ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ: Αρχική Αναρτήσεις Διάταξη
Blogger Home

Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2020

Μπρένταν Πέρι: Ο Βρετανός που αγάπησε το μπουζούκι και το ρεμπέτικο.

Γράφει στο:kathimerini.gr  o

Η σχέση των ξένων με το ρεμπέτικο τραγούδι δεν είναι καινούργια υπόθεση. Εντοπίζεται, μεταξύ άλλων, στη Σουηδία του ’80, όταν το συγκρότημα Athinas κατέγραφε σε κασέτες την αγάπη του για την πρώτη, πιθανότατα, αστική λαϊκή μουσική της Ελλάδας.

 Αυτή που κατόπιν θα παιζόταν και από μουσικούς όπως ο Ολλανδός Φρανς ντε Κλερκ και οι Kosmokrators, ο Ιταλός Βινίσιο Καποσέλα ή ο Γερμανός Κρίστιαν Ρόνιγκ και που η απήχησή της θα έφθανε έως την Ιαπωνία. Το 2017 το πράγμα έγινε επίσημο: η Unesco ενέταξε το ρεμπέτικο στον Κατάλογο της Aϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας.

Ο Βρετανός Μπρένταν Πέρι είχε ενσωματώσει παγκόσμιες επιρροές στη μουσική παλέτα του ήδη από την εποχή που με την Αυστραλή Λίζα Γκέραρντ είχαν σχηματίσει τους Dead Can Dance και κυκλοφορούσαν δίσκους γεμάτους δυτική ιεροπρέπεια αλλά και μουσικά στοιχεία της Μέσης Ανατολής ή της Αφρικής. Η πρώτη φορά που άκουσε ρεμπέτικα ήταν νωρίτερα, ως μετανάστης στη Μελβούρνη της δεκαετίας του ’70, στα καφέ και στις ταβέρνες της ελληνικής διασποράς. Τότε δεν του έκαναν μεγάλη εντύπωση. Ώσπου άκουσε ηχογραφήσεις της Ρόζας Εσκενάζυ.

Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2020

«Είναι όμοια κι όμως διαφέρουν»

Πόσο κοντά βρίσκονται τα ρεμπέτικα με τα blues;

🖋 γράφει στο avopolis.gr  ο Βαγγέλης Πούλιος


Προσαρμοσμένη αναδημοσίευση από την ειδική έκδοση του περιοδικού Sonik «Η μουσική από τα 10's στα 40's»

Κλέψαμε τον τίτλο μιας σύνθεσης του Μιχάλη Σιγανίδη (από το άλμπουμ Μικρές Αγγελίες), γιατί θα μπορούσαμε με αυτόν να προσεγγίσουμε ένα ερώτημα που έχει ταλαιπωρήσει αρκετά τον ρεμπέτικο μύθο: τι σχέση έχουν, τελικά, τα ρεμπέτικα με τα blues;

Η απάντηση δείχνει εύκολη: καμία. Τουλάχιστον καμία συνειδητή, από τη στιγμή που η ζωντανή αλληλεπίδραση μεταξύ τους ήταν ανύπαρκτη. Αρκεί, άλλωστε, μία μόνο ματιά στη γενεαλογία τους –τα μεν ρεμπέτικα δείχνουν κυρίως προς τη σημερινή ελληνική επικράτεια, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρασία ή τα βάθη της Ανατολίας· για τα δε blues, μπορούμε να τραβήξουμε μια νοητή γραμμή που να ενώνει την παράδοση της δυτικής Αφρικής, τις φυτείες της δουλείας στον νότο των Η.Π.Α. και τις βιομηχανικές μητροπόλεις του βορρά στις αρχές του 20ού αιώνα. Τι κοινό μπορεί, λοιπόν, να υπάρχει;

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020

O θυελλώδης, έρωτας του Βασίλη Τσιτσάνη για τη Μαρίκα Νίνου

Αυτή είναι η ιστορία ενός μεγάλου και σχετικά άγνωστου, φλογισμένου ερωτικού ειδυλλίου, που σημάδεψε τον κόσμο της ελληνικής μουσικής την δεκαετία του 1950. Ο κρυφός έρωτας του Βασίλη Τσιτσάνη με την «αγαπημένη του» Μαρίκα Νίνου, ενώ και οι δύο ήταν παντρεμένοι και με παιδιά, κατέληξε σε μία παθιασμένη σχέση που κράτησε σχεδόν τέσσερα χρόνια, για να τελειώσει με ένα από τα πιο αναγνωρίσα κομμάτι της ελληνικής δισκογραφίας.

