Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2020
Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2020
«Ρεμπέτες» και «Επαναστάτες» στους δρόμους της πόλης
![]() |
| Τάκης Τζαμαργιάς |
Η αναψηλάφηση του παρελθόντος παραμένει μια υπόθεση ερεθιστικά ανοιχτή για τους καλλιτέχνες. Ο Τάκης Τζαμαργιάς αναψηλαφεί μια εποχή, μια ιδεολογία, μια κοινωνική κατάσταση δημιουργώντας μία θεατρική πρόταση ταυτισμένη με τη διαδρομή του Ρεμπέτικου.
Στο πλαίσιο του προγράμματος «Μετακίνηση 7», που δημιούργησε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με αφορμή την καραντίνα, μοιράζεται ένα πρώτο υλικό της παράστασης «Το μινόρε της αυγής». Ποια είναι τα ρεμπέτικα τραγούδια, ποιες κοινωνικές συνθήκες τα γέννησαν, ποιες ιστορίες ανθρώπων άλλης εποχής μπορούν να ειδωθούν υπό το πρίσμα του σήμερα; Ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς δίνει θεατρική μορφή στη θρυλική τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ και μέσα από τη διαδικτυακή πλατφόρμα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (εδώ) βγαίνει στην πόλη και μιλά για το έργο, για την κουλτούρα του ρεμπέτικου τραγουδιού και για την παράσταση.
Η παράσταση «Το μινόρε της αυγής» είχε προγραμματιστεί να κάνει πρεμιέρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και ευελπιστούμε να την δούμε ζωντανά, μετά τη λήξη της καραντίνας, με πρωταγωνιστές τους: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Άρη Αντωνόπουλο, Κώστα Κοράκη, Χριστίνα Μαξούρη, Γιάννη Μαστρογιάννη, Ιεροκλή Μιχαηλίδη, Αντώνη Ξηντάρη, Θοδωρή Ξηντάρη, Κατερίνα Παπανδρέου, Κυριάκο Σαλή, Σταύρο Σβήγκο, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Όλγα Σκιαδαρέση, Μαρία Τσιμά.
Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2020
Γιάννης Τσιαντής: «Το κορίτσι του τεκέ»
![]() |
| γράφει η * Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου |
Το πρόσφατο βιβλίο του Γιάννη Τσιαντή, Το κορίτσι του τεκέ – Οδοιπορικό Δραπετσώνα (Εκδόσεις Μετρονόμος), αποτελεί ένα μοναδικό ηχητικό και ιστορικό ντοκουμέντο στις γειτονιές του Πειραιά και της Δραπετσώνας αναφορικά με το προπολεμικό ρεμπέτικο. Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα, ένα σπάνιο στασίδι στον υψηλό ναό της Μουσικής και των Συναισθημάτων, ένας ύμνος στην ανθρώπινη ύπαρξη και τους στεναγμούς της καρδιάς.
Επτά τα μέρη και δέκα τα κεφάλαια του βιβλίου. Και στο τέλος, οι σημειώσεις-φάροι των τραγουδιών, μεταξύ άλλων, του Βαμβακάρη, του Τσιτσάνη, του Περιστέρη, και το εκπληκτικό «Μανταλιώ και Δραπετσώνα» του ίδιου του συγγραφέα. Σ’ ένα οδοιπορικό βαρύ μα και ανάερο, χειμαρρώδες και ασάλευτο μπροστά στη μορφή του κάθε ήρωα, η οποία μοιάζει να ηχεί ως ένας ασυγκράτητος λυγμός σε ολόκληρο το βιβλίο.

