα έφθανε έως την Ιαπωνία. Το 2017 το πράγμα έγινε επίσημο: η Unesco ενέταξε το ρεμπέτικο στον Κατάλογο της Aϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας.
Ο Βρετανός Μπρένταν Πέρι είχε ενσωματώσει παγκόσμιες επιρροές στη μουσική παλέτα του ήδη από την εποχή που με την Αυστραλή Λίζα Γκέραρντ είχαν σχηματίσει τους Dead Can Dance και κυκλοφορούσαν δίσκους γεμάτους δυτική ιεροπρέπεια αλλά και μουσικά στοιχεία της Μέσης Ανατολής ή της Αφρικής. Η πρώτη φορά που άκουσε ρεμπέτικα ήταν νωρίτερα, ως μετανάστης στη Μελβούρνη της δεκαετίας του ’70, στα καφέ και στις ταβέρνες της ελληνικής διασποράς. Τότε δεν του έκαναν μεγάλη εντύπωση. Ώσπου άκουσε ηχογραφήσεις της Ρόζας Εσκενάζυ.