 Το «Τι σήμερα, τι αύριο, τι ώρα» ήταν ο τρόπος του μεγάλου συνθέτη να πει στην ερωτευμένη Νίνου πως ο δεσμός τους είχε έρθει η ώρα να τελειώσει. Πώς ξεκίνησε όμως αυτή η θρυλική ιστορίας μίας μεγάλη αγάπης;

Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2020

Οι ρεμπέτισσες του… ντουνιά!

Ένα μικρό αφιέρωμα στις γυναίκες που άφησαν εποχή στο ρεμπέτικο και παραδοσιακό τραγούδι....

 

Από τη Ρόζα Εσκενάζυ ως τη Μαριώ η χρονική απόσταση μεγάλη. Όμως το ρεμπέτικο δεν θα ήταν ίδιο αν δεν υπήρχαν κι οι γυναίκες, που «στόλισαν» με την παρουσία τους το πάλκο, το ομόρφυναν κι άφησαν σημαντική κληρονομιά για το λαϊκό τραγούδι. 

Είτε λόγω νοοτροπίας καθώς ήταν πιο απελευθερωμένες είτε λόγω ανάγκης  οι γυναίκες της Μικράς Ασίας πρωταγωνίστησαν τα πρώτα χρόνια του ρεμπέτικου και καθόρισαν τη σφραγίδα του αλλά κι αργότερα.

Ανεξάρτητα από την τύχη που είχε η καθεμιά και πως συντελέστηκαν όλα αυτά, ήταν γυναίκες που έκαναν σε γενικές γραμμές αυτό που ήθελαν σε μια εποχή, που δε συγχωρούσε τη γυναικεία χειραφέτηση. Ας δούμε μερικές από τις κυριότερες εκπροσώπους του ρεμπέτικου:

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2020

Το χαμένο τραγούδι του Χιώτη για τον Άρη Βελουχιώτη (vid)

Οι ερευνητές του ρεμπέτικου αναζητούν ακόμα και σήμερα το τραγούδι που έγραψε ο  Μανώλης Χιώτης σε στίχους του ρεμπέτη Νίκου Μάθεση για τον Άρη Βελουχιώτη αμέσως μετά την αυτοκτονία του.

Άπαξ και το τραγούδι αυτό δεν κατάφερε να ηχογραφηθεί για λόγους που όλοι αντιλαμβανόμαστε, ούτε ο στιχουργός ούτε κανένας άλλος από το σινάφι των ρεμπέτηδων δεν κατάφερε να ανακτήσει.

15 Ιουνίου 1945, ο Άρης Βελουχιώτης, κατά κόσμον Θανάσης Κλάρας, αποκηρυγμένος από το ΚΚΕ και καταδιωκόμενος από τον Εθνικό Στρατό αυτοκτονεί στη Μεσούντα Άρτας και περνά ανεπιστρεπτί στη σφαίρα του θρύλου. Χαρισματικός και αμφιλεγόμενος ενέπνευσε μια ολόκληρη αφήγηση για την Εθνική αντίσταση και τον Εμφύλιο με υποστηρικτές και πολέμιους, αλλά και με την σφραγίδα ήρωα και αντιήρωα της Ιστορίας. Το ρεμπέτικο τραγούδι δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχο και αδιάφορο απέναντι σε μια τέτοια προσωπικότητα.

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2020

Ιδρυτικό μέλος των Dead Can Dance κυκλοφόρησε δίσκο με ρεμπέτικα

«Songs Of Disenchantment – Music From The Greek Underground» ονομάζεται το νέο άλμπουμ του Brendan Perry  και περιλαμβάνει ακριβοδιαλεγμένα λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια.

Του πήρε έντεκα χρόνια να περάσει από τον πρώτο προσωπικό δίσκο στον δεύτερο. Κι άλλα δέκα από τον δεύτερο στον τρίτο. Μάλλον, ξέρει πώς να κάνει τους φαν να ανυπομονούν-η μουσική για αυτόν δεν είναι fast food. Ο συγκεκριμένος δίσκος κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο, αλλά ο Brendan Perry τον ανέβασε στο διαδίκτυο από τώρα.

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2020

Το ρεμπέτικο και ο Μάρκος Βαμβακάρης σε κόμικς.

Γράφει ο Μάνος Νομικός


Η «Τετράς η Ξακουστή του Πειραιώς» σχηματίστηκε το 1934, ήταν η πρώτη κομπανία με μπουζουκομπαγλαμάδες σπεσιαλίστες μουσικούς. Αποτελούνταν από τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μπάτη, που υπήρξε ο «νονός» του ονόματος της ορχήστρας, και τους Μικρασιάτες Ανέστο Δελιά και Στράτο Παγιουμτζή. Ο Μάρκος ήταν τότε 29 χρονών, ο Δελιάς 22, ο Στράτος 28 με 30 και ο Μπάτης, από τους πρωτομάστορες του ρεμπέτικου, 45 με 50, του οποίου οι ηχογραφήσεις εντοπίζονται από τις αρχές του αιώνα.

Το graphic novel «Τετράς η Ξακουστή του Πειραιώς» (εκδ. Μικρός Ήρως) βασίστηκε στο βιβλίο του πεζογράφου-δημοσιογράφου Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας» και φιλοτεχνήθηκε από τον πολιτικό γελοιογράφο Δημήτρη Κερασίδη, δύο ανθρώπους από τη Θεσσαλονίκη, συνεπαρμένους από την ιστορία της κομπανίας του Μάρκου Βαμβακάρη, τις άγνωστες πτυχές της ζωής του, τον έρωτα του Μάρκου για τη Ζιγκοάλα, τα ναρκωτικά, την τιμή και όλα τα στοιχεία που διαμόρφωσαν το ρεμπέτικο. Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Κωνσταντίνο Σκλαβενίτη.
Ο Δημήτρης Κερασίδης και ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μιλάνε στην Athens Voice για τη δημιουργία του βιβλίου τους «Τετράς η Ξακουστή του Πειραιώς», τον Μάρκο Βαμβακάρη, το ρεμπέτικο και τα κόμικς.


Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2020

Παπαϊωάννου: Ο αστυνόμος, το χασίσι και οι ρεμπέτες.

«Για λέγε εσύ Βαμβακάρη, λέει του Μάρκου ο Μουσχουντής. Να σας πω, απαντάει ο Μάρκος: εγώ θέλω λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο για να τα κάνω χαρμάνι! Εγώ και ο Στράτος μόλις ακούσαμε έτσι μας καπήκανε τα πόδια…» 

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου στην αυτοβιογραφία του «Ντόμπρα και σταράτα», αφηγείται ένα περιστατικό με τον Αστυνομικό Διευθυντή Θεσσαλονίκης Νίκο Μουσχουντή που κυνηγούσε τους κομμουνιστές αλλά λάτρευε τους ρεμπέτες και το τραγούδι τους. Πρωταγωνιστούν ο ίδιος, ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Στράτος Παγιουμτζής.

«Όταν είμαστε στη Θεσσαλονίκη ήρθανε κάτι χωροφύλακες στο μαγαζί ένα βράδυ και μας είπανε ότι μόλις σκολάγαμε ήθελαν να μας δούνε. Πήγαμε στο τμήμα και εκεί μας είπανε ότι την άλλη μέρα θα ξαναπάμε για να μας μιλήσει ο διοικητής… Σκεφθήκαμε ότι θα μας θέλανε για καμιά ιστορία με τεκέδες και τέτοια, γιατί ο Μάρκος και ο Στράτος πήγαιναν κάθε μέρα.

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2020

Κώστας Φέρρης: Η επιτυχία του «Ρεμπέτικου» ήταν η καταστροφή μου.

Κώστας Φέρρης

Γεννήθηκα το 1935 στη Σούμπρα του Καΐρου, όπου κατοικούσαν κυρίως Έλληνες. Υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι όλοι οι Αιγυπτιώτες ήταν πλούσιοι, αλλά αυτό ίσχυε για την Αλεξάνδρεια, η πλειονότητα ήταν φτωχαδάκια.

Η Σούμπρα ήταν μια λαϊκή διεθνής φτωχογειτονιά. Είχαμε και μια εκκλησία, τους Αγίους Αναργύρους, και δύο σχολεία, την Πατριαρχική Σχολή Σούμπρας και το Λύκειο Μικέ, όπου πήγα δημοτικό. Ήταν σαν να ζούσαμε σε ένα παραμελημένο ελληνικό νησί που νοσταλγούσε την Ελλάδα. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς είχαμε μια μάνα, μια μεγαλόσωμη γυναίκα, την Ούμα Σαλάχ ‒ ήταν η μάνα του κολλητού μου, του Σαλάχ, αλλά και όλων μας, και είχε τον νου της μη μας συμβεί κάτι. Επειδή το «Κώστας» είναι κακόηχο στα αραβικά, με έκανε «κεφτέ» ‒ φώναζε από το μπαλκόνι της, απ' όπου μας επέβλεπε, «Ουάντ – για Κόφτα».

• Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός μοτοσικλετών αλλά και πλοίων, έτσι, όταν χρειάστηκε,.........

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2020

Ο Βαμβακάρης κατηγορούμενος για το φόνο μιας πόρνης.

Στη δεκαετία του ΄30 ο πατριάρχης του Ρεμπέτικου, Μάρκος Βαμβακάρης, αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη, γιατί στον Πειραιά και στην Αθήνα το καθεστώς του Μεταξά έκλεινε τον ένα μετά τον άλλο τους τεκέδες και τα ρεμπέτικα στέκια και έσπαζαν τα μπουζούκια στα κεφάλια των ρεμπέτηδων.

Την πρώτη νύχτα στη Σαλονίκη συνευρέθηκε με μια πόρνη η οποία στη συνέχεια βρέθηκε δολοφονημένη. Το επόμενο πρωί ένας χωροφύλακας χτυπούσε την πόρτα του και του ζητούσε να παρουσιαστεί αμέσως στον Διοικητή.

Ο Μάρκος υπάκουσε και λίγη ώρα μετά βρέθηκε στο γραφείο του Νίκου Μουσχουντή αντιμέτωπος με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας.

Ευτυχώς η παρεξήγηση λύθηκε γρήγορα και ο Βαμβακάρης αθωώθηκε. Έτσι άρχισε μια σχέση φιλίας ανάμεσα σ' ένα μουσικό του περιθωρίου και σ' ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του επίσημου κράτους.

Στη Θεσσαλονίκη ο Μάρκος βρήκε έναν ανέλπιστο προστάτη στο πρόσωπο του Νίκου Μουσχουντή, μετέπειτα κουμπάρου του Τσιτσάνη.

Στην αυτοβιογραφία του παραδέχθηκε ότι ο Μουσχουντής τους πρόσφερε μέχρι και χασίς για να φουμάρουν. Ο αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης γοητευόταν αφάνταστα τόσο από τη ρεμπέτικη μουσική όσο και από την ζωή των ρεμπέτηδων.

Με δική του παρέμβαση ο φόνος της πόρνης, που αρχικά βάρυνε τον Μάρκο, αποδόθηκε σε άλλο πρόσωπο και αποκαταστάθηκε η δικαιοσύνη.

Πηγή: www.fosonline.gr


Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2020

«Σαρμάκο», μια ιστορία της Θεσσαλονίκης του 1949 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2020 κάνει πρεμιέρα στο 61ο διαδικτυακό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η ταινία «Σαρμάκο - Μια Ιστορία του Βορρά» σε σενάριο και σκηνοθεσία Μάρκου Παπαδόπουλου, από φοιτητές και φοιτήτριες του Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ, και μαζί της αναβιώνει η Θεσσαλονίκη του 1949 μέσα από ένα -επί δεκαετίες- θρυλικό στέκι της πόλης το "Μακεδονικόν" στα Κάστρα.

"Σαρμάκο" μία λέξη που ο Μάρκος Παπαδόπουλος βρήκε αρχικά στο «Λεξικό της Πιάτσας» και κατά την διάρκεια της έρευνάς του τη συνάντησε και στο τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη από το 1935 το "Ο Μάρκος κάνει σαρμάκο". Στη λέξη αυτή, που σημαίνει ησυχία, σιωπή, ο σκηνοθέτης βρήκε το ρεμπέτικο στοιχείο που ήθελε να έχει ο τίτλος της ταινίας.

Περίληψη: Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 1949: Λένε πως ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε, αλλά ακόμα οι άνθρωποι ζουν με τα τραύματά του. Ο τεκετζής Αντώνης ιδιοκτήτης του μαγαζιού «Μακεδονικόν», φροντίζει να κρατιέται μακριά από τα πολιτικά. Όμως, μια έκτακτη είδηση ξυπνάει ξανά το πιο σκληρό παιδικό του βίωμα. Καθώς μια δεκαετία, μια ολόκληρη εποχή, κλείνει, η κομπανία παίζει τα τελευταία ρεμπέτικα τραγούδια της. Και για τον Αντώνη έχει έρθει η στιγμή να κλείσει ένα παλιό ανοιχτό λογαριασμό.

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2020

Μάγκας βγήκε για σιργιάνι…

Μάγκας βγήκε για σιργιάνι…, Πάνος Σαββόπουλος
Γράφει ο: Πάνος Σαββόπουλος

Σας έχω ήδη μιλήσει απ’ αυτή την ιστοσελίδα για τα κουτσαβάκια και ήρθε η ώρα να σας μιλήσω τώρα για τους συναφείς τους μάγκες. Ο μάγκας, λοιπόν, ήταν ένας λαϊκός τύπος των πόλεων, ανάμεσα στα 1900-1910 με 1950 περίπου, ο οποίος συχνά φλερτάριζε με τα όρια νομιμότητας και παρανομίας.

Κάποιες φορές τα ξεπερνούσε, προς την πλευρά της παρανομίας, όμως αυτό δεν αρκούσε για να χαρακτηρίσει κάποιον ως μάγκα, αφού υπήρχαν κι άλλα στοιχεία τα οποία τον ολοκλήρωναν. Και για αυτό το λόγο δεν μπορούσε ο πασαένας να είναι μάγκας!

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2020

Οι ασίκηδες και η μουσική της αγάπης: Συζήτηση με τον Aydın Işleyen

 Ασίκηδες

«Πέσε, ψυχή μου, στη φωτιά, ν’ ανάψεις της αγάπης το δαδί, με δάκρυα ματωμένα και λευκά, άσβηστη την αγάπη θα κρατήσω.» Yunus Emre

Οι ασίκηδες είναι οι περιπλανώμενοι καλλιτέχνες της τουρκικής Ανατολής και ένα από τα κατεξοχήν σύμβολα της λαϊκής μουσικής παράδοσης, η οποία αναπτύσσεται από τον 13ο αιώνα στην ευρύτερη οθωμανική επικράτεια. Μουσικοί καταγόμενοι κυρίως από την ύπαιθρο και τα χωριά της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Τουρκίας, συνήθως κουρδικής ή ιρακινής καταγωγής, οι ασίκηδες προέρχονται, στην πλειονότητά τους, από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα.

Η ιδιότητα του ασίκη ταυτίζεται με αυτήν του οργανοπαίχτη, του ερμηνευτή παραδοσιακών τραγουδιών και του λαϊκού ποιητή, ενώ, η τέχνη του είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοσχεδιαστική. Τα τραγούδια γράφονται αναφορικά με τη ζωή και τους προβληματισμούς του εκάστοτε ασίκη δημιουργού και καλύπτουν μια πλειάδα θεμάτων ατομικού και κοινωνικού χαρακτήρα, όπως ο έρωτας, ο θάνατος, η ξενιτιά, η ζωή στην φύση, η θρησκεία, η φιλία και η κοινωνία. Σημαντική επιρροή στη δημιουργία της ασίκικης ποίησης και μουσικής ασκούν, επίσης, οι παραδόσεις της υπαίθρου, οι γιορτές, τα νομαδικά γλέντια, και οι λαϊκές αφηγήσεις.

Η λέξη Ασίκης (Aşık) σημαίνει εραστής, ερωτευμένος και ετυμολογικά προέρχεται από την τούρκικη λέξη aşk, που σημαίνει αγάπη ή έρωτας. Ωστόσο, ο έρωτας του ασίκη μουσικού δεν αφορά μόνο στον καθαρά συναισθηματικό και σαρκικό έρωτα, αλλά αναπτύσσεται σαν μια καθολικότητα, εκφράζοντας, επίσης, την αγάπη για ζωή και ελευθερία, τη λατρεία της φύσης και του κόσμου, εν γένει.

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2020

Ο Mάνος Χατζηδάκις και οι απόψεις του για το λαϊκό τραγούδι

Mάνος Χατζηδάκις

Όσα είπε σε μία από τις επιδραστικότερες συνεντεύξεις της σύγχρονης ελληνικής μουσικής

Πριν από 95 χρόνια ακριβώς, στις 23 Οκτωβρίου 1925, γεννιέται στην Ξάνθη ο Μάνος Χατζηδάκις.

Το 1945, στην καταστραμμένη από την γερμανική κατοχή Αθήνα, θα κάνει τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα πλάι στον σπουδαίο σκηνοθέτη Κάρολο Κουν, ενώ το 1948 σε ηλικία 23 χρονών, θα δώσει την ιστορική διάλεξη με την οποία, είναι ο πρώτος που φέρνει στο προσκήνιο το περιθωριοποιημένο, μέχρι τότε, ρεμπέτικο τραγούδι.

Στα επόμενα χρόνια ο Μάνος Χατζηδάκις αρχίζει να ξεχωρίζει με τις συνθέσεις του. Γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο και  τον Απρίλιο του 1961 κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για «Τα Παιδιά του Πειραιά», της ταινίας του Ζυλ Ντασέν, «Ποτέ την Κυριακή».

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020

Αποχαιρετώντας τον Αγάθωνα: Αβάντι Μαέστρο... Ρεμπέτικα

Το «Αβάντι Μαέστρο… Ρεμπέτικα» είναι και ένας φόρος τιμής στον αξέχαστο Θεσσαλονικιό ρεμπέτη Αγάθωνα 

Ο γνωστός σκιοπαίκτης και σκηνοθέτης Ηλίας Καρελλάς, μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με «Το σπίτι του Καραγκιόζη» και «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη», καθώς και στο θέατρο Κάππα με τον «Συρανό ντε Μπερζεράκ», παρουσιάζει μια παραγωγή για όλη την οικογένεια, το «Αβάντι Μαέστρο… Ρεμπέτικα».
Πρόκειται για ένα σπάνιο οδοιπορικό στη ζωή και το έργο μεγάλων συνθετών και ερμηνευτών της ρεμπέτικης και λαϊκής μουσικής, γεμάτο χιούμορ, ζωντανή μουσική και τις ανεξίτηλες στον χρόνο ατάκες του Καραγκιόζη.
Στον φωτισμένο μπερντέ του Ηλία Καρελλά, ο Καραγκιόζης συνομιλεί με τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Απόστολο Χατζηχρήστο, τη Μαρίκα Νίνου, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τη Σωτηρία Μπέλου, και μας αφηγούνται σπαρταριστά στιγμιότυπα από τη ζωή και την καριέρα τους. Όλοι οι συνθέτες σε γιγαντοφιγούρες συνομιλούν και με τον Καραγκιόζη αλλά και με το κοινό.

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2020

Η Λάρισα του ρεμπέτικου: 7 μαγαζιά που τα ξέρουν λίγοι.♪ ♫

Ο Μιχάλης Μαντέλας εξηγεί γιατί οι νέοι αγαπούν το ρεμπέτικο τραγούδι

Ρεπορτάζ: Εύη Μποτσαροπούλου.


Κάνοντας μια έρευνα για τα μαγαζιά στα οποία μπορεί κανείς να ακούσει ρεμπέτικα στη Λάρισα, άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί το ρεμπέτικο τραγούδι εξακολουθεί να προσελκύει και να γοητεύει τους νέους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει καταλληλότερος Λαρισαίος για να συζητήσει κανείς για το ρεμπέτικο στην πόλη από τον Μιχάλη Μαντέλα, που προφανώς δεν χρειάζεται συστάσεις…

Για να καταλάβεις, μου εξηγεί ο Μιχάλης Μαντέλας, θα πρέπει να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή… Η αναβίωση του ρεμπέτικου πιστώνεται στον Γιώργο Νταλάρα, ο οποίος από το 1974 και μετά προσέγγισε ουσιαστικά το ρεμπέτικο τραγούδι με σύγχρονες ηχογραφήσεις και εξαιρετικές ενορχηστρώσεις που έδωσαν πολύ μεγάλη πιστότητα στο ήθος και στο ύφος του ρεμπέτικου. Οι φοιτητές το ενστερνίστηκαν αμέσως με αποτέλεσμα όλες οι συναυλίες στους πανεπιστημιακούς χώρους τη δεκαετία του ΄70 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄80, να έχουν σαν θέμα το ρεμπέτικο.

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2020

Τα Ρεμπέτικα και τα Λαϊκά της Φυλακής (Ηλία Σιδηρόπουλου)

source pic: spotify.com
Το ρεμπέτικο, τόσο ως τραγούδι, όσο και σαν κοινωνικό ρεύμα και στάση ζωής, γεννήθηκε και διαμορφώθηκε, τα πρώτα χρόνια της ζωής του, σ έναν κόσμο που ζούσε στο περιθώριο και στον κοινωνικό αποκλεισμό.
 
Η άρνηση του ρεμπέτη να αποδεχτεί τον μικροαστικό καθωσπρεπισμό  της εποχής του τον έφερνε πάντα σε ρήξη με την εξουσία και τους μηχανισμούς της. Συνέπεια αυτής της ρήξης  ήταν  οι συχνές συλλήψεις  των ρεμπέτηδων απ την αστυνομία, οι εξορίες τους και οι φυλακίσεις.
 
Στους στίχους  των  τραγουδιών τους, οι  ρεμπέτες, στολίζουν με πικρόχολους και βαρείς χαρακτηρισμούς και προσφωνήσεις τους αστυνομικούς και τους δεσμοφύλακες.
(Μπάτσοι, καρακόλια, μαύροι, τζουτζέδες  κτλ )

Επίσης με ακόμα μελανότερα χρώματα και ακόμα πιο γλαφυρές προσφωνήσεις περιγράφουν την φυλακή. (ψειρού, σκολιό, σίδερα, στρουγκού, γκιστάνι, κολλέγιο, χάψη, στενή, τζέλα κτλ ).
Τα πρώτα ρεμπέτικα της φυλακής  αποκαλούνταν «μουρμούρικα».

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2020

Ο προφητικός Χατζηδάκις και η Χρυσή Αυγή


Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Μάνο Χατζιδάκι; Να αναφερθεί στο ογκώδες -και κλασσικό πλέον - έργο του, στον μοναδικό τρόπο που συνδύασε τη λόγια με τη λαϊκή παράδοση ή στον τρόπο που «πήρε στα χέρια του» το ρεμπέτικο τραγούδι για να του δώσει τη θέση που του αρμόζει στην ελληνική μουσική; Όλα αυτά συνθέτουν τον μεγάλο καλλιτέχνη που είχε όμως και άλλη μια ιδιότητα - αυτή του πολιτικού στοχαστή. 

Ο Μάνος Χατζιδάκις έφυγε σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου του 1994 αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο αλλά και ένα κενό δυσαναπλήρωτο. Η μουσική του, ο στοχασμός του και η παρουσία του μαζί με τη γενιά του '30 τον κατέστησαν μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας.

Πέρα όμως από τους Εσπερινούς, τον μελοποιημένο Έλιοτ, τα τραγούδια με τον Γκάτσο και την Πορνογραφία υπήρξε και ένας άλλος Χατζιδάκις, ο «αστός, ουμανιστής, αναθεωρητής της Δεξιάς» όπως ο ίδιος συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του.

Γιάννης Αδάμος: “Ο Έλληνας τον πόνο του τον χορεύει”

Γιάννης Αδάμος
Επιμέλεια συνέντευξης: Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου
Ο Γιάννης Αδάμος γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1986 στην Καρδίτσα. Τα παραδοσιακά τραγούδια που τραγουδούσε ο παππούς του στα χωράφια της Σέκλιζας καθώς και το πάθος του πατέρα του για τα ρεμπέτικα και τον Μάρκο είναι η σημαντικότερες αναμνήσης του σήμερα. Στην Καλαμάτα σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης κ Οικονομίας ενώ στην συνέχεια χάνει ένα χρόνο από την ζωή του όπως λέει ο ίδιος υπηρετώντας στον Έβρο την στρατιωτική του θητεία όπου έγραψε πάρα πολλούς στίχους.

Ξεκίνησε γράφοντας στιχάκια σε ηλικία 12 ετών όταν σε μια εργασία για το σχολείο έγραψε ένα παιδικό ποίημά για την άνοιξη. Από τότε όσο θυμάται τον εαυτό του σχεδόν κάθε βράδυ γράφει στίχους. Στα 13 του ξεκίνησε να μελετάει μουσική καθώς βρίσκει ένα τρίχορδο μπουζούκι του πατέρα του στην αποθήκη της γιαγιάς του. Αμέσως ξεκινάει μαθήματα σε Ωδείο της Καρδίτσας όπου δύο χρόνια αργότερα το εγκαταλείπει λόγο οικονομικών δυσκολιών. Αυτοδίδακτος από τότε μελετάει ακόμη και σήμερα μουσική καθώς όπως λέει η μουσική είναι ατελείωτη σαν τον γαλαξία μας , όσο μελετάς τόσο θες να μάθεις. Παίζει τζούρα , μπαγλαμαδάκι , μεσομπούζουκο και κιθάρα.

Το 2012 αποφασίζει με δύο φίλους του να δημιουργήσουν το μουσικό σχήμα Ροζ Πένες παίζοντας τραγούδια του Γιώργο Μιχαήλ , Θανάση Παπακωνσταντίνου , Σωκράτη Μάλαμα και πολλά ρεμπέτικα σε μαγαζιά της πόλης.

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2020

Τα τραγούδια έχουν ιστορία: Ποιος ήταν ο Καπετανάκης που είχε «ντούγκλα στο μουστάκι»

«Δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη…». Τραγούδι του 1975 που ίσως πρωτοτραγουδήθηκε από τον Παναγιώτη Μιχαλόπουλο και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές σε ταβέρνες αλλά και… σκυλάδικα της εποχής. Τη μουσική φέρεται να έχει γράψει ο Λεονάρδος Μπουρνέλης ενώ στιχουργός… υπογράφει ο Παναγιώτης Μιχαλόπουλος.


Οι στίχοι:

Δεν ξανακάνω φυλακή.
με τον Καπετανάκη
που `χει ντούγκλα στο μουστάκι
τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Τη δόλια τη μανούλα μου
την πότισες φαρμάκι,
αχ, εσύ Καπετανάκη.
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλει πια.

Ξυπνώ και βλέπω σίδερα,
στη γη στερεωμένα
τα παιδάκια τα καημένα.
Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Ομοιότητες

Next page